Objawy choroby lokomocyjnej

• brak apetytu,
• uczucie niewygody,
• złe samopoczucie,
• zmęczenie,
• zawroty i bóle głowy,
• nudności,
• suchość w ustach lub ślinotok,
• nadmierne poty,
• wymioty.

Osoby mające dolegliwości związane z chorobą lokomocyjną powinny

• siadać przodem do kierunku jazdy,
• w autobusie i pociągu wybierać miejsce jak najdalej od osi kół (najlepiej środkowa część autobusu),
• w czasie lotu samolotem usiąść w fotelu zlokalizowanym nad skrzydłem, najlepiej od strony okna,
• przed wyjazdem zjeść tylko lekki posiłek,
• przed wyjazdem nie pić napojów gazowanych,
• w czasie jazdy patrzeć na horyzont – stabilny punkt w krajobrazie, ponieważ obserwacja mijanych drzew czy słupów przydrożnych wzmaga dolegliwości chorobowe,
• jeśli to możliwe, wybrać pozycję półleżącą (opuścić nieco oparcie fotela), ze stabilnym podparciem głowy,
• często wietrzyć pojazd, a także robić krótkie odpoczynki na świeżym powietrzu,
• wypocząć i wyspać się przed podróżą,
• gdy wystąpią mdłości, zamknąć oczy i głęboko oddychać, odsunąć szybę i zaczerpnąć świeżego powietrza,
• zaopatrzyć się w torebki foliowe – na wypadek nagłego wystąpienia wymiotów.

Przyczyny choroby lokomocyjnej

Zaburzenie jest wywołane nadmiernym pobudzeniem przez ruch narządu przysadkowo – ślimakowego (błędnika), który znajduje się w uchu. Błędnik w uchu przekazuje informacje do układu nerwowego informacje o ruchu i szybkości, podczas gdy zmysł wzroku wyraźnie odbiera i przekazuje do układu nerwowego informację pozostawienia w miejscu. Organizm nie jest w stanie powiązać sprzecznych informacji pochodzących od różnych zmysłów . Powstaje pewien chaos informacyjny , co uruchamia wiele reakcji obronnych, głównie ze strony autonomicznego układu nerwowego, które dla organizmu oznaczają początek choroby lokomocyjnej. Choroba lokomocyjna często występuje u dzieci, jest to związane z niedojrzałością szlaków nerwowych.

Jak sobie radzić

• dzieci tak sadzać w samochodzie , aby mogły  wyglądać  przez okno.
• znajdując się na statku starać się obserwować  linie horyzontu lub patrzeć na ląd
• nie czytać
• położyć się jeśli to możliwe
• na pół godziny przed podróż ą przyjąć lek  zapobiegający wystąpieniu choroby lokomocyjnej

Gruźlica jest chorobą zakaźną najczęściej atakująca płuca, lecz rozwijającą się również w innych częściach organizmu. Gruźlice płuc wykrywa się często przypadkowo, przy okazji rutynowych badań przesiewowych, jednak może być też przyczyną wielu dolegliwości, jak:

• długotrwałe ogólne osłabienie i złe samopoczucie,
• pogorszenie apetytu i chudnięcie, gorączka i nocne poty,
• kaszel często dokuczliwy,
• odksztuszanie,
• duszność.

Objawy gruźlicy

Objawy gruźlicy zależą od jej umiejscowienia

• w węzłach chłonnych – powiększenie szyjnych węzłów chłonnych, z których może wyciekać ropa,
• w drogach moczowych – częste bolesne oddawanie moczu, nieprzyjemne uczucie i obrzmienie w okolicy lędźwiowej,
• w układzie rozrodczym – u kobiet ból w miednicy, zaburzenia miesiączkowania, upławy z pochwy, niepłodność, u mężczyzn ból i obrzmienie moszny,
• w kościach i stawach  – bóle pleców, wygięcie kręgosłupa w skutek zapadnięcia się kręgu, ropienie, zniekształcenie stawów,
• w jamie brzusznej – nawracające ból brzucha i zaparcia,
• w skórze wrzodziejące guzki na głowie i szyi, pozostawiające blizny,
• w osierdziu  – ból zamostkowy,
• w oponach mózgowo rdzeniowych – złe ogólne samopoczucie, ospałość, ból głowy, wymioty, zmiany zachowania, sztywność karku, porażenia, stępienie reakcji na otoczenie, śpiączka.

Przyczyny gruźlicy

Gruźlicę wywołują bakterie zwane prątkami gruźlicy. W większości przypadków zakażenie następuje droga oddechową, przez wdychanie unoszonych z prądem powietrza kropelek wydzieliny osoby chorej. Wstępna faza zakażenia gruźliczego obejmuje tylko zwykle pewien obszar płuca oraz sąsiednie węzły chłonne.

Zmiana pierwotna zazwyczaj sama się goi z pozostawieniem blizny, lecz część bakterii może utrzymać się przy życiu. Często pozostają one w stanie uśpionym, gdy jednak z jakiejś przyczyna spada odporność nosiciela, mogą się reaktywować nawet po wielu miesiącach czy latach. U dorosłych gruźlica występuje częściej w fazie pierwotnej niż jako gruźlica pierwotna.

Do czynników ryzyka zalicza się

• podeszły wiek,
• nadużywanie alkoholu lub środków odurzających,
• zakażenie HIV,
• cukrzycę,
• leczenie lekami immunosupresyjnymi, np. po transplantacji.

Fazy zakażenia płuc

Pierwotna gruźlica płuc

powstają w płucach mikroskopijne zmiany , w których zamykane są prątki gruźlicy włóknista osłona guzków zawiera serowata masę złożoną z martwych bakterii i komórek w ciągu około 18 miesięcy gruzełki samoistnie się goją, pozostawiając włóknistą bliznę, która następnie wapnieje i staje się widoczna na zdjęciu rentgenowskim w zmianach tych nadal znajdują się bakterie w stanie uśpienia

Pierwotna gruźlica płuc

• w objętych zakażeniem narządach powstają guzowate twory, zawierające martwicze komórki o serowatym wyglądzie,
• następuje rozpadanie się gruźliczaków i szerzenie się infekcji,
• połykanie zakażonej wydzieliny z oskrzeli może spowodować zakażenie żołądka i jelit.

Leczenie i zapobieganie

Większość chorych można leczyć w domu pod warunkiem, że będą regularnie przyjmować leki i że nie pojawią się dodatkowe problemy. Leczenie ,musi trwać co najmniej 6 miesięcy, a w wypadku gruźlicy kości lub zakażenia HIV znacznie dłużej.

Ludzie w których plwocinie wykryto prątki, przestają zakażać po 2 tygodniach właściwego leczenia, co jednak nie oznacza że zostali wyleczeni.
By uniknąć uodpornienia prątków na leki, stosuje się kilka środków jednocześnie.

Zakażenie prątkiem gruźlicy obejmuje około 1/3 światowej populacji. Co roku dochodzi na świecie do ok 8 milionów nowych zakażeń. Z powodu gruźlicy umiera 2,9 mln ludzi. Ocenia się, że liczba chorych na gruźlicę wzrośnie w najbliższych latach, co ma związek z migracją ludności wiejskiej do obszarów miejskich w krajach słabo rozwiniętych i z epidemią AIDS.

U wielu chorych na gruźlicę nigdy nie pojawiają się objawy choroby. Pacjenci z czynną gruźlica zwykle dobrze reagują na nowoczesne leki, pod warunkiem, że pilnie odbębnią pełny cykl terapii. mimo podejmowanych  wysiłków w wielu krajach  narasta liczba przypadków gruźlicy opornej na wiele leków.

Zapalenie migdałków jest najczęściej spowodowane ich zakażeniem przez wirusy lub bakterie. Na ogół choroba trwa 5 dni. Bakteryjne zapalenie migdałków może przebiegać ciężko, a pacjent uskarża się na ból gardła często towarzyszom temu:

• ogólne złe samopoczucie, rozbicie
• powiększenie węzłów chłonnych na szyi

Ból może promieniować do ucha, co u małych dzieci nasuwa mylne przypuszczenie zapalenia ucha środkowego. Bardzo często zapalenie migdałków powoduje niemiła woń oddechu.

Konieczne jest rozróżnienie pomiędzy bakteryjnym zapaleniem migdałków, a wirusowym zapaleniem gardła. Zakażenie bakteryjne cechuje  się zaczerwienieniem migdałków  i łuków bodniebiennych (w miejscu przejścia jamy ustnej w jamę gardłową), tzw. krypty migdałków  są wypełnione ropną wydzieliną, stwierdza się niemiłą woń oddechu, a mowa staje się zamazana

Obrzmienie szyi

Zwykle występuje zaczerwienienie  i obrzęk  jamy ustno -gardłowej (w miejscu połączenia  podniebienia  miękkiego z nagłośnią ), migdałki są pokryte wydzieliną. Zawsze powiększone są węzły chłonne  na bocznej powierzchni szyi, w skutek czego staja się wyczuwalne i bolesne przy ucisku.

Obrzmienia na szyi i wysięk na migdałkach występują także w mononukleozie zakaźnej. Czasami powiększone migdałki  mogą utrudniać oddychanie , choć częściej zdarza się to w mononukleozie.

Czasami trudno jest rozróżnić zakażenie wirusowe od bakteryjnego, gdyz w początkowej fazie  badanie bakteriologiczne  wymazu z gardła  może być mylące.
Rozpoznanie musi się zatem opierać na obrazie klinicznym:powiększeniu szyjnych węzłów chłonnych i stanie zapalnym samych migdałów, z uwzględnieniem  ogólnego stanu  pacjenta. Potwierdzeniem podejrzenia , że stan zapalny migdałów, jest następstwem mononukleozy, może być wynik  tzw. próby monopostowej z próbką krwi żylnej.

Zapalenie migdałów zdarza się głównie  u dzieci i młodzieży, a czynnik zakaźny  przenoszony jest przez kropelki śliny. Zazwyczaj choroba zaczyna się od zakażenia wirusowego, do którego wtórnie dołącza się bakteryjne, najczęściej paciorkowcem beta-hemolizującym, który może przewlekle zagnieździć się w migdałkach.

Nagromadzenie ropy w okół migdałka , tworzy się zwykle po jednej stronie  w wyniku zakażenia paciorkowcowego. Ważną przyczyna powstawania błoniastej wydzieliny na powierzchni migdałków , utrudniającej oddychanie , była dawniej błonica, jednak rutynowe szczepienia sprawiły,że w większości krajów została wyelinowana

Zapalenie migdałków – zapobieganie

Zapalenie migdałków ustępuje po około 5 dniach. Prawie zawsze choroba cofa się sama , nawracające jej epizody, mogą spowalniać rozwój niektórych dzieci. Jednostronne powiększenie węzłów chłonnych na szyi budzi podejrzenie nowotworu i wymaga wykonania  specjalistycznych badań.

Jak sobie radzić?

• Pić ciepłe płyny , herbatę ziołowa , o działaniu przeciwzapalnym (np. herbata rumiankowa)
• Zaleca się płukać gardło ciepłym roztworem soli kuchennej lub naparem z szałwii
• Leki stosowane przy bólach gardła  mogą okazać się  pomocne  i przynieść ulgę
• Antybiotyki nie działają  na wirusy, stosowanie ich uzasadnione tylko wtedy, kiedy wraz z infekcją wirusową  występuje zakażenie bakteryjne

Rzadka choroba zakaźna  wywołana przez paciorkowce ropne , objawiająca się ograniczonym zapaleniem skóry, któremu towarzyszy bardzo  silny odczyn ogólny ustroju. Zakażenie następuje w miejscu  uszkodzenia skóry, niekiedy w okół rany (różyczka przyranna); najczęstszym umiejscowieniem jest skóra twarzy i kończyn dolnych

Objawy róży:

• nagłe dreszcze
• gorączka
• złe samopoczucie
• zmiany miejscowe w postaciwzniesionej czerwonej plamy rozszerzającej się , bolesnej przy ucisku
• niekiedy zakażenie rozprzestrzenia się na naczyniach limfatycznie, przebieg choroby zależy od umiejscowienia