To stan w którym bakterie namnażają się we krwi powodują niszczenie tkanek. Wiąże się to z wystąpieniem wstrząsu, a stan pacjenta jest bardzo ciężki.

Objawy sepsy:

• silne dreszcze (połączone z uczuciem gorąca)
• nudności i splątanie psychiczne
• częstoskurcz (tachykardia) oraz rozszerzenie naczyń krwionośnych i rozgrzanie rąk i nóg (wstrząs gorący)
• spadanie ciśnienia krwi (hipotensja) z wystąpieniem zimnego potu w obwodowych częściach ciała (zimny wstrząs)
• zaburzenia ciepłoty ciała, bądź w górę z wysoką gorączką, bądź w dół, poniżej prawidłowej, to ostatnie nosi nazwę hipotermii i wiąże się z gorszym rokowaniem.
• Posocznica może prowadzić do niewydolności nerek i zespołu zaburzeń oddechowych, bólu głowy, sztywności karku i zaburzeń orientacyjnych, splątania karku.

Przyczyny sepsy:

Endotoksyny bakteryjne – trucizny uwalniane z ginących bakterii Gram ujemnych i inicjują kaskadę zapalną , ciągi reakcji prowadzących do rozległego uszkodzenia  komórek, spadku ciśnienia tętniczego, wstrząsu, a w reszcie  niewydolności wielonarządowej i śmierci.

Pierwotna posocznica w warunkach poza szpitalnych może  być wywołana przez dwoinki rzeżączki, gronkowce zapalenia płuc, paciorkowce ropne, salmonelle, paciorkowce kałowe, dwoinki zapalenia opon mózgowo rdzeniowych, listerie, pałeczki okrężnicy i pałeczki z rodzaju  Pseudomonas. Wszystkie one mogą być przyczyną ciężkiego zakażenia, a pacjentów trzeba za wszelka cenę chronić przed dodatkowymi infekcjami.

Zakażenia szpitalne

Najczęstszą przyczyną posocznicy u pacjentów  leczonych w szpitalu jest zakażenie E. coli, przedostająca sie z dróg moczowych zakażonych w skutek długotrwałego cewnikowania . Innym pierwotnym źródłem bakterii mogą być zakażenia dróg oddechowych i płuc oraz infekcje poporodowe i ginekologiczne.

Zakażenia poporodowe należą obecnie do rzadkości, natomiast dość często infekcja szerzy się z antykoncepcyjnych spirali wewnątrzmacicznych, a także z resztek pozostających w organizmie po poronieniu bądź w skutek stanu zapalnego w narządach miednicy. Kolejne grupy zagrożone posocznicą to poparzenia i osoby z osłabionym układem odpornościowym.

Wszystkie badania muszą być nakierowane na identyfikację drobnoustroju przyczynowego oraz źródła infekcji; trzeba również ocenić ciężkość powikłań posocznicy wywołanej przez bakterie Gram-ujemne. konieczne jest wykluczenie innych ewentualnych przyczyn wstrząsu, gdyż u konkretnego pacjenta może ich być kilka. u podstaw zespołu wstrząsu toksycznego mogą leżeć inne współistniejące zakażenia  np. bakteriami Gram-dodatnimi, grzybami, pełzakami zimnicy, gronkowcami czy paciorkowcami).

Badnia Laboratoryjne

Należy wykonać posiew krwi, moczu, ropy i innych płynów ustrojowych, by ustalić rodzaj drobnoustroju przyczynowego. Zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i badanie morfologiczne krwi, mają na celu poszukiwanie skrzeplin. Gazometria krwi tętniczej dostarcza informacji o sprawności oddychania, ewentualnej kwasicy metabolicznej i niedotlenieniu.

Leczenie:
Celem leczenia jest opanowanie infekcji , utrzymanie dobrej perfuzji i natlenienia narządów. Otwiera się drogę upustu ropy i w miarę możliwości usuwa martwe tkanki z ogniska choroby. Chory na posocznice pacjent często wymaga leczenia w oddziale intensywnej terapii.

Szanse pacjenta zależą od nasilenia choroby oraz od ewentualnych powikłań jak:

• niewydolność nerek
• rozsiane wykrzepienie wewnątrznaczyniowe (rezultat nadmiernego uaktywnienia układu krzepnięcia) – zagrażające życiu
• niewydolność wątroby
• zespół zaburzeń oddechowych – rozwijający się u 15-40% dorosłych z posocznicą

W ciągu ostatnich 30 lat zwiększa się częstośćwystępowania posocznicy Gram-ujemnej z towarzyszącym wstrząsem. U siedmiu na każdy 1000 pacjentów leczonych w szpitalu stwierdza się we krwi bakterie, a w 20% zakażeń bakteryjnych rozwija się powikłanie w postaci wstrząsu septycznego. Niestety wiąże się to z wysoką smiertelnością, nawet u ludzi dotychczas zdrowych.