Cukrzyca typ II
W powstawaniu cukrzycy typu 2 odgrywają role inne czynniki . Wydaje się, że  najważniejsza jest predyspozycja genetyczna, związana głównie z zaburzeniami sekrencji insuliny oraz odpornością tkanek obwodowych, a mianowicie mięśni, wątroby i tkanki tłuszczowej – na jej działanie. Etiologia choroby nie jest do końca poznana.

Objawy cukrzycy typu II

Objawy cukrzycy typu 2 są takie same jak w cukrzycy typu 1, ale nie tak gwałtowne

• niewyjaśniona utrata wagi pomimo normalnego odżywiania,
• wzmożone pragnienie zmuszające do wypicia ponad 3 l płynów dziennie,
• częste oddawanie dużych ilości moczu.

Ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2 zwiększa się wraz z wiekiem i dlatego nazywa się ja cukrzyca dorosłych. Jednak coraz częściej zapadają na nią także dzieci i osoby dorosłe przed 30 rokiem życia.

W tej postaci choroby trzustka wytwarza insulinę, a mimo to dochodzi do wzrostu stężenia glukozy we krwi. Przyczyny tego sa różne. Po pierwsze insulina może być wydzielania do krwi w sposób nieprawidłowy – albo w niewystarczającej ilości, albo zbyt późno w stosunku do przyjętego posiłku. Powodem tego są najczęściej wady genetyczne.

Po drugie, może dojść do tzw. insulinoodporności komórek. Za taki stan rzeczy odpowiedzialne mogą być czynniki genetyczne. Ryzyko wystąpienia cukrzycy u potomka, gdy jedno z rodziców choruje na ta chorobę wynosi około 40 %, a gdy chorują obydwoje rodzice  – 50 %.

Przyczyny cukrzycy typu II

Za rozwój cukrzycy typu 2 najprawdopodobniej odpowiada starzenie organizmu i przede wszystkim niezdrowy tryb życia: dieta z dużą ilością tłuszczu i słodyczy, mała aktywność fizyczna, nadmierna tusza, starzenie się organizmu.

Otyłość zwiększa niebezpieczeństwo zachorowania na cukrzycę aż 80 %. Nadwaga i tłuszcz osłabiają wrażliwość komórek na insulinę i zmniejszają jej skuteczność

Diagnostyka – Potwierdzeniem rozpoznania cukrzycy typu 2 jest pomiar glukozy we krwi.

Dieta – Kluczem do opanowania choroby jest dieta. Ułatwia ona utrzymanie stałego poziomu cukru we krwi oraz dostarcza ilości energii niezbędnej do funkcjonowania organizmu. Poza tym redukuje zbędne kilogramy u osób z nadwagą.

U osób chorych na cukrzycę typu 2, które konsekwentnie stosują odpowiednia dietę, regulacja poziomu cukru we krwi znacznie się poprawia. Cukrzycę typu 1 nie sposób utrzymać w ryzach wyłącznie sposobem odżywiania, jednak i tu przestrzeganie wskazań dietetycznych sprawia, że regulacja poziomu cukru jest sprawniejsza.

Chorzy stosujący insulinoterapię  powinni spożywać posiłki regularnie kilka razy dziennie. Szczególnie wskazany jest mały posiłek późnym wieczorem, przed położeniem się do łóżka. Aktywność fizyczna i ćwiczenia są niezwykle ważne w tej chorobie, stawia się je na równi z dieta i lekami.

Aby jednak przyniosły efekt terapeutyczny, muszą być uprawiane systematycznie. W tedy regulują przemianę materii i poprawiają reakcję organizmu na insulinę. Obniżają także masę ciała, poprawiają wydolność krążenia i oddechu oraz obniżają ciśnienie tętnicze krwi.

Zapobieganie cukrzycy

• nie dopuszczać do nadwagi lub ją zwalczać. Jest to szczególnie ważne przy  dziedzicznym obciążeniu cukrzycą
• Rzucić palenie
• Trzeba być aktywnym fizycznie. Przynajmniej trzy razy w tygodniu jeździć na rowerze lub pływać, uprawiać tenis, dużo spacerować
• Odpowiednio odżywiać się, spożywając pięć skromnych posiłków dziennie zamiast 3 obfitych. Pomaga to utrzymać mniej więcej stabilny poziom cukru we krwi w ciągu całej doby
• Wyłączyć z diety łatwo przyswajalne węglowodany, takie jak np. cukier, słodycze, ciasta, coca-colę Pepsi-colę. Nie słodzić ani kawy ani herbaty, spożywać pieczywo pełnoziarniste
• Ograniczyć spożycie tłuszczów, zwłaszcza zwierzęcych
• Ograniczyć spożycie jaj, wieprzowiny, śmietany, wszystkich rodzajów tłuszczu do smarowania pieczywa.
• Uwaga!! Margaryna nie jest zdrowsza od masła

Przy podwyższonej glikemii

Nawet, gdy nie doszło jeszcze do pełnoobjawowej cukrzycy, to chorzy na cukrzycę byli w rodzinie, okresowo badać zawartość cukru w moczu (stosowanie testów paskowych uprasza badanie). Jeśli nawet jeden wynik badania wypadnie negatywnie , stanowi to wskazanie do okresowych oznaczeń glikemii pod kontrolą lekarza. Przy stosowaniu insuliny poziom cukru we krwi możesz oznaczyć  sam, lekarz Cię pouczy.

Nieznacznie  podwyższona na czczo glikemia  nie musi oznaczać cukrzycy. Dopiero wynik badania  zwanego  próbą obciążenia  glukozą jest miarodajny. Próba jest następująca : Oznacza się glikemię na czczo, bezpośrednio  po tym pacjent, wypija  roztwór cukru np. 50 g glukozy w określonej objętości wody. Następnie  ponownie oznacza się poziom glukozy we krwi pacjenta po 30, 90 i 120 minutach. Wynik choroby oceniany jest jako prawidłowy, jeśli w ciągu dwóch godzin żadna z wartości glikemii nie przekracza 160 mg%, a ostatni jej pomiar  wykazuje wartość  poniżej poziomu wyjściowego.