Choroba inwazyjna wywołana przez pierwotniaka  – rzęsistkapochowowego, Rzęsistek bytuje  w pochwie, cewce moczowej, w gruczole krokowym. Znany jest tylko w postaci – trofozoitu.

Rzeżączka jest rozpowszechniona na całym świecie, występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Zarażenie następuje w czasie  stosunku płciowego lub pośrednio, np. przez wspólne używane przedmioty do mycia, bieliznę, urządzenia  sanitarne, narzędzia lekarskie itp., oraz w czasie porodu, gdy matka zaraża noworodka.

Przebieg rzęsistkowicy może być bezobjawowy lub przebiegać  w postaci ostrej i przewlekłej. W ostrej rzęsistkowicy pochwy  występują upławy, świąd, pieczenie, a w razie  dołączenia się zakażenia rzęsistkowicą dróg moczowych – świąd , pieczenie  i ból w cewce, częstomocz lub parcie  na mocz oraz bóle w podbrzuszu.

W rzęsistkowicy u mężczyzn występują objawy zapalenia napletka  i cewki moczowej oraz pęcherza moczowego. W przewlekłej rzęsistkowicy często dołączają się  objawy przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego.

Rozpoznanie polega na stwierdzeniu  rzęsistka w wydzielinie szyjki macicy, pochwy, cewki moczowej, gruczołu krokowego, w nasieniu lub osadzie moczu. W leczeniu najczęściej stosuje się najczęściej Aminitrozol, Metronidazol i do płukania pochwy Vagothyl. W zapobieganiu  ważna sprawą  jest unikanie przypadkowych stosunków  płciowych, w zwalczaniu  – badania profilaktyczne  i leczenie środowiskowe.

Zakażenie następuje głównie przez kontakt  płciowy, ale także przez wspólne używanie pościeli, ręczników, pościeli, bielizny.

U noworodków, zakażonych rzeżączką przez chorą matkę podczas porodu, rozwija się rzeżączkowate zapalenie spojówek, prowadzące do ślepoty.

Aby temu zapobiec wszystkim nowo naroddzonym dzieciom zakrapla się do oczu azotan  srebra . Okres wylęgania rzężączki wynosi 1-10 dni .

U mężczyzn rzeżączka objawia się mniej lub bardziej obfitym  ropnym wyciekiem z cewki moczowej oraz silnym pieczeniem i bólami przy oddawaniu moczu.

Jest to ostra postać rzeżączki; w przypadku nieleczenia rozwija się stan przewlekły, który może dać ostre powikłania , np. zapalenie gruczołu krokowego, pęcherzyków nasiennych i najądrza.

U kobiet w kilka dni po zakażeniu  pojawiają się upławy, czasami z pieczeniem przy oddawaniu moczu., po paru dniach upławy mogą się zmniejszać, co wcale nie oznacza  zdrowienia, bo proces zapalny rozwija się dalej  i przechodzi do trzonu macicy, jajowodów, jajników i niekiedy nawet do otrzewnej.

Zajęcie górnych dróg rodnych pociąga za sobą zaburzenia cyklu miesiączkowego i in. objawy. W wyniku długotrwałego procesu zapalnego tworzą się zrosty i blizny, które mogą zamykać światło jajowodów, powodując bezpłodność b. trudna do wyleczenia.

Jeżeli zarazki rzeżączki przenikną do krwiobiegu, mogą wędrować z prądem krwi do rozmaitych narządów i wywołać np. zapalenie stawów, pęcherzyka żółciowego i in.

Leczenie rzeżączki jest bezpłatne i obowiązkowe, dzięki antybiotykom, a głównie pencylinie, kojarzonej tarze z sulfonamidami, nie jest uciążliwe i daje doskonałe rezultaty, u kobiet trwa dłużej. Po przeprowadzeniu kuracji obowiązuje kontrola lekarska , w celu sprawdzenia skuteczności leczenia.

Zapobieganie polega na wykrywaniu  i przymusowym leczeniu osób zakażonych, przestrzeganiu higieny osobistej, unikaniu kontaktów seksualnych z osoba podejrzaną, stosowaniu zabiegu Caredego.

Rzadka choroba zakaźna  wywołana przez paciorkowce ropne , objawiająca się ograniczonym zapaleniem skóry, któremu towarzyszy bardzo  silny odczyn ogólny ustroju. Zakażenie następuje w miejscu  uszkodzenia skóry, niekiedy w okół rany (różyczka przyranna); najczęstszym umiejscowieniem jest skóra twarzy i kończyn dolnych

Objawy róży:

• nagłe dreszcze
• gorączka
• złe samopoczucie
• zmiany miejscowe w postaciwzniesionej czerwonej plamy rozszerzającej się , bolesnej przy ucisku
• niekiedy zakażenie rozprzestrzenia się na naczyniach limfatycznie, przebieg choroby zależy od umiejscowienia

Jest chorobą będąca wynikiem długoletnich procesów chorobowych toczących się w oskrzelach (przewlekły nieżyt oskrzeli, dychawica oskrzelowa).

Skurcz oskrzeli połączony z obrzękiem ich błony śluzowej i nagromadzeniem się w nich wydzieliny powoduje utrudnienie wymiany gazowej.

Rozedma jest to nieodwracalne  uszkodzenie struktury płuc, które powoduje zaburzenie ich funkcji, a podstawowym objawem chorobowym jest duszność.

Leczenie rozedmy płuc praktycznie nie istnieje . Choroba ta powoduje nieodwracalne uszkodzenie układu oddechowego.

Rehabilitacja oddechowa daje pewne pozytywne rezultaty, ma ona na celu lepsze wykorzystanie mało wartościowej tkanki płucnej. Ważne jest w tym przypadku właściwe wykorzystanie oddychania przeponowego.

Oraz unikanie czynników chorobotwórczych – tytoniu i zanieczyszczeń środowiska,  najlepszym wyjściem było by zamieszkanie z dala od dużego miasta i spalin.

Dochodzi do nadmiernego rozciągania się jednych, a niedodmy drugich pęcherzyków płucnych. Niektóre z nich ulegają rozerwaniu. W ten sposób zmniejsza się powierzchnia oddechowa płuc.

Zmniejszenie liczby pęcherzyków powoduje zwiększenie rozmiarów pozostałych. To sprawia, że zmniejsza się powierzchnia dostępna dla procesu wymiany gazowej.

Po pewnym czasie płuca stają się coraz bardziej sztywne, a serce zmuszone jest do pokonywania coraz większego wysiłku przy przepompowywaniu przez nie krwi. Wszystkie czynniki sprzyjające wystąpieniu przewlekłego zapalenia oskrzeli mogą więc w dalszym przebiegu prowadzić do powstania rozedmy płuc.

Przyczyny rozedmy płuc:

• Najczęstszą przyczyną występowania rozedmy płuc są czynniki środowiskowe: palenie tytoniu i zanieczyszczenie środowiska.
• Rozedma płuc jest zwykle następstwem przewlekłego zapalenia oskrzeli.

Objawy rozedmy płuc:

Pierwszym objawem rozedmy płuc może być stopniowo narastająca, zwłaszcza przy wysiłkach fizycznych, duszność, mimo braku przyczyn tej duszności w czynności narządu krążenia. Sam proces rozwoju rozedmy i jego objawy mają charakter postępujący.

Początkowo okresowa, niewielka zadyszka może przejść w duszność stałą, coraz bardziej się nasilającą i upośledzającą sprawność ruchową i zawodową organizmu.
Wszelkie zakażenia i nieżyty oskrzeli, którym palenie tytoniu tak bardzo sprzyja, oraz współistniejące rozstrzenie oskrzeli nasilają objawy rozedmy płuc.

Atakuje najczęściej starsze dzieci i młodzież, nie oszczędza jednak dorosłych. Następstwa jej są groźne dla kobiet w pierwszych trzech miesiącach ciąży, ponieważ może wywołać poronienie, ciężkie wady wrodzone płodu, a nawet jego obumarcie. Zakażenie następuje drogą kropelkową. Okres wylęgania 14-21 dni

Objawy różyczki:

• po krótkim okresie złego samopoczucia i zmian nieżytowych , pojawia się na całym ciele bladoróżowa wysypka, o plamkach nie zlewających się, mniejszych od odrowych, większych niż w płonicy. Leczenie objawowe. Zapobiegania nie stosuje się . Ponieważ różyczka zapewnia odporność na całe życie, dąży się by chorowało na nią jak najwięcej dziewcząt, co uchroni je  później przed zakażeniom we wczesnych miesiącach ciąży.

Powikłania różyczki

• różyczkowe zapalenie mózgu
• plamica różyczkowa
• różyczkowe zapalenie stawów

Powikłania u płodu

Są bardzo rzadkie, jednak choroba, która wystąpi u kobiety w ciąży (do 12 tygodnia) może spowodować bardzo poważne zmiany rozwojowe. Embriopatie spowodowane zakażeniem wirusem różyczki in utero noszą nazwę zespołu Gregga.

• układu sercowo-naczyniowego
• oczu
• słuchu
• układu nerwowego

Jak sobie radzić

• Jeśli sytuacja, tego wymaga  (gorączka, bóle stawowe), można przez krótki okres czasu stosować leki przeciwbólowe, przeciwgorączkowe, przeciwzapalne
• Nie dopuszczać chorego dziecka do kontaktowania się  z ciężarnymi
• U dziewcząt czternastoletnich należy oznaczać  we krwi odpornościowe ciała przeciwróżyczkowe. Jeśli wynik badania jest ujemny, tzn. badana osoba nie przechodziła różyczki, należy przeprowadzić szczepienia ochronne.
• Oznaczenie wartości ciał odpornościowych jest szczególnie ważne przy planowaniu ciąży. Badanie miana ciał musi udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie: czy przyszła matkę należy szczepić , czy nie? (Jeśli przechodziła różyczkę – nie Jeśli nie przechodziła różyczki – tak)
• Jeśli podejrzewasz wystąpienie różyczki
• Każda kobieta w ciąży, która dopuszcza możliwość kontaktu z różyczką w ciągu pierwszych miesięcy ciąży, powinna zasięgnąć  porady lekarskiej
• Po przebytej różyczce u każdego we krwi pozostają przeciwciała. Wykonując odpowiedni test na ich obecność lekarz może jednoznacznie ocenić, czy pacjent chorował na różyczkę czy nie.

Czynniki powodujące ropienie:

• drobnoustroje
• ciała obce lub substancje drażniące substancje chemiczne

Objawy ropni:

• wstępna fazą ropienia jest gromadzenie się w ognisku zapalnym wysięku, którego składniki chemiczne mają właściwości zlepiania lub rozpuszczania drobnoustrojów
• następna fazą jest zwiększający się napływ do ogniska zapalnego leukocytów, które niszczą drobnoustroje wchłaniając je, same zaś w następstwie tego giną.

Niszczycielska  działalność wysięku i leukocytów dotyczy także i tkanki, w której obrębie toczy się proces zapalny. W wyniku tego powstaje wypełniony ropą ubytek – ropień.

Podobnie przebiega proces ropienia w okół ciał obcych lub substancji chemicznych. po likwidacji czynników chorobotwórczych ropienie ustępuje miejsca procesom wytwórczym, zmierzającym do wypełnienia  powstałych ubytków – ziarniną, następnie zaś blizna.

Ropień

Zbiornik ropy w tkankach powstały w przebiegu  ich odczynu obronnego  wobec czynnika wywoławczego, najczęściej zakażenia bakteryjnego (gł. gronkowce i paciorkowce).

Tzw. ropień gorący objawia się zewnętrznym obrzękiem, przekrwieniem, bolesnością ; towarzysza mu objawy ogólne, jak podwyższona temperatura ciała, złe samopoczucie. niekiedy ropień może się szerzyć na otaczające tkanki i struktury anatomiczne jako ropowica.

Ropień Brodiego

Ogniskowe zapalenie kości, poranna postać ostrego krwiopochodnego zapalenia kości. Ropień Brodiego powstaje w przypadkach dużej odporności osobniczej na zakażenie .

Ognisko zakażenia ulega szybko otorbieniu. Choroba objawia się bólami, niekiedy  obrzekiem i zaczerwienieniem skóry nad zajętą kością. Lczenie polegana wycięciu ogniska chorobowego.

Ropień mózgu

otorbione ognisko  ropne, umiejscowione w obrębie tkanki mózgowej, stanowiące zejście ogniskowego, ropnego zapalenia mózgu.

Przyczyną ropnia mózgowego jest zakażenie głównie gronkowcami  i pneumokokami, które przedostają się do mózgu bądź z sąsiadujących ognisk ropnych (np. w przypadkach zakażonych ran głowy, zapalenia ucha środkowego) bądź z odległych źródeł zakażenia  (np. w przypadkach  zakażonych ran głowy, zapalenia ucha środkowego itp. ) bądź z odległych źródeł zakażenia  ( np. w przypadkach zapalenia płuc lub posocznicy bakteryjnej). Objawy charakterystyczne dla mózgu, ogólne i ogniskowe, niekiedy z miernie zaznaczonymi objawami oponowymi.

Leczenie polega na chirurgicznym  usunięciu ogniska ropnego, przez wycięcie otorbinowego ropnia w całości. Konieczna jest likwidacja ogniska pierwotnego. Wspomagające leczenie antybiotykami  i sulfonamidami

Ropień płuc

Jest to organiczne ropne zapalenie tkanki płucnej. Jest schorzeniem ciężkim z możliwością przerzutów np. do mózgu lub możliwymi komplikacjami tj. np. zgorzel (gangrena) płuc. Powikłaniem przewlekłego ropnia płuc (utrzymującego się dłużej niż 6 tygodni) może być również wtórna skrobiawica.

Współcześnie jest chorobą dość rzadką. Najczęstszą przyczyną ropnia płuc jest obecność ciała obcego w płucu, rak płuc lub dawniej zejście zapalenia płuc (ropień popneumoniczny). Obecnie tylko gronkowcowe i klebsiellowe zapalenie płuc jest realną przyczyną popneumonicznego ropnia.

Objawy ropnia płuc

• Objawami towarzyszącymi ropniu płuc są:
• kaszel
• odksztuszanie dużych ilości żółto-zielonej plwociny, niekiedy z domieszką krwi
• nawracająca wysoka gorączka
• dreszcze
• odgłos bębenkowy w badaniu opukowym
• rżenie drobnobańkowe
• szmer oskrzelowy
• leukocytoza
• wzrost OB

Reumatyzm, gościec, choroby reumatyczne, zazwyczaj nazwami tymi obejmuje się dolegliwości zmiany chorobowe w narządzie ruchu, tj. w stawach, w mięśniach, w kościach, powstające z różnych przyczyn.

Z reumatyczne uważa się również zmiany w innych narządach, np. w sercu, jeśli występują one w skojarzeniu ze zmianami w narządzie ruchu, określanymi jako reumatyczne. Z czynników zewnętrznych wpływających nasilająco na dolegliwości gośćcowe najważniejszymi są chłód i wilgoć, ponadto zmiany ciśnienia atmosferycznego i jonizacji powietrza.

Do chorób gośćcowych zalicza się m.in.: gorączkę reumatyczną, gościec przewlekły postępujący i jego odmiany, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zmiany zwyrodnieniowe stawów kończyn i kręgosłupa, gościec tkanek miękkich.

Gorączka reumatyczna występuje u osób młodych i dzieci, w następstwie zakażenia beta hemolizującym – paciorkowcem. W chorobie tej mogą występować  zmiany zapalne w sercu, obejmujące  głównie mięsień sercowy, nadto wsierdzie i osierdzie (postać sercowa).

Zmiany zapalne w sercu  mogą prowadzić do wytworzenia się  wad serca wskutek zniszczenia  zastawek serca i tworzenia się bliznowatych zwężeń  ujść tętniczych. W następstwie powstałych wad wytworzyć się może niewydolność krążenia .

Choroba reumatyczna wywołuje często zapalenie stawów , przemijające z reguły  bez trwałych śladów i może dawać zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym w postaci pląsawicy. W przebiegu choroby mogą pojawić się zmiany na skórze  w formie rumienia obrączkowego oraz guzki podskórne.

Reumatoidalne zapalenie stawów:

Jest wieloukładową chorobą, w przebiegu, której toczy się przewlekły proces zapalny o podłożu autoimmunologicznym. RZS jest najczęściej występującą układowa choroba tkanki łącznej . W  Polsce choruje około  500 000 osób.

RZS zasługuje w pełni za miano choroby społecznej, tym bardziej, że szczyt zachorowalności przypada na  30-50 rok zycia , czyli na okres pełnego  rozwoju możliwości produkcyjnych człowieka. Znane jest rodzinne występowanie choroby oraz podatność genetyczna, nie ustalono jednak precyzyjnie zasad dziedziczenia. Oprócz podatności  genetycznej istnieją czynniki inicjujące początek choroby.

Najczęściej jest to infekcja  bakteryjna lub wirusowa. nie ustalono patogenu , który bezpośrednio jest odpowiedzialny za uruchomienie  procesu autoimmunologicznego, sądzi się zatem, że może ich być więcej.

Na wystąpienie i przebieg choroby istotny wpływ mają hormony. Kobiety chorują 4 razy częściej od mężczyzn. W okresie ciąży występuje z reguły remisja, po porodzie obserwuje się nowy rzut, często o bardzo aktywnym przebiegu.

Pierwszym ognikiem zmian patalogicznych jest błona maziowa stawów. Pojawiają się w niej nacieki zapalne złożone głównie z limfocytów T oraz makrofagów i limfocytów B.

Komórki błony maziowej zaczynają proliferować , tworząc łuszczkę , która nacieka kości, chrząstkę, ścięgna, aparat okołostawowy, co prowadzi do uszkodzeń i deformacji. Mogą również występować zmiany pozastawowe, ale proces zapalny toczący się w stawach, ma decydujące znaczenie dla dalszego rozwoju choroby.

Początek choroby reumatoidalnej jest  w 20 % podostry, w 70% zdradliwy, w którym zajmowane są  kolejne stawy oraz nasila się w nich zwalnia proces zapalny, tylko w 10 %przypadków występuje ostre zapalenie.
Najczęściej zajmowanymi stawami są:

• śródręczno-między paliczkowe – 90-95%
• nadgarstkowe – 80-90%
• między paliczkowe bliższe -65-90%
• kolanowe – 60 – 80%
• skokowe – 50 – 80%
• odcinek szyjny kręgosłupa – 40-50%
• stawy biodrowe – 40-50%
• stawy łokciowe – 40-50%
• stawy żuchwowe – 20-30%

RZS jest określane jako symetryczne zapalenie stawów, zatem najczęściej zajmowane sa stawy symetrycznie
w pierwszej kolejności zajmowane są drobne stawy, w dalszej duże stawy odcinek szyjny kręgosłupa zajmowany jest głównie w górnym odcinku a naciek zapalny może spowodować groźne powikłania

Oprócz zmian stawowych w RZS występują objawy ogólne, takie jak: gorączka, limfadenopatia, utrata masy ciała, uczucie zmęczenia oraz zmiany narządowe na skórze, w narzędzie wzroku, płucach, układach krążenia, krwiotwórczym i nerwowym.

Powikłania reumatyzmu:

• amyloidoza wtórna
• zapalenie naczyń
• niedokrwistość
• infekcje
• włóknienie płuc

Przystępując do leczenia RZS należy dążyć do zahamowania rozwoju choroby, wydłużenia okresu remisji i chronić chorego  przed groźnymi powikłaniami. Dzięki podjęcia leczenia we wczesnym stadium można przez dłuższy okres uniknąć destrukcji i deformacji stawów, zapewnić dobry komfort życia  i utrzymać sprawność fizyczną i psychiczną. Sposób leczenia farmakologicznego należy uzależnić od czynników prognozujących przebieg i postęp choroby.

RZS jest choroba o niejednolitym przebiegu. Oprócz przypadków o przebiegu łagodnym, które nie wymagają agresywnego leczenia , spotkane są przypadki o bardzo dłużej ekspresji zapalnej , która szybko powoduje  destrukcję stawów, nieodwracalne zmiany i niepełnosprawność.

Takie przypadki wymagają bardzo aktywnego  stosowania leków  modyfikujących przebieg choroby oraz leków biologicznych  dla powstrzymania rozwoju choroby.

Do czynników, które mogą prognozować agresywny przebieg choroby należą:

1. uogólnione zajęcie  zarówno małych, jak i dużych stawów
2. wystąpienie zmian pozastawowych, szczególnie guzków podskórnych i zapalenia naczyń
3. stale utrzymujący się  przyśpieszony OB oraz podwyższone CRP
4. stwierdzenie w badaniu radiologicznym nadżerek kostnych w pierwszych dwóch latach trwania choroby
5. Obecność HLADR4, wysokiego miana czynnika reumatoidalnego

Podstawową zasadą leczenia chorych z reumatoidalnym zapaleniem stawów jest wprowadzenie od początku choroby kompleksowej metody leczenia

Objawy reumatyzmu:

• obrzęk i ból stawów (zwykle zapalenie stawów występuje symetrycznie), sztywność poranna
• ograniczenie ruchomości stawów
• najczęściej stan zapalny dotyka stawów dłoni  i stóp, ale zdarza się, że obejmuje  także pozostałe  stawy, m.in kolanowe, barkowe żuchwowo-skokowe, nieco rzadziej kręgosłup
• twarde guzki w okolicach łokci, kolan i innych miejsc narażonych na drobne urazy
• stan zapalny atakuje niekiedy narządy wewnętrzne p.nerki, płuca

Przyczyny reumatyzmu:

• układ odpornościowy z nieznanych przyczyn atakuje własne tkanki

Ryzyko zachorowania

Rośnie jeżeli choroba już występuje w rodzinie

Diagnostyka reumatyzmu

Badanie krwi  (OB i na obecność tzw.czynnika reumatoidalnego), rezonans magnetyczny, USG, RTG.

Powikłania reumatyzmu:

• zesztywnienia
• zniekształcenia i zniszczenia stawów
• uszkodzenie rdzenia kręgowego
• zapalenie naczyń
• niewydolność oddechowa powodująca duszności
• owrzodzenia skóry
• niewydolność nerek

W potocznym znaczeniu reumatyzm utożsamia się z łamaniem w kościach . Dla lekarzy natomiast takiej choroby jak reumatyzm w ogóle nie ma.

Skąd biorą się schorzenia reumatologiczne

Przyczyna powstawania większości z nich nie jest znana. Przeważająca liczba tych dolegliwości ma podłoże autoimmunologiczne. Pobudzony np. przez infekcję  (gardła, dróg moczowych) układ odpornościowy myli się – atakuje i niszczy własne tkanki.

Predyspozycje do schorzeń reumatycznych często się dziedziczy, choć nie znamy do końca mechanizmów za to odpowiedzialnych. Niektóre choroby np. (dna moczowa) spowodowane są nieprawidłościami w przemianie materii. Na pojawienie się lub zaostrzenie choroby wpływają także czynniki, jak :

• infekcje,
• promieniowanie słoneczne,
• uraz,
• stres,
• zmiany hormonalne. Są one jednak impulsem  wyzwalającym chorobę niż jej przyczyną.

Tak różne choroby nie łatwo jest rozpoznać, bo często dają choroby mało charakterystyczne, występujące w wielu innych schorzeniach. Nie ma też badań diagnostycznych, których wynik jednoznacznie wskazywałby na istnienie takiej, a nie innej choroby.

Leczenie i rozpoznanie chorób reumatologicznych to bardzo często zagadnienie interdyscyplinarne. Stopień zaawansowania chorobyi zajęcia przez nią różnych narządów często pomagają określić lekarze innych specjalności, m.in.: okuliści, neurolodzy, dermatolodzy.

Większość chorób reumatycznych towarzyszy człowiekowi przez całe życie. Leczenie polega na łagodzeniu bólu, hamowaniu postępów horoby i niedopuszczeniu do zniszczenia zaatakowanych narządów.

Nieznana jest przyczyna pojawienia się choroby, a więc nie możemy w 100 % i na zawsze ją wyeliminować. Ból mozna zmniejszyć za pomocą leków przeciwzapalnych. (paracetamol, ibuprofen, naproksen sodu, diklofenak). Środki te sprzyjają jednak powstawaniu wrzodów żołądka i dwunastnicy. Dlatego profilaktycznie najlepiej stosować jednocześnie z lekami przeciwwrzodowymi.

W rakach pęcherzykowatych  tarczycy stosuje się  leczenie chirurgiczne, jodem promieniotwórczym (jeżeli są jodochwytne) i supresyjnymi dawkami tyroksyny. Jodochwytność wykazuje  około 80% raków pęcherzykowych tarczycy.

Rak brodawkowaty

Stanowi 50-80% wszystkich raków tarczycy. Szerzy się głównie drogą naczyń chłonnych: przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych w chwili operacji stwierdza się u 30-80%chorych. U około 2-3% chorych przerzut do regionalnego węzła chłonnego jest pierwszym objawem choroby.

Leczenie jest przede wszystkim chirurgiczne, uzupełniająco jest stosowany jod promieniotwórczy  (około 70% raków brodawkowych wychwytuje radioaktywny izotop jodu), i leczenie hormonalne supresyjnymi dawkami tyroksyny. Zalecane jest rozszerzenie zabiegu o wycięcie środkowych węzłów chłonnych szyi.

Rokowanie w raku brodawkowatym jest dobre  – przeżycia 10 -letnie u chorych operowanych radykalnie  i leczonych uzupełniająco wynoszą ponad 90%.

Jak sobie radzić

• Prowadzić zdrowy tryb życia

- nie palić papierosów

- zrezygnować z picia alkoholu lub ograniczyć

- być aktywnym fizycznie

- spać tyle ile trzeba

- rozładować stres

• Dieta, czynnik bardzo istotny, powinna być urozmaicona , bez produktów zawierających syntetyczne związki chemiczne. Kilka skromnych posiłków dziennie – t na pewno zdrowiej niz dwa obfite
• Ograniczyć należy  tłuszcze, białko zwierzęce, cukier, słodycze, potrawy z mąki pszennej
• Korzystna jest dieta bogata w błonnik ( jarzyny, ziemniaki, ryż i gruboziarniste pieczywo).
• Pojawiające się dolegliwości i zmiany w ustroju, w tym również  zmiany ogólnej sprawności, trzeba właściwie oceniać
• Sprawa najważniejsza to wczesne rozpoznanie raka  i rozpoczęcie leczenia.

Jest to rzadki nowotwór, który stanowi około 2% wszystkich nowotworów narządu rodnego. Występuje głównie u kobiet po 50 roku życia

Czynniki ryzyka raka pochwy

• zakażenia HPV
• częste stany zapalne
• często stwierdzany u kobiet, których matki stosowały leczenie hormonalne

Ponad  90% przypadków stanowi rak płaskonabłonkowy. Pozostałe postacie nowotworów złosliwych stanowią gruczolakoraki, mięsaki, czerniaki i inne

Objawy kliniczne raka pochwy

• krwawienia
• bóle
• zaburzenia w oddawaniu moczu

Rozpoznanie jest ustalone na podstawie wyniku badania histologicznego wycinka

Leczenie raka pochwy

Głównym sposobem leczenia  jest operacja i napromieniowanie

Rokowanie

Zależy od stopnia miejscowego i regionalnego zaawansowania. W guzach in situ jest pełna, stuprocentowa wyleczalność, w guzach naciekających narządy sąsiednie, z przerzutami do węzłów chłonnych regionalnych, czyli pachwinowych  lub miednicy mniejszej, nie notuje się 5-letnich przeżyć.

Jak sobie radzić

• Prowadzić zdrowy tryb życia

- nie palić papierosów

- zrezygnować z picia alkoholu lub ograniczyć

- być aktywnym fizycznie

- spać tyle ile trzeba

- rozładować stres

• Dieta, czynnik bardzo istotny, powinna być urozmaicona , bez produktów zawierających syntetyczne związki chemiczne. Kilka skromnych posiłków dziennie – t na pewno zdrowiej niz dwa obfite
• Ograniczyć należy  tłuszcze, białko zwierzęce, cukier, słodycze, potrawy z mąki pszennej
• Korzystna jest dieta bogata w błonnik ( jarzyny, ziemniaki, ryż i gruboziarniste pieczywo).
• Pojawiające się dolegliwości i zmiany w ustroju, w tym również  zmiany ogólnej sprawności, trzeba właściwie oceniać
• Sprawa najważniejsza to wczesne rozpoznanie raka  i rozpoczęcie leczenia.