Objawy choroby lokomocyjnej:
- brak apetytu,
- uczucie niewygody,
- złe samopoczucie,
- zmęczenie,
- zawroty i bóle głowy,
- nudności,
- suchość w ustach lub ślinotok,
- nadmierne poty,
- wymioty
Osoby mające dolegliwości związane z chorobą lokomocyjną powinny:
- siadać przodem do kierunku jazdy;
- w autobusie i pociągu wybierać miejsce jak najdalej od osi kół (najlepiej środkowa część autobusu);
- w czasie lotu samolotem usiąść w fotelu zlokalizowanym nad skrzydłem, najlepiej od strony okna;
- przed wyjazdem zjeść tylko lekki posiłek;
- przed wyjazdem nie pić napojów gazowanych;
- w czasie jazdy patrzeć na horyzont – stabilny punkt w krajobrazie, ponieważ obserwacja mijanych drzew czy słupów przydrożnych wzmaga dolegliwości chorobowe;
- jeśli to możliwe, wybrać pozycję półleżącą (opuścić nieco oparcie fotela), ze stabilnym podparciem głowy;
- często wietrzyć pojazd, a także robić krótkie odpoczynki na świeżym powietrzu;
- wypocząć i wyspać się przed podróżą;
- gdy wystąpią mdłości, zamknąć oczy i głęboko oddychać, odsunąć szybę i zaczerpnąć świeżego powietrza;
- zaopatrzyć się w torebki foliowe – na wypadek nagłego wystąpienia wymiotów.
Przyczyny choroby lokomocyjnej:
zaburzenie jest wywołane nadmiernym pobudzeniem przez ruch narządu przysadkowo – slimakowego (błędnika), który znajduje się w uchu. Błędnik w uchu przekazuje informacje do układu nerwowego informacje o ruchiu i szybkości, podczas gdy zmysł wzroku wyraźnie odbiera i przekazuje do układu nerwowego informację pozostawienia w miejscu. Organizm nie jest w stanie powiązać sprzecznych informacji pochodzących od różnych zmysłów . Powstaje pewien chaos informacyjny , co uruchamia wiele reakcji obronnych, głównie ze strony automicznego układu nerwowego, które dla organizmu oznaczaja początek choroby lokomocyjnej. Choroba lokomocyjna często występuje u dzieci, jest to związane z nioedojrzałością szlaków nerwowych.
