Rano wstajesz wyczerpana, zesztywniała i obolała? Ból w całym ciele pojawia się z innymi, zmieniającymi się dolegliwościami? W dodatku bezskutecznie szukasz pomocy u lekarzy? Niewykluczone, że cierpisz na trudną do rozpoznania fibromialgię (FMS), przewlekłą chorobę reumatyczną tkanek miękkich.

Choroba charakteryzuje się głównie rozległymi bólami (kostno-mięśniowymi) oraz ogólnym zmęczeniem i problemami ze snem. Cierpiący na zespół fibromialgii wędrują od lekarza do lekarza i rzadko znajdują pomoc. Dlaczego? Bo badania laboratoryjne nie wykazują zmian świadczących o konkretnej dolegliwości. We krwi nie ma np. właściwego dla innych chorób reumatycznych czynnika reumatoidalnego. Jak więc leczyć pacjenta, który mówi, że wszystko go boli, a określenie konkretnej przyczyny nie jest możliwe? Lekarze uważają, że zgłaszane dolegliwości to przejaw histerii, a nie konkretna choroba.
Oszacowano, że w ciągu 5 lat choroby, pacjent odwiedza co najmniej 15 specjalistów. Każdy z nich zapisuje leki, coś zaleca, ale poprawy samopoczucia i tak nie ma.

Fibromialgia może występować samodzielnie lub z innymi schorzeniami.

Dolegliwości obejmują:

• klatką piersiową,
• także ścięgna i więzadła,
• szczęki
• charakterystyczne dla fibromialgii jest występowanie tzw. punktów bolesnych
• ból może dotyczyć fragmentu ciała lub pojawiać się na całym jego obszarze
• zaczyna się w okolicy krzyża, skąd promieniuje wzdłuż kręgosłupa na tył głowy, do barków, łokci i rąk, bioder, wreszcie do kolan i kostek

Ból może być głęboki, rozlany, przewlekły. Chorzy skarżą się na pulsujące, świdrujące, wykręcające, kujące i strzelające bóle mięśni.
Fibromialgia to błędne koło – ból prowadzi do napięcia mięśni, a to z kolei wywołuje, że dolegliwości są jeszcze silniejsze. Często też pojawiają się zaburzenia neurologiczne: drętwienie i mrowienie. Rano pojawia się sztywność mięśni. Nie wiadomo, dlaczego ból raz rośnie, raz maleje. Zwykle jest silniej odczuwany w zimne lub wilgotne dni, bezsenne noce, po wyczerpującej pracy fizycznej lub umysłowej.

Oprócz bólów w mięśniach chorzy skarżą się na:

• ogólne zmęczenie,
• osłabienie odporności,
• poważne zaburzenia snu,
• powiększenie węzłów chłonnych.

Zmęczenie jest tak silne, że  nie pozwala wykonywać najprostszych czynności. Wraz z rozwojem choroby następuje znaczne ograniczenie samodzielności.
Bezsenność jest częsta przy fibromialgii. Zaburzenia snu są związane z nieprawidłowym rytmem wydzielania melatoniny, kortyzolu oraz DHEA. Badania wskazują też na nieprawidłowości w fazie REM (głębokiego snu) – to uniemożliwia głęboki i regenerujący sen, jest on bowiem stale przerywany przez nagłą aktywność mózgu (jakby wyrwanego z głębokiego snu). Stąd właśnie obezwładniające zmęczenie.

• często pojawia się nadwrażliwość jelit i pęcherza moczowego,
• bóle głowy przypominające migrenę,
• zespół niespokojnych nóg,
• zaburzenia pamięci i koncentracji,
• nadwrażliwość skóry,
• wysypki,
• suchość oczu i jamy ustnej,
• niepokój,
• depresja,
• dzwonienie w uszach, zawroty głowy,
• zaburzenia widzenia i koordynacji
• chorzy skarżą się na tzw. kluchy w gardle, zimne ręce i nogi,
• do tego dochodzą dolegliwości ze strony narządów wewnętrznych (choć nie są uszkodzone),
• zdarza się niekontrolowany, przyspieszony oddech, kołatanie serca w stanie spoczynku, dolegliwości żołądkowe, zaparcia lub skłonność do biegunek, częste oddawanie moczu.

Dolegliwości choroby

• ból karku promieniujący do szyi i barków,
• bóle dolnej części pleców promieniujące ku górze,
• obecność miejsc szczególnie wrażliwych na dotyk
• pogorszenie nastroju, depresja, zmęczenie, niepokój, brak energii,
• kłopoty ze snem, budzenie się nad ranem z obolałym i sztywnym kręgosłupem,
• migrena,
• kłopoty z jelitami (od zaparcia do biegunki).

Co sprzyja zachorowaniom

Jeżeli wymienione niżej czynniki występują pojedynczo, organizm poradzi sobie z nimi. Jeśli się nagromadzą – mogą być przyczyną fibromialgii.

• fizyczne choroby i urazy,
• znaczny i niewłaściwy wysiłek fizyczny,
• troski rodzinne,
• rozstania z bliskimi,
• kryzysy życiowe,
• krzywdy psychiczne,
• obniżenie pozycji społecznej,
• izolacja,
• depresja,
• mobbing,
• problemy zawodowe.

Skóra

W ciągu miesiąca zmienia się poziom nawilżenia , wrażliwości i tempo regeneracji.
W pierwszych dniach cyklu nasza skóra czuje się najlepiej, ponieważ w organizmie znajduje się mało estrogenów – hormonów zwiększających zdolność wiązania wody przez naskórek. Także ilość progesteronu, który odpowiada za tempo pracy gruczołów łojowych, jest niewielka. Dlatego dokucza nam suchość skóry, uczucie ściągania, pieczenie. Cera jest wrażliwa i podatna na podrażnienia.

Od 10 do 16 dnia rośnie poziom estrogenów. Powoli zwiększa się też ilość progesteronu, ale nie jest go jeszcze zbyt dużo. Zaczyna się dobry okres dla naszej skóry i trwa on do 16 dnia cyklu. Szczyt formy to jajeczkowanie pojawiające się około połowy cyklu. Estrogenów jest wtedy w organizmie najwięcej. Cera szybko się regeneruje , jest dość dobrze nawilżona  i ma ładny kolor. Podrażnienia juz nam nie grożą, nie ma tez tendencji do powstawania krostek. Należy wtedy unikać solarium i słońca . Kiedy w organizmie jest dużo bardzo dużo estrogenów , zwiększa się ryzyko wystąpienia przebarwień.

pod koniec cyklu poziom estrogenów jest niski tylko w 23 – 24, dniu cyklu obserwuje się ponowny  wzrost ich aktywności we krwi. W tej fazie w organizmie znajduje się dużo progesteronu i to pod jego wpływem pozostaje skóra. Efektem tego jest wzmożona produkcja łoju. Ujścia gruczołów zwężają się, a to utrudnia tłuszczowi wydostanie się na powierzchnię skóry, dlatego na czole, skroniach, a także w okolicy skóry dlatego na czole, skroniach a także okolicach nosa i brody pojawiają się ropne pryszcze, zaskórniki.

Choć wiadomo, że na skórę bardziej niż kosmetyki oddziałują dieta, ruch i tryb życia , to w trosce o urodę potrafimy wydać fortunę na drogie preparaty. Tymczasem unikanie stresów , palenia papierosów i odpowiednia ilość snu mogłaby w znacznym stopniu wpłynąć na poprawę wyglądu skóry. Blada, szara cera , słabe suche włosy, rozdwajające się suche, łamliwe paznokcie są najczęstszymi skutkami naszych witaminowych zaniedbań.

Racjonalne odżywianie to więcej niż połowa sukcesu, ponieważ substancje zawarte w kosmetykach działają jedynie na naskórek, podczas gdy witaminy i minerały pochodzące z pożywienia docierają do skóry właściwej. Jednak nasz tryb życia nie zawsze pozwala na zachowanie dobrze skomponowanej, zdrowej diety.

W takim wypadku niezbędna jest suplementacja , czyli uzupełnienie niedoboru witamin i minerałów. Prawdopodobnie gdyby można było dostarczyć skórze odpowiednią dawkę witamin i minerałów w pożywieniu, prawdopodobnie nie trzeba by łykać tabletek, ale żywność przetwarzana jest przemysłowo, co zuboża zasoby cennych substancji, ponadto zawiera sporo chemikaliów. Badania wykazały, że większość Polaków cierpi na niedobór mikroelementów i witamin. Brakuje nam głównie witamin z grupy B, witaminy C oraz PP. Stwierdzono również znaczne niedobory wapnia, magnezu, miedzi, żelaza, cynku.

Paznokcie

Paznokcie ostrzegają o chorobach wewnętrznych. Każda zmarszczka, zabarwienie skóry, blask oczu i włosów, stan paznokci są odzwierciedleniem stanu zdrowia naszych organów wewnętrznych.

Np. białe kropki na paznokciach w połączeniu z wilgotnymi dłońmi i workami pod oczami mogą sygnalizować znaczne zanieczyszczenie nerek.

Zapalenie wątroby
Żółte białkówki oczu, żółtość skóry, policzki zapadnięte z obu stron, żółte zabarwienie skóry wokół ust, nieznaczne żyłki na skrzydełkach nosa, brązowe zabarwienie skóry wokół oczu, ciągłe występowanie białych plam na paznokciach, zgrubienie dolnego brzegu wargi.

Nadmierne obciążenie tarczycy
To jeszcze nie choroba ale brak działania może do niej prowadzić. Objawy: wypukłe paznokcie, krótkie brwi, brak bocznych części brwi, częste mruganie, nalot na dolnych powiekach, opuchnięta szyja, wąski grzbiet nosa, górny brzeg ucha zwinięty w rurkę.

Zaburzenie krążenia krwi
Zbielenie koniuszka nosa, zrośnięcie brwi, wczesna siwizna, bladość twarzy, bladość warg, zgrubienie paznokci, ścięta potylica

Zaburzenia przemiany materii
Nalot na dolnych powiekach, białe plamy na paznokciach.

Schorzenie żołądka
Zmiany kształtu paznokcia na palcu środkowym, pojawienie się pęknięć.

Choroby płuc
Oba ramiona cofnięte, zaczerwienienie policzków, długa szyja, częste krwotoki z nosa, wypukłe paznokcie.

Niedobór żelaza w organizmie
Zapadłe sinawe powieki dolne, okresowe pojawienie się białych plam na paznokciach, czerwone uszy, częste zajady w kącikach ust.

Niedobór substancji mineralnych w organizmie
Kruche, łamliwe paznokcie.

Chore nerki
Duża i mięsista górna warga, gruba skóra na czole i głębokie zmarszczki, czerwone uszy, obrzmiałe powieki dolne, długie, wąskie i wypukłe paznokcie, ciągła obecność na paznokciach białych plam, powstawanie worków pod oczami.

Zaburzenie funkcji trawienia
Podłużne bruzdki na paznokciach, w połączeniu z różnymi wypryskami na skórze powstawanie pryszczy, czerwone uszy.

Skłonność do reumatyzmu
Lewe ramię wyższe niż prawe, na paznokciach wgłębienia w kształcie punktów.

Receptą na zdrowe i piękne paznokcie jest różnorodna dieta bogata w naturalne, jak najmniej przetworzone składniki.

Zgrabna sylwetka

Sukces w odchudzaniu w dużej mierze zależy od stopnia przygotowania organizmu do tego procesu. Pierwszym krokiem do skutecznego odchudzania jest oczyszczenie organizmu z toksyn i złogów. Ich obecność w organizmie negatywnie wpływa na pozytywny efekt odchudzania. Jeśli pragniemy trwałych efektów odchudzania, warto skorzystać z pomocy substancji, które zarówno oczyszczają organizm, jak również pomagają mu schudnąć w sposób sukcesywny, bez efektu jo-jo. Następnym ważnym krokiem w procesie odchudzania i utrzymaniu zgrabnej sylwetki jest odpowiednio dobrana dieta oraz ćwiczenia wysiłkowe. Odchudzanie to długi proces więc by uzyskać jak najlepszy efekt powinniśmy zacząć jak najszybciej.
Dieta to temat rzeka na osobny artykuł czy nawet serię artykułów. Co do ruchu – przy w większości siedzącym trybie życia, przy 8 godzinach w pracy przy biurku, wysiłek fizyczny potrzebny jest nam głównie ze względów zdrowotnych. Otyłość i nadwaga, które mogą być bezpośrednim efektem braku ruchu, są częstymi przyczynami wielu chorób serca i układu krążenia. Dlatego też pamiętajmy, że poprzez ćwiczenia nie tylko doprowadzamy naszą sylwetkę do porządku, ale również dbamy o zdrowie.

Zdrowie ludzi starszych

Przeważająca liczba osób po 60 roku życia nie zdaje sobie sprawy z roli prawidłowego żywienia w zachowaniu pełni zdrowia. Najczęściej nie przywiązują wagi do jakości, ilości i wartości odżywczej pożywienia. Warto uświadamiać takim osobom, że prawidłowy sposób żywienia pozwoli opóźnić procesy starzenia oraz złagodzić dolegliwości związane z niektórymi chorobami.

Regularność

Niezwykle ważne jest spożywanie posiłków co 2-3 godziny. Takie przerwy pozwalają uniknąć hipoglikemii (tzn. spadkowi cukru) oraz rozłożyć dostawy energii na cały dzień, co z kolei zapobiega nadwadze. Ostatni posiłek należy spożyć 1,5-2 godziny przed snem.

Woda

Starsi ludzie często mają zaburzone odczuwanie pragnienia. Dlatego należy popijać wodę dość często, małymi łyczkami, nawet wtedy gdy nie chce nam się pić. Powinno się spożyć co najmniej 1,5- 2 l wody mineralnej na dzień.

Unikanie nadmiaru soli i cukru

Zbyt duże spożycie soli może powodować wzrost ciśnienia, podrażnienie żołądka oraz znacząco zwiększyć ryzyko udaru mózgu. Powinniśmy unikać dosalania potraw na talerzu oraz kupowania produktów zwierających tzw. ukrytą sól czyli: gotowych zupek i sosów, wędlin oraz konserw. Nadmiar cukru może prowadzić do zakwaszenia organizmu, otyłości, próchnicy oraz insulinooporności.

Na co muszą zwrócić szczególną uwagę osoby starsze?

Ze względu na zmiany zachodzące w ich organizmie powinno się zadbać odpowiednią podaż wapnia, cynku, magnezu, witaminy B6, folianów oraz witaminy D3.

W starszym wieku maleje ilość enzymów trawiennych, należy więc też ograniczyć spożycie produktów ciężkostrawnych takich jak: warzywa kapustne, rośliny strączkowe, potrawy smażone i tłuste.

Z kolei osoby z zaburzeniami lipidowymi (np. podwyższony cholesterol, podwyższony poziom trójglicerydów) powinny ograniczyć spożycie tłuszczów zwierzęcych, cholesterolu i nasyconym kwasów tłuszczowych oraz zwiększyć spożycie błonnika, skrobi oraz nienasyconych kwasów tłuszczowych.

Zespół przedmiesiączkowy to różne objawy fizyczne i psychiczne, występujące u kobiet w ścisłej zależności od cyklu miesiączkowego. Zespół przedmiesiączkowy pojawia się zwykle na tydzień przed miesiączką i ustępuje po jej zakończeniu. pewne zmiany fizyczne i psychiczne w okresie poprzedzającym miesiączkę odczuwa większość kobiet, ale u około 40% dolegliwości te są nasilone, u 10% zaś stanowią poważny problem. W okresie przedmiesiączkowym może występować około stu dolegliwości, jednak u większości kobiet obserwuje się ich znacznie mniej. Ponadto w różnych cyklach ich liczba może się zmieniać.

Do niedawna zespół przedmiesiączkowy traktowany był jako problem psychologiczny, obecnie jednak uważa się, że choć wiele dolegliwości ma podłoże psychiczne, to zalezą one od zmian hormonalnych w przebiegu cyklu miesiączkowego. Nie do końca poznano mechanizmy, które powodują występowanie przedmiesiączkowych objawów fizycznych  i psychicznych, a zwłaszcza trudno wymienić różnice w reakcjach organizmów poszczególnych kobiet na cykl miesięczny.

W rozpoznaniu zespołu przedmiesiączkowego ogromne znaczenie ma dokładny wywiad i ustalenie czasu występowania dolegliwości. Lekarz może zalecić notowanie rodzaju dolegliwości i doradzić oznaczenie czasu ich występowania, licząc od początku miesiączki.

Aby wykluczyć inne przyczyny dolegliwości, należy wykonać badanie krwi i moczu oraz dodatkowe badania. Można też oznaczyc w róznych fazach cyklu poziom hormonów, o pomoze ocenić czy zmienia się on prawidłowo.

Najczęstsze objawy zespołu przedmiesiączkowego:

Objawy fizyczne:

• bolesność i obrzmienie piersi
• wzdęcia brzucha, czasami zaparcia
• bóle głowy, zwłaszcza w cechach migreny
• bóle w okolicy krzyżowej i krocza
• zawroty głowy
• zaburzenia trawienia
• obrzęk stóp, kostek, rąk
• bóle mięśniowo-stawowe
• gwałtowne bicie serca
• częstomocz
• wzmożone pragnienie
• mniejsza tolerancja na alkohol
• nasilenie zmian skórnych przypominające trądzik

Objawy psychiczne zespołu przedmiesiączkowego:

• gwałtowny apetyt na niektóre pokarmy zwłaszcza słone, słodkie
• uczucie napięcia lub niepokoju
• wahania nastroju
• napady płaczu
• rozdrażnienie
• ospałość
• zmęczenie
• obniżenie nastroju
• bezsenność lub wzmożona senność
• zaburzenia pamięci lub splątania
• stany paniki
• zachowanie agresywne lub gwałtowne

Dieta w okresie napięcia przedmiesiączkowego:

Najczęstszym zaleceniem dietetycznym jest ograniczenie kalorii, kawy, cukru i soli przez 2 tygodnie przed miesiączką. Polecane są również świeże warzywa i owoce, gruboziarniste produkty zbożowe, pieczywo, fasola, groch, soczewica, orzechy, pestki. mięso czerwone powinno być zastąpione przez ryby, drób.

Aby zmniejszyć dolegliwości trawienne , należy częściej spożywać niewielkie posiłki. Podobnie ograniczenie tłuszczu w diecie powinno zmniejszyć niestrawność i wzdęcia . Zwykle zaleca się tez podawanie witamin, ale nie jest to skuteczne u wszystkich kobiet . Niektórym kobietom pomaga uzupełnienie witaminy B6, innym witaminy E, wapnia i magnezu. Należy uważać z przyjmowaniem witaminy B6 ponieważ duże jej dawki mogą powodować objawy uboczne ze strony nerwów obwodowych w postaci mrowienia palców u rąk lub nóg.

Cholestaza to niejednoznaczne określenie zastoju żółci. W fizjologii pod tym terminem rozumie się utrudnienie wydzielania żółci do kanalika żółciowego, w histologii – nagromadzenie żółci w hepatocytach.

Podział cholestazy

• w chorobach zakaźnych,
• w niedoborze alfa1-antytrypsyny,
• po zabiegach operacyjnych,
• w niewydolności krążenia,
• w nowotworach,
• polekowa,
• w przebiegu ciąży czyli tak zwana cholestaza ciężarnych.

Objawy cholestazy

• świąd skóry
• żółtaczka
• zaburzenia trawienia
• zaburzenia wchłaniania tłuszczów i witamin A, D i K
• rzadziej: bradykardia, zmiany zwyrodnieniowe narządów miąższowych oraz ksantomaty skórne

Przyczyny cholestazy

Przyczyny cholestazy nie są do końca poznane. Kilka czynników nakłada się i tworzy obraz chorobowy.

• genetyczne tło zaburzenia,
• bezpośrednią przyczyną cholestazy jest wzrost poziomu estrogenów i progesteronu u ciężarnych, najwyższy w III trymestrze (często cholestaza występuje w ciążach mnogich),
• u kobiet z ICP jest zaburzony metabolizm estrogenów, polegający na upośledzeniu procesów inaktywacji, zmniejszeniu wydzielania estrogenów do żółci,
• estrogeny gromadzące się w komórce, zmniejszają przepuszczalność błony komórkowej hepatocytu, poprzez nasilenie procesów metylacji fosfolipidów błonowych,
• żółć ulega zagęszczeniu poprzez przesunięcie wody z kanalików wątrobowych do wnętrza hepatocytu; zwiększa się jej lepkość i gęstość; przepływ ulega zwolnieniu i powstaje zastój (w badaniu mikroskopowym widać czopy żółciowe i poszerzone kanaliki, nie ma innych nieprawidłowych zmian),
• progesteron przyczynia się do powyższego obrazu wpływając na atonię dróg żółciowych i pęcherzyka żółciowego.

Wewnątrzwątrobowy zastój żółci mogą powodować również

• leki (jod, sulfonamidy, piramidon),
• przebyte choroby dróg żółciowych i wątroby (kamica żółciowa, WZW, marskość),
• przebyte choroby nerek,
• nawracające EPH Gestozy.

Leki powodujące cholestazę

Rzadziej

• Amoxycylina z kwasem klawulonowym,
• Cefalosporyny,
• Nifedypina,
• Diltiazem,
• Nitrofurantoina.

Często

• Chlorpromazyna,
• PAS,
• Sulfonamidy,
• C-17 alkilowane steroidy (anaboliki, œrodki antykoncepcyjne).