Zapalenie rogów przednich rdzenia, zwane też poliomyelitis, polio, choroba Heinego-Medina jest wirusową chorobą zakaźną uszkadzającą układ nerwowy , powodującą ubytki czynnościowe, od niewielkich do bardzo ważnych. Atakuje nieszczepione dzieci, ale też dorosłych.

Do objawów Heinego – Mediny zalicza się

• wysoka gorączkę z bólem gardła,
• pobolewania i bóle mięśni,
• nudności i wymioty,
• ból głowy ze sztywnością karku gdy zakażenie obejmie opony mózgowo – rdzeniowe.

W większości przypadków objawy ustępują w ciągu 1-2 tygodni. Choroba Heinego-Medina  to postać porażenia polio, jej objawy są dość różne:

• faza zapalenia opon mózgowych powoduje silne bóle mięśni, ich skurcze i osłabienie,
• kończyny dolne są zajęte częściej niż górne . Aktywność fizyczna w fazie przed porażeniem może zwiększać zakres porażeń,
• czasem porażenia obejmują mięśnie odpowiedzialne za połykanie, mówienie i oddychanie , co zmusza do podjęcia sztucznej wentylacji płuc.

Przyczyny Heinego-Mediny

Polio jest wywoływane przez wirusy z rodziny enterowirusów. Przed wprowadzeniem szczepień ochronnych choroba bywała przyczyna światowych epidemii, choć zawsze wiązała się z niedostatecznym przestrzeganiem higieny.

Zakaźność Heinego-Mediny

Polimyelitis jest chorobą o wysokim ryzyku zakażeń.

• do zakażenia dochodzi za pośrednictwem wydalin, skażonych pokarmów lub wody,
• w 1-3 tyg. okresie wylęgania wirus rozmnaża się ww gardle i przewodzie pokarmowym, a następnie szerzy droga naczyń krwionośnych i chłonnych,
• wirus wnika przez jamę ustna  i przez nos, a jest wydalany w ślinie i w kale,
• najwyższe ryzyko zakażenia występuje na 7-10 dni przed i po wystąpieniu objawów.

Leczenie Heinego- Mediny

zaleca się:

• leżenie w łóżku, co może ograniczyć nasilenie porażeń,
• gdy choroba poważnie utrudnia oddychanie – podjęcie sztucznej wentylacji,
• gdy choroba powoduje kłopoty krążeniowe – podłączenie chorego do monitora,
• by zapobiec przykurczom mięśni – środki przweciwbólowe, usztywnianie zagrożonych stawów i fizjoterapię,
• izolację chorych.

W 90% przypadków poliomyelitis występują objawy grypopodobne, czasem zapalenie gardła i niezbyt nasilona biegunka. Taka postać  choroby, bez porażeń występuje samoistnie i daje szansę zupełnego wyleczenia. Często jednak dochodzi do powikłań, zwłaszcza zaś do zakażenia płuc i pęcherza moczowego. Wymaga to leczenia odpowiednimi antybiotykami.

U 10% zakażonych rozwija się porażenna postać choroby. Jak wskazują badania, u około 60% pacjentów z tej grupy dochodzi do porażeń rdzeniowych, a 11% umiera
W obrębie tej grupy:

• powrót do zdrowia przebiega najwolniej wśród dorosłych, a jest najszybszy u małych dzieci,
• największą poprawę obserwuje się  do 12 miesiąca od wystąpienia porażeń,
• jeśli po sześciu miesiącach choroby nadal utrzymują się rozległe porażenia, mało prawdopodobna jest dalsza poprawa stanu zdrowia,

Po okresie długotrwałej stabilizacji  u wielu osób, które przebyły poliomyelitis, rozwija się zespół porażenny, który cechuje się dalszym pogarszaniem się ruchomości , sprawności kończyn górnych i oddychania.