Istnieją różne sposoby klasyfikacji pamięci w zależności od czasu jej trwania, charakteru i sposobu przypominania.
Główne etapy tworzenia i przywoływania pamięci, z punktu widzenia przetwarzania informacji, to:

• zapamiętywanie (zachowywanie),
• przechowywanie informacji (magazynowanie),
• przypominanie (odtwarzanie).

Osoby, które sporo czytają, interesują się otaczającym światem, oglądają telewizję, uczą się języków obcych, rozwiązują łamigłówki, są aktywne, czyli gimnastykują szare komórki, do późnej starości zachowują sprawność intelektualną.

Nie tylko jednak takim działaniom zawdzięczany biegłość umysłu.

Procesy myślenia przebiegają szybciej, jeśli:

• jesteśmy wypoczęci,
• zrelaksowani,
• szczęśliwi,
• dotlenieni,
• nie spożywamy używek typu: kawa, herbata, tytoń, alkohol,
• odpowiednio się odżywiamy.

To, jak i co jemy, ma ogromny wpływ na aktywność mózgu. Natomiast niedobór witamin i substancji odżywczych jest przyczyną spadku zdolności intelektualnych, obniżenia koncentracji i trudności z zapamiętywaniem.

Do naszego szczęścia przyczynia się również nasza dieta, która powinna być oparta na produktach pełnoziarnistych, zielonych warzywach liściastych. Systematyczne zaopatrywanie komórek mózgowych w składniki odżywcze wyzwala w organizmie spore dawki hormonów szczęścia. A gdy jesteśmy szczęśliwi, to stajemy się pogodni, mamy twórcze nastroje i jesteśmy optymistami. Specjalnie skomponowana dieta jest w stanie wyzwolić dobre nastroje i dać radość z codziennego życia.

Niezbędnym paliwem dla prawidłowego funkcjonowania mózgu jest glukoza i tlen. Powinniśmy zadbać o dostarczanie organizmowi tego cukru, o wietrzenie pomieszczeń, o spanie przy otwartym oknie. Komórki nerwowe i mózgowe pobierają glukozę krążącą we krwi. Powinna ona pochodzić z węglowodanów złożonych, gdyż są one trawione dłużej, co umożliwia stopniowe, ale stałe zaopatrzenie mózgu w glukozę.

Najlepsze węglowodany dla mózgu to

• mąka z pełnego przemiału,
• kasze
• płatki zbożowe,
• brązowy ryż,
• nasiona roślin strączkowych.

Dieta powodująca lepszą pamięć i koncentrację powinna zawierać: witaminy z grupy B, witaminy A, C, E (o których już wspomnieliśmy), kwas foliowy i mikroelementy: magnez, wapń, cynk, potas, żelazo, fosfor.

Do witamin z grupy B – ważnych dla mózgu – zaliczamy: cholinę, inozytol, witaminę B6 (pirydoksyna), witaminę B3 (inaczej niacyna lub witamina PP) i witaminę B2. Cholina wraz z inozy-tolem.główneskładniki lecytyny odgrywają ważną rolę w koncentracji i procesach zapamiętywania. Szczególnie ważne są w długotrwałym wysiłku umysłowym, podczas sesji egzaminacyjnej, gdyż dzięki nim przyswojony materiał jest szybciej zapamiętywany. Chronią przed wyczerpaniem umysłowym.

Źródłem witamin z grupy B są

• pestki słonecznika,
• muesli,
• drożdże piwne,
• melasa,
• kasza jaglana,
• rodzynki,
• pistacje,
• orzeszki ziemne,
• owoce cytrusowe,
• żółtko jajek.

Pirydoksyna, uważana za witaminę szczęścia, zapobiega stanom depresji, lęku, rozdrażnienia i bezsenności. Aby zaopatrzyć w nią organizm, należy na śniadanie jeść muesli z owocami z dodatkiem mleka, zielone warzywa, orzechy, pieczywo razowe, drożdże, jajka, banany, awokado, drób, ryby, ziarno soi.

Niacyna jest ważna dla sprawnego działania układu nerwowego. Jej niedobór jest przyczyną przewlekłego zmęczenia, osłabienia pamięci, koncentracji, rozdrażnienia i bólów głowy

Bogate w niacyne są

• drożdże,
• orzechy ziemne,
• suszone brzoskwinie,
• tuńczyk,
• migdały,
• grzyby,
• ziarno soi,
• zielony groszek.

Magnez bierze udział w procesie przemiany glukozy, podczas którego powstaje energia zawarta w postaci ATP-adenozynotrif osforanu, wykorzystywanego do pracy mózgu. Odpowiednia jego ilość w diecie działa kojąco na układ nerwowy, zaś niedobór objawia się kłopotami z pamięcią, nerwowością i nadpobudliwością.

Dobre źródło magnezu to

• muesli,
• orzechy,
• owoce suszone,
• kasze,
• mąka z pełnego przemiału,
• figi,
• melasa,
• kakao,
• masło orzechowe,
• zielone warzywa.

Fosfor uczestniczy w aktywacji enzymów biorących udział w przemianach białek, tłuszczów i węglowodanów. Stanowi źródło energii dla komórek nerwowych. Jest niezbędny dla rozwoju intelektu i układu płciowego.

Dobre źródła fosforu to

• orzechy (najwięcej mają go migdały),
• chleb pszenno-razowy,
• kasza jaglana i jęczmienna,
• makaron razowy,
• fasola, groch,
• jajka,
• winogrona,
• pomidory,
• seler,
• cebula,
• ryby.

Kobalamina (zwana witaminą B12) chroni komórki nerwowe przed uszkodzeniem. Wzmacnia sprawność intelektualną, zapobiega stwardnieniu rozsianemu, zwiększa odporność na stres i poprawia nastrój. Znajduje się w makreli, sardynkach w oleju, żółtku jaj, mleku, drobiu.

Żelazo służy do syntezy hemu, wchodzącego w skład barwnika krwi – hemoglobiny, roznoszącej cząsteczki tlenu po całym organizmie. Jest niezbędne do wytwarzania energii przez komórki i produkcji witamin z grupy B.

Źródła witaminy B12 to

• nać pietruszki,
• jajka,
• koperek,
• pokrzywa,
• mniszek pospolity,
• melasa,
• orzechy (pistacje).

Cynk jest pierwiastkiem niezbędnym do życia każdej komórki w organizmie, dla prawidłowego wzrostu i rozwoju komórek nerwowych. Odgrywa ważną rolę w rozwoju umysłowym dzieci, wzroście organizmu, odbudowie i regeneracji uszkodzonych tkanek, warunkuje płodność, uczestniczy w powstawaniu hemoglobiny.

Źródła cynku to

• pomidory,
• pomarańcze,
• żyto,
• pszenica,
• grzyby,
• jajka,
• drożdże,
• burak czerwony,
• nasiona słonecznika,
• pestki dyni,
• orzechy,
• kapusta,
• szpinak,
• nasiona roślin strączkowych,
• karob (mączka chleba świętojańskiego),
• kakao,
• wątroba wołowa,
• drób.

Potas ułatwia przenikanie impulsów nerwowych z jednej komórki nerwowej do drugiej. Odpowiada za odpowiednie ukrwienie naczyń mózgowych. Znajduje się w owocach (najwięcej w winogronach, bananach, jabłkach) i warzywach.

Kwas foliowy jest niezmiernie ważny do produkcji endorfin – naszych hormonów szczęścia. Bierze on również udział w produkcji serotoniny i noradrenaliny – substancji neurostymulacyjnych.
Serotonina ma działanie:  uspokajające, odpowiada za odpowiednią ilość snu. Noradrenalina zaś ma wpływ na aktywność i dynamikę w ciągu dnia.

Niedobór kwasu foliowego objawia się

• zmęczeniem,
• niepokojem,
• bezsennością,
• roztargnieniem,
• kłopotami z pamięcią,
• depresją,
• bogate w kwas foliowy są,
• kiełki pszeniczne,
• szpinak,
• ziarno soi,
• żółtko jajek,
• sałata,
• szparagi,
• soczewica,
• brokuły,
• kalafior,
• mąka z pełnego przemiału.

Wapń jest niezbędnym budulcem kości i zębów. Odpowiada za prawidłowy rytm serca. Dzięki niemu poziom cholesterolu zostaje utrzymany na właściwym poziomie. Zapobiega skurczom mięśni i zapewnia prawidłową krzepliwość krwi. Uaktywnia też neuroprzekaźniki w komórkach nerwowych, które są sprawcami dobrego humoru przez cały dzień. W celu poprawienia nastroju, niezbędne jest codzienne zaopatrywanie całego organizmu w wapń.

Bogate źródła wapnia

• ser żółty,
• mleko w proszku,
• żółtko jajek,
• szproty,
• mleko sojowe,
• ser tofu,
• nasiona roślin strączkowych,
• orzechy,
• pestki słonecznika,
• masło z orzechów ziemnych,
• ser twarogowy,
• mleko krowie,
• jogurt,
• kefir,
• śmietana,
• chleb żytni,
• chleb pszenno- razowy,
• natka pietruszki,
• jarmuż.

Codzienna pamięć o zdrowym i wartościowym pokarmie to najlepsza inwestycja. Pomoże uzyskać wewnętrzna harmonię i równowagę potrzebną do tego, żeby mieć radość z życia i z uśmiechem stawiać czoło codziennym obowiązkom.

Warto zwrócić uwagę na sposób podania jedzenia. Kolorowe, estetycznie wyglądające danie budzi dobre skojarzenia, uaktywnia mózg. Pobudzająco działają na niego przyjemne zapachy, dlatego warto nawet najprostszą warzywną sałatkę doprawić aromatycznymi ziołami.

Zdrową dietę powinnyśmy wspomóc ruchem na świeżym powietrzu. Codzienny, nawet krótki, spacer pomaga dotlenić szare komórki. Podczas pracy, w której konieczne jest intensywne skupienie, dobrze jest robić kilkuminutowe przerwy na serię ćwiczeń.

Przewlekłe nieswoiste zapalenie jelita grubego występujące najczęściej w odbytnicy, mogące się szerzyć w sposób ciągły, na jego dalsze odcinki. W przebiegu procesu zapalnego zawsze zajęta jest odbytnica , w 50-54% odbytnica i esica a w 20% całe jelito grube. W nielicznych przypadkach zmiany mogą objąć końcowy odcinek jelita cienkiego.

Stan zapalny jelita grubego ograniczony jest z reguły jedynie do błony śluzowej, zaś pozostałe warstwy ściany jelita  (mięśniówka i błona surowicza) pozostają niezmienione.  Choroba przebiega najczęściej w postaci ostrych rzutów przedzielonych okresami remisji. Przyczyny  kolejnych nawrotów pozostają nieznane. Dużą rolę  przypisuje się stresom psychicznym, zmianom w sposobie odżywiania,  stosowaniu leków przeciwbólowych (zwłaszcza niesteroidowych leków przeciwzapalnych), zakażeniom pokarmowym oraz infekcjom  innych narządów. Zarówno początek choroby, jak i przebieg  następnych zaostrzeń może charakteryzować się różnym nasileniem objawów od postaci łagodnej do ciężkiej o piorunującym przebiegu.

Główne objawy mogące wskazywać na wrzodziejące zapalenie jelita grubego to

• bóle brzucha,
• długotrwałe biegunki i/lub zaparcia (czasem występują naprzemiennie),
• krew zawarta w stolcu (ujawniona lub nie),
• osłabienie, utrata wagi,
• aftowe zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Objawy pozajelitowe

• oczne,
• stawowe (zapalenie stawów),
• skórne (piodermia zgorzelinowa, rumień guzowaty).

Większość powyższych objawów jest spowodowana stanem śluzówki jelita grubego. Normalnie funkcją tej części jelita jest wchłanianie wody – podczas choroby występują ubytki w śluzówce (tak należy rozumieć wyraz wrzodziejące w nazwie choroby a nie jako wrzody podobne jak na skórze) co powoduje biegunkę. Ponadto płyny idą do światła jelita z organizmu (tzw. przesięk). Utrudnione jest formowanie kału (zaparcia). Wszystko to prowadzi do bólu brzucha i uczucia dyskomfortu w jamie brzusznej.

Najwcześniejsze stadium próchnicy może być leczone bez borowania. Niewielkie odwapnienie szkliwa objawiające się tylko zmianą barwy zęba jest całkowicie odwracalne.

Przyczyną uszkodzenia szkliwa, w dalszej kolejności głębszych tkanek zęba, są kwasy. Powstają one na skutek rozkładu przez bakterie cukrów dostarczanych z pożywienia . Kwasy powodują obniżenie pH w jamie ustnej. Gdy jego wartość jest niższa niż pięć, rozpoczyna się demineralizacja szkliwa , czyli wypłukiwanie ze szkliwa jonów wapnia decyduje o jego odporności. Szkliwo staje się porowate i matowe.

Etap pierwszy – pojawia się biała plamka, która później ciemnieje . Na tym etapie można odbudować szkliwo bez konieczności borowania  (m.in fluoryzacją lub żelem likwidującym płytką próchnicę).

Etap drugi – jeżeli próchnica nie zostanie powstrzymana, kwasy i bakterie uszkodzą głębsze tkanki, czyli zębinę i powstaje ubytek potoczny zwany dziurą. Lecząc taki ząb nie można już pominąć borowania

Etap trzeci – gdy ząb nadal nie jest wyleczony; bakterie zaczynają atakować miazgę zęba: wtedy ząb zaczyna boleć. Jeśli szybko pójdziemy do dentysty , a na dnie ubytku pozostanie jeszcze tkanka zdrowej zębiny, można uratować żywy ząb. Gdy jednak próchnica styka się bezpośrednio z miazgą, trzeba ząb zatruć, oczyścić kanały, a następnie wypełnić je specjalnym materiałem. Ząb pozbawiony miazgi to martwy ząb.

Etap czwarty – jeśli mimo bólu przez dłuższy czas nie pojawiamy się u stomatologa , dojdzie do martwicy miazgi. Wtedy ząb przestaje boleć, ale proces zapalny toczy się dalej. Martwa miazga jest świetna pożywką dla bakterii, które atakują ozębną stanowiącą barierę przed przejściem zakażenia nie tylko na otaczające tkanki, ale i cały organizm. Dopiero wtedy ostry ból powraca. Temperatura ciała może być podwyższona , twarz opuchnięta. Na tym etapie kiedyś często jedynym wyjściem było wyrywanie  zęba, dziś takie zęby nadal się leczy. Nieleczona próchnica  i zapalenie zęba może spowodować dolegliwości w odległych narządach m.in.: choroby reumatyczne , zapalenie mięśnia sercowego, kłębuszkowe zapalenie żył.

Czynniki powodujące próchnicę

• indywidualna podatność, spowodowana m.in wiekiem (im młodsze zęby tym mniej zmineralizowane, a więc słabsze), budową zębów (im więcej bruzd i szczelin, tym łatwiej rozwija się próchnica), zgryzem (im bardziej stłoczone lub krzywe zęby  tym trudniej utrzymać higienę),
• brak  higieny – płytka nazębna inaczej  nazywana bakteryjną, niezmywana regularnie  sprzyja mnożeniu się drobnoustrojów,
• cukier – bakterie obecne w jamie ustnej przetwarzają cukier w kwasy, które uszkadzają szkliwo
• czas – kwasy potrzebują około pół godziny, żeby obniżyć w jamie ustnej pH do takiej wartości , kiedy szkliwo zacznie być niszczone, wystarczy więc w ciągu pół godziny po posiłku wyczyścić zęby, żeby uniknąć próchnicy.

Leczenie zębów w ciąży

W ciąży często dochodzi do zapalenia dziąseł (spowodowanego zmianami hormonalnymi), które mija po urodzeniu dziecka. Przyszła mama powinna regularnie  usuwać kamień nazębny w gabinecie  i dbać o higienę jamy ustnej. Podczas dziewięciu miesięcy oczekiwania  i w trakcie karmienia piersią zęby bardziej niż zwykle narażone są na próchnicę. Dlatego warto w gabinecie stomatologa wzmocnić uzębienie zabiegiem fluoryzacji i na bieżąco leczyć zęby. Najlepszy czas planowania zabiegów chirurgicznych u ciężarnych np. usunięcie zęba, to drugi semestr ciąży.

Pasożyty to organizmy zwierzęce lub roślinne, które wykorzystują inny organizm jako środowisko życia i zdobywania pożywienia. Pasożytami najczęściej nękającymi człowieka są organizmy zwierzęce, które wywołują choroby zwane parazytozami.

Pasożyty bytujące w jelitach człowieka zaliczamy do robaków i pierwotniaków.

Środowiskiem życia płazińców może być woda, gleba oraz inne żywe organizmy, w których płazińce pasożytują. Zwierzęta nie są jednakowej wielkości: są takie, które nie osiągają nawet centymetra, a długość ciała innych może dojść do kilkunastu metrów! Ciało płazińców jest spłaszczone grzbieto – brzusznie, mają one symetrię dwuboczną.

Ciało zbudowane jest z mięśni kurczliwych. Skurcze wywołują ruch całego ciała. Wolno żyjące wirki przemieszczają się za pomocą nabłonka rzęskowego.

Przywry i tasiemce nie są wyposażone w narządy ruchu. U zwierząt tych wyodrębniona jest przednia i tylnią część ciała oraz część grzbietowa i brzuszna. Na przedniej części umieszczone są narządy zmysłów i skupienia zwojów nerwowych. Strona stanowi ochronę przed wpływem szkodliwych czynników środowiska.

Spośród płazińców pasożytniczy tryb życia prowadzą jedynie przywry i tasiemce. Taki tryb życia ma wpływ na budowę morfologiczną i anatomiczną pasożyta. Ich cechy to:

• nabłonek odporny na działanie enzymów trawiennych żywicieli,
• wykształcenie narządów czepnych: przyssawek i haczyków,
• brak układów krwionośnego i oddechowego,
• brak ubarwienia,
• taśmowaty, plaski kształt ciała,
• brak narządów ruchu,
• wchłanianie pokarmu przez powłokę ciała,
• oddychanie beztlenowe,
• silnie rozwinięty układ rozrodczy i olbrzymia jego produktywność,
• obojnactwo i samozaplemnianie

Tasiemce

Wywołują chorobę, nazywaną tasiemczycą. Mają one kształt tasiemki czy wstążki. Tasiemce składają sie z główki uzbrojonej w haczyki lub ssawki (za pomocą których przyczepiają się do wewnętrznej ściany jelita), krótkiej szyjki stanowiącej strefę wzrostu oraz licznych członów. Dojrzałe człony, zawierające zapłodnione jaja, odrywają się od końca pasożyta i są wydalane z kałem. Dalszy rozwój jaja do postaci wągra odbywa się w przewodzie pokarmowym żywiciela pośredniego. Uwalniane z jaja zarodki przebijają ścianę jelita i osiedlają się w narządach wewnętrznych.

Tasiemcem zarazić się można przez spożycie surowego lub niedogotowanego zakażonego mięsa. Długie gotowanie może wyeliminować tasiemca, ale lepiej nie ryzykować. Człowiek może znaleźć u siebie takie tasiemce:

• tasiemiec nieuzbrojony (długość od 4 do 10 m), jego żywicielem pośrednim jest bydło rogate. Zakażenie następuje w wyniku spożycia zakażonej wołowiny,
• tasiemiec uzbrojony (długość 2-4 m), świnia żywicielem pośrednim. Człowiek zaraża się przez spożycie zarażonej wieprzowiny. Jaja mogą również się przenosić między ludźmi poprzez zakażone nimi ręce, żywność, wodę,
• bruzdogłowiec szeroki (długość do 10 m), żywicielem pośrednim jest raczek (oczlik) bytujący w wodzie oraz ryby. Zakażenie następuje przez spożycie zakażonego kawioru lub rybiego mięsa,
• tasiemiec karłowaty (długość 5-60 mm), żywiciel pośredni – myszy, szczury, ptaki. Zarażenie następuje po spożyciu jajeczek tasiemca obecnych w produktach żywnościowych. Jaja tasiemca wydalane z kałem na zewnątrz skażają środowisko, stwarzając niebezpieczeństwo zakażenia żyjących tam gryzoni oraz powtórnego zakażenia człowieka drogą doustną,
• tasiemiec eliptyczny (długość do 35 cm), bytuje w jelitach psów i kotów oraz człowieka, żywicielem pośrednim jest pchła ludzka i psia

Tasiemczyca

Tasiemczyca to pasożytnicze zakażenie przewodu pokarmowego wywołane przez tasiemca. Istnieje wiele gatunków tego pasożyta, w Polsce najczęściej spotyka sie tasiemca nieuzbrojonego i uzbrojonego, rzadziej bruzdogłowca.

Najczęstsze dolegliwości i objawy tasiemczycy
Często się zdarza, że zarażenie przebiega bezobjawowo.

Dolegliwości są najczęściej spotykane u dzieci zarażonych tasiemcem, a nie u dorosłych. Dolegliwości występują też u osób z upośledzonym układem immunologicznym. Objawy zarażenia zależą od ilości pasożytów oraz stanu zdrowia człowieka. Okresowo części tasiemca (cienkie płatki barwy ciała w kształcie prostokąta o wymiarach ok. 0,75 cm na 2-3 cm) mogą być zauważalne w kale. Stwierdzenie u siebie tych objawów wymaga skontaktowania się z lekarzem. Niezwłoczna wizyta lekarska jest niezbędna gdy dodatkowo odczuwa się silne bóle brzucha oraz wymiotuje się.

Przyczyny tasiemczycy

Tasiemczyca jest chorobą odzwierzęca; do zakażenia dochodzi poprzez spożycie mięsa zawierającego wągry (postacie przetrwalnikowe pasożyta). W jelicie człowieka wągry przekształcają się w dojrzałe postacie tasiemca. Wydalane z kałem fragmenty ciała tasiemca (człony) zawierają jaja, którymi mogą zarazić się zwierzęta. Jeśli człowiek połknie jaja tasiemca, np. wraz z zanieczyszczoną kałem ludzkim wodą lub żywnością, stanie się żywicielem pośrednim.

Sposoby zapobiegania

Przed zakażeniem chroni spożywanie mięsa tylko ze źródeł pewnych, podlegających kontroli weterynaryjnej. Nie powinno się jeść surowego ani niedogotowanego mięsa. Poza należy przestrzegać podstawowych zasad higieny osobistej, nie należy tego bagatelizować! Należy także utrzymywać czystość w domu.

Możliwe powikłania tasiemczycy

• zapalenie wyrostka robaczkowego,
• niedrożność przewodu pokarmowego,
• niedokrwistość z niedoboru witaminy B12 (bruzdogłowiec szeroki),
• wągrzyca – w przypadku połknięcia jaj pasożyta (samozakażenia),
• wągry mogą osiadać w różnych narządach (skóra, mięśnie, wątroba, a nawet mózg), powodując miejscowy stan zapalny i objawy związane z uciskaniem narządów.

Do obleńców należą organizmy wolno żyjące, które zamieszkują różne morza, żyją w glebie jak i w wodach słodkich, oraz organizmy pasożytnicze, bytujące na innych organizmach. Najliczniejszą grupę stanowią pasożyty zwierząt, ale występują także pasożyty człowieka, a także roślin.

Ciało robaków obłych jest wydłużone, walcowate, w przekroju poprzecznym okrągłe (obłe), cylindryczne lub workowatego kształtu. Ciało nie jest podzielone na człony, pokryte dobrze rozwiniętym oskórkiem wchodzącym w skład wora skórno-mięśniowego stanowiącego zewnętrzną warstwę. U niektórych gatunków ciało jest pokryte rzęskami. Wnętrze pierwotnej jamy ciała wypełnione jest płynem, który powoduje napięcie wora skórno mięśniowego i utrudnia jego skurcze i rozkurcze, co wpłynęło na częściowy zanik mięśni. W związku z tym obleńce poruszają się wyginając wężowato przednią część ciała. W większości są rozdzielnopłciowe, rozmnażanie następuje wyłącznie na drodze płciowej.

Obleńce zamieszkują środowiska wilgotne i wodne. Posiadają one zdolność do anabiozy, która umożliwia im przetrwanie niekorzystnych warunków. W większości rozdzielnopłciowe, rozmnażanie następuje wyłącznie na drodze płciowej.

Do obleńców zaliczamy:

Objawy paradontozy

• krwawiące dziąsła, np. przy myciu zębów lub jedzeniu twardych posiłków,
• obrzęk, zaczerwienienie, a czasem zasinienie dziąsła,
• ból,
• odsłonięte szyjki zębowe,
• na dalszym etacie rozwoju choroby , w zależności od postaci zapalenia występuje rozrost lub zanik dziąsła.

Ryzyko zachorowania zależy od

• predyspozycji genetycznych,
• rośnie przy cukrzycy,
• zaburzeniach hormonalnych,
• u osób zażywających niektóre leki nadciśnieniowe, przeciwpadaczkowe,
• paradontozie sprzyja brak uzupełnień protetycznych utraconych zębów i źle wykonane wypełnienia.

Leczenie zapalenia dziąsła ogranicza się do regularnego usuwania kamienia nazębnego i przestrzegania zasad higieny. Stosuje się środki przeciwbakteryjne , przeciwzapalne, i ściągające w postaci płukanek lub maści. Czasami podaje się antybiotyki.

Profilaktyka paradontozy

• mycie z użyciem nici dentystycznych po każdym posiłku,
• usuwanie kamienia w gabinecie dentystycznym,
• korekcja wad zgryzu,
• wystrzeganie się słodkich płynów po wieczornym szczotkowaniu,
• wprowadzenie do dziecięcej diety pokarmów wymagających gryzienia, takie pokarmy mają prawidłowy wpływ na rozwój i budową szczęki
• usuwanie nawisających wypełnień.

Mycie zębów

Dokładnie

• często zapominamy, że każdy ząb ma pięć powierzchni, te zewnętrzne są zwykle wyszorowane, a reszta zaniedbana,
• powierzchnie między zębami trzeba wyczyścić nitką dentystyczną, uważać by nie podrażnić dziąseł,
• do czyszczenia każdej powierzchni należy użyć nowego odcinka nici. W aptece można kupić płyn lub tabletki zawierające erytrozynę lub fuksynę, które zabarwiają źle wyczyszczone miejsca : wystarczy po umyciu zębów wypłukać usta lub rozpuścić w ustach tabletkę i sprawdzić efekty.

Po każdym posiłku

• to porządny ideał , bo w ten sposób bakterie nie będą miały pożywki w postaci resztek jedzenia. Dlatego szczoteczkę i pastę do zębów powinno się nosić ze sobą,
• należy czyścic język ponieważ właśnie tam gromadzi się najwięcej bakterii, które powodują nieświeży oddech.

Włosy zwłaszcza u kobiet mają bardzo duże znaczenie ze względu na wygląd. Teoretycznie włosy u człowieka nie pełnią żadnej ważnej funkcji, a jednak ich brak powoduje złe samopoczucie. Dziennie wypada nam około 100 włosów. Często temu zjawisku towarzyszy świąd skóry, łupież, przetłuszczanie się włosów i skóry.

Przyczyny wypadania włosów

• niedobór witamin i minerałów,
• chemioterapia,
• napromieniowanie,
• zabiegi fryzjerskie np. trwała ondulacja, farbowanie,
• zaburzenia hormonalne i menopauza,
• anemia,
• długotrwały stres,
• ciężkie choroby osłabiające odporność,
• skłonności genetyczne u mężczyzn.

Warto pamiętać, że włosy można uszkodzić szarpiąc nimi, bawiąc się nimi, przez mocne wiązanie, częstym suszeniem i prostowanie
Piękne włosy i paznokcie?To żaden problem,musisz jeść tylko dużo galaretkę,owoców i szpinaku…

Włosy lubią

Najlepsze produkty

Paznokcie

Z paznokci można wyczytać wiele ważnych informacji o naszym zdrowiu i samopoczuciu. O chorobach, które przeszliśmy i na które możemy zachorować. Znaki w połowie ich długości informują o dolegliwościach sprzed 3-4 miesięcy. Aktualne choroby możemy dojrzeć u nasady.

Zdrowe paznokcie są lekko różowe i połyskujące, gładkie i elastyczne, nie rozdwajają się i nie odchodzą od palca. Mocno różowy kolor może jednakże sygnalizować nadciśnienie. Blade wskazują na brak żelaza, sine – na zaburzenia w pracy serca, natomiast żółte najczęściej są skutkiem palenia papierosów, czy malowania ciemnymi emaliami bez nakładania podkładu. Plamki żółtawe lub zielonkawe mogą być objawem grzybicy, zwłaszcza, kiedy po pewnym czasie paznokcie zaczną się kruszyć i pojawią się na nich małe dziurki. Plamki białe świadczą o niedoborze wapnia i o przemęczeniu. Jeśli punkciki mają kolor brunatny, może to oznaczać zatrucie, niestrawność, nadużywanie alkoholu i nikotyny.

Pękanie i łuszczenie się paznokci może sygnalizować złą pracę układu trawiennego albo osłabienie organizmu. Białe prążki zaś to oznaka zaburzeń układu nerwowego i hormonalnego. Poprzeczne czarne paski mogą informować o reakcji na substancje toksyczne.

Rozszczepianie i skłonność do łamania się paznokci to najczęściej skutek niedoboru witamin i mikroelementów, głównie witaminy A, B i E, oraz soli mineralnych i białek budulcowych. Nadmierna łamliwość (skutek podłużnych bruzd) może być zwiastunem poważnej choroby. Podłużne rowki na paznokciach mogą wskazywać na zaburzenia przewodu pokarmowego bądź osteoporozę. Wklęsłe rowki mają zwykle osoby chore na reumatyzm lub cukrzycę. Jeśli nagle i bez przyczyny kosmetycznej (nie używałaś ostatnio nowego lakieru ani proszku do prania) twoje paznokcie tracą elastyczność i stają się twarde, zgłoś się na EKG i prześwietlenie płuc.
Połowę wszystkich chorób paznokci, a zwłaszcza tych u stóp, stanowią grzybice. Jest to dość przykra dolegliwość i nie wyleczy się jej domowymi sposobami. Jeśli więc coś cię zaniepokoi w wyglądzie paznokci najlepiej skonsultuj się z lekarzem, najlepiej dermatologiem.

Jeśli chcesz, żeby twoje paznokcie ładnie się prezentowały, musisz również, a może przede wszystkim, zadbać o dłonie. Pielęgnuj je więc systematycznie, każdego dnia. Ręce myj w ciepłej wodzie i używaj kremów do rąk.

Na dłoniach kobiet dojrzałych, pojawiają się często nieładne przebarwienia. Włókna kolagenu i elastyny odpowiedzialne za jędrność skóry, z wiekiem słabną. Niestety, procesy te są nieuchronne, jednakże dzięki używaniu odpowiednich kosmetyków można je spowolnić lub złagodzić używając preparatów lekko rozjaśniających i zapobiegających powstawaniu plam.

Kosmetyczki radzą, aby raz w tygodniu, bez względu na wiek, zrobić w domu zabieg składający się z peelingu, masażu z użyciem kremu odżywczego i nałożenia maski.

Gdy chcesz mieć piękne paznokcie, nie zapominaj o diecie zawierającej produkty bogate w

• białko – białko jajka, mleko, ser, ryż,
• wapń – mleko, sery, żółtko jaja,
• żelazo – natka pietruszki,
• krzem – świeże warzywa i owoce oraz rośliny lecznicze (skrzyp),
• magnez – kakao, czekolada gorzka i słodka oraz migdały,
• cynk – buraki, kapusta oraz kiełki pszenicy.

Nadmierna łamliwość i rozwarstwianie się paznokci

To syndromy zaburzeń pracy wątroby, niedoboru cynku, żelaza, wapnia, kwasów żołądkowych lub niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych, które powodują zaburzenia w odżywaniu macierzy. Zmiany te występują często u osób starszych i tych, które przebyły wyniszczające choroby.

W diecie powinny się więc znaleźć

• owoce morza,
• musztarda ziarnista,
• pestki dyni,
• chude mleko (źródła cynku),
• nerki,
• wątroba,
• ostrygi,
• orzechy,
• suszone brzoskwinie,
• owsianka (źródła żelaza),
• mleko,
• nabiał,
• soja,
• sardynki,
• łosoś,
• brokuły,
• orzechy włoskie (źródła wapnia),
• oleje roślinne,
• migdały,
• awokado,
• orzechy pekanowe (źródła NNKT).

Nadmierna kruchość i łamliwość paznokci spowodowana jest także używaniem zmywaczy do lakieru zawierających aceton – związku o działaniu silnie wysuszającym.

Zmiany zabarwienia paznokci

Zmiany te mogą być wynikiem przyjmowania pewnych leków, styczności z rozmaitymi związkami chemicznymi, w tym nieodpowiednio przyrządzonymi lakierami i zmywaczami do paznokci.

Na ogół nagrywanie jest wyłączone – stąd większość nieistotnych informacji nie jest zapamiętywana.

Ale jeżeli mózg zakwalifikuje informację jako ważną, hipokamp rozpoczyna proces rejestracji, czyli neurony zaczynają tworzyć połączenia, które trwale zachowują daną informację jako ważną, hipokamp rozpoczyna proces rejestracji, czyli neurony zaczynają tworzyć połączenia, które trwale zachowują daną informację .

Naukowcy uważają, że pogorszenie pracy narządów zmysłów odgrywa w tym procesie ważna rolę. Maja na to wpływ wahania emocjonalne, natłok informacji, niezdrowy tryb życia , leki, hormony i niedobory żywieniowe.

Z obarczaniem wina samego procesu starzenia się nie należy przeszkadzać, skoro po urodzeniu dysponujemy 100 miliardami komórek mózgowych, a w wieku lat 100 jest ich około 96 miliardów. Różnica nie jest więc zasadnicza.
Poza tym ostatnio odkryto, że mózg ma zdolność do wytwarzania nowych, niedojrzałych komórek. Pozostają one w pobliżu podstawy mózgu. w tzw. strefie podkomorowej. Fakt ten jest bardzo istotny ponieważ komórki mózgu jako jedyne w ludzkim organizmie nie ulegają podziałowi. Skoro więc mózg wytwarza wraz z upływem czasu wciąż nowe neurony i tworzy nowe połączenia , można do późnej starości zachować pamięć w dobrym stanie, a nawet ją poprawić.

Ćwiczenia niedominującej ręki

O czym więc warto wiedzieć i co robić. Jak radzą neurolodzy, przede wszystkim w pełni doświadczać zmysłowych doznań, które oferuje nam życie:

• patrzeć ,
• wąchać,
• dotykać i również w sposób świadomy utrwalać swoje doznania.

Inny sposób to wykonywanie codziennych czynności niedominująca ręką, tj .: zawiązywanie sznurowadeł, mycie zębów, podpisywanie się lewa ręką. Dla mózgu jest to zmiana wzorca działania  uaktywniająca niewykorzystywane połączenia w przeciwstawnej półkuli mózgu. Warto tez sięgnąć do aromatoterapii. Badania fal mózgowych wykazują, że wdychanie rozmarynu lub bazylii zwiększa fale beta świadczące o stanie podwyższonej aktywności mózgu. Ucząc się lub intensywnie pracując , warto wspomagać się w ten sposób , a w przyszłości również za pomocą takiego samego zabiegu przypomnieć sobie przyswojone informacje.

Inne czynności stymulujące pamięć to przede wszystkim czytanie książek, pisanie (również listów elektronicznych), gra (także nauka) na dowolnym instrumencie , taniec towarzyski, techniki oddechowe, medytacja, pogodny nastrój i uśmiech.

Precz z rutyną

Eksperci w dziedzinie badania pamięci twierdzą, że im więcej zmysłów angażuje się w procesie uczenia, tym większa szansa na zapamiętanie informacji. Jeżeli to możliwe, uczymy się na przykład języka włoskiego w otoczeniu Włochów. Także kontakt ze sztuka jest bardzo ważny i opóźnia występujące z wiekiem pogarszanie się funkcji poznawczej. Podobna rolę może odegrać planowanie i uprawianie kwiatowego ogródka , stymuluje bowiem pracę mózgu przez zestawienie kolorów , zapachów i wizualizację zagospodarowania przestrzeni.

Najbardziej jednak godne polecenia wydają się działania zmierzające do pozbycia się rutyny.
Zaleca się bezustanne poszukiwanie nowych rozwiązań, eliminujących monotonię dnia codziennego, np. przestawienie mebli, zmianę rozkładu dnia , zakładanie zegarka na drugą rękę itp. ” Zmiana przyzwyczajeń zwiększa ogólna sprawność umysłową, umożliwia zwiększenie liczby dróg, którymi informacje mogą krążyć w mózgu, a to poprawia zdolność krążenia, kreatywność i elastyczność myślenia.

Dieta dla mózgu

Odpowiednia dieta to nieodzowny warunek zachowania dobrej pamięci. Zaczynamy od podkreślenia znaczenia roli żelaza, niezbędnego do funkcjonowania przekaźników chemicznych mózgu. Specjaliści zalecają kobietom po 50 roku życia przyjmowanie żelaza wg schematu:

• przed menopauza 15 mg dziennie,
• po menopauzie 10 mg dziennie.

Może to być np. kubek wzbogaconych płatków zbożowych, 85 g wątroby wołowej lub wołowej polędwicy, pół kubka gotowanego szpinaku lub fasoli. Radzą unikać picia herbaty podczas posiłków (blokuje absorbcję żelaza), zastępując ją sokiem np. pomarańczowym

Trzeba koniecznie pamiętać o aminokwasach. Na funkcjonowanie z nich mają wpływ niektóre z nich:

• tryptofan – jego źródło to owsianka, banany, wołowina, mięso indyka, tuńczyk, sery żółte, fasola szparagowa
• fenyloalanina – jaja, kurczak, mleko, czekolada
• tyrozyna – sery, orzeszki ziemne, owsianka , migdały, sardynki
• arginina (ważna zwłaszcza w chorobie Alzheimera) – drób, orzeszki ziemne, orzechy mleko.

Dla prawidłowej pracy mózgu zaleca się jako rację dzienna białka la kobiet  – 50 g dla mężczyzn – 63

W diecie wspomagającej pamięć należy też jeść dużo warzyw i owoców bogatych w przeciwutleniacze. Najbardziej wskazane to: jeżyny, borówki amerykańskie, śliwki, truskawki, brokuły, brukselka, szpinak, kapusta włoska, czosnek.

Witaminy takie jak: kwas foliowy, witamina B6, B12, przeciwdziałają związanemu z wiekiem pogarszaniu pamięci. Niski poziom tych witamin może prowadzić do zwężenia tętnic szyjnych i niedostatecznego ukrwienia mózgu, a nawet przy znacznym niedoborze kwasu foliowego  – do uszkodzenia naczyń krwionośnych.
Ważna rolę w procesach pamięciowych odgrywa również witamina E, zapobiega bowiem starzeniu się mózgu. Należy ja bowiem dawkować ostrożnie , wzbogacając dietę w kiełki pszenicy, migdały czy masło orzechowe.

Z pierwiastków śladowych najważniejszy jest bor, który skutecznie utrzymuje pamięć w dobrej formie. Bogate w bor są jabłka  (trzeba zjadać jedno jabłko dziennie), także brokuły, marchew, pietruszka, winogrona, ziemniaki, buraki i czereśnie. Istotny jest również cynk w komunikacji międzykomórkowej mózgu. Znajdziemy go w chudej wieprzowinie i mięsie wołowym, krabach , indyku, także w tofu, gotowanej fasoli i kiełkach pszenicy.

Odnośnie kawy to lekarze zalecają tylko rano, później zwłaszcza przy dużym pobudzeniu, kofeina może upośledzić pamięć.

Czynniki wywołujące reaktywację zakażenia nie są w pełni poznane, ale generalnie dochodzi do niej

• u osób z osłabioną odpornością,
• przy poważnych infekcjach,
• przy leczeniu immunosupresyjnym,
• podczas choroby nowotworowej,
• w okresach stresów i osłabienia,
• po szczepieniu.

Powikłania półpaśćca

• porażenie nerwów unerwiających mięśnie poruszające gałką oczna,
• częściowa utrata słuchu,
• porażenie nerwu twarzowego,
• zapalenie rogówki i błony naczyniowej oka, blizny na rogówce,
• neuralgia – podczas przebiegu półpaśca występują nerwobóle głównie okolicy lędźwiowej kręgosłupa.

Zmiany rozwijają się najczęściej na klatce piersiowej, często obejmują nerwy czuciowe i ruchowe twarzy. Tu szczególnie często choroba  atakuje piąty nerw czaszkowy (nerw trójdzielny), być może w związku narażeniem czoła ma rozmaite urazy.

Zmiany początkowo mają wygląd grudek (niewielkich, uniesionych ponad powierzchnię skóry plamek), a potem przeistaczają się w wypełnione płynem pęcherzyki. Po upływie trzech siedem dni pęcherzyki pokrywają się strupem. Pozostawione w spokoju strupy oddzielają się od skóry i po około 14 dniach odpadają. Nie należy ich rozdrapywać ani sztucznie odtłuszczać, gdyż wtedy mogą pozostawiać brzydko wyglądające blizny. Na szczęście dla pacjentów  zmiany obejmują zwykle jeden tylko dermatom ( obszar skóry unerwiony przez jeden tylko nerw).

Przez kilka miesięcy po ustąpieniu zmian skórnych może się utrzymywać – zwłaszcza u osób starszych – trudny do leczenia nerwoból półpaścowy.

Półpasiec i ospę wietrzna wywołują  wirusy tego samego rodzaju, z tej samej rodziny co wirus opryszczki. rozpoznanie półpaśca zwykle nie jest  trudne, a opiera się na wyglądzie klinicznym, wywiadzie opisującym stopniowy rozwój choroby, typowym bólu oraz charakterystycznym wyglądzie wysypki i jej lokalizacji. W odróżnieniu od opryszczki zwykłe, półpasiec zazwyczaj nie nawraca.

Półpasiec rozwija się tylko u tych osób, które  dawniej przebyły ospę wietrzna. Zmiany w przebiegu obu tych chorób maja jednakowy wygląd, różna jest jednak ich lokalizacja.

Po przebyciu ospy wietrznej, którą zazwyczaj przechodzi się w dzieciństwie, wirusy w utajonej postaci pozostają w komórkach nerwowych i czasem po wielu  latach aktywują się , powodując półpasiec. Choć przyczyna ospy wietrznej i półpaśca jest ten sam wirus, w odróżnieniu od ospy wietrznej półpasiec nie powoduje epidemii. Na podstawie badania surowicy krwi można określić  podatność pacjenta na półpasiec, a w obrazie mikroskopowym rozmazu  komórek pobranych u podstawy pęcherzyka, stwierdza się wielojądrzaste komórki olbrzymie.

Czas trwania choroby

Zakażenie utrzymuje się około 2 tygodni i większość pacjentów wraca do pełnego zdrowia. U osób w podeszłym wieku istnieje większa skłonność do nerwobólu półpaścowego, a u osób z osłabiona odpornością choroba może mieć ciężki przebieg. W takim przypadku konieczne jest zastosowanie leków przeciwwirusowych. Jeśli pacjent cierpliwie czeka na samoistne  odtłuszczenie się strupów, zmiany nie pozostawiają trwałych zmian w postaci blizn.

Czas trwania choroby zależy w dużej mierze  od wieku pacjenta. U dzieci wysypka bywa często ledwie widoczna , podczas, gdy u dorosłych utrzymuje się 5-8 dni. u osób starszych choroba może przebiegać ciężej, trwać kilka tygodni, a nierzadko powodować zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym, np. pewien stopień splątania umysłowego.

Półpasiec przebywa w którymś okresie życia co najmniej 20% dorosłych, choć rzadko zdarza się to dwukrotnie. Reaktywacja wirusa następuje najczęściej u osób starszych oraz u osób z obniżona odpornością.

Zakażenie półpaścem przebiega ciężej lub prowadzi do powikłań  w następujących sytuacjach

• w białaczce limfatycznej i w szpiczaku mnogim (nowotworowej chorobie szpiku kostnego), półpasiec może wielokrotnie powracać  i przebiega ciężej,
• półpasiec krzyżowy, w którym zajęte są nerwy z dolnego odcinka rdzenia kręgowego, możne prowadzić do zapalenia moczu w pęcherzu moczowym,
• niekiedy półpasiec atakuje nerwy ruchowe, tak jak to się dzieje w zespole  Ramsaya Hunta. Ta postać półpaśca prowadzi do porażenia nerwu trzonowego , a więc unieruchomienia połowy twarzy , a także do zmian w uchu po jej lewej stronie,
• półpasiec oczny, do którego dochodzi w razie zajęcia nerwu trójdzielnego (piątego nerwu czaszkowego), jest przyczyna obrzęku w okół oczodołu, zapalenia spojówek, a czasem nawet powtarzanego owrzodzenia rogówki,
• rzadkie ale groźne powikłanie stanowi półpaśćcowe zapalenie mózgu.

Jak sobie radzić

• Nie umiemy leczyć półpaśćca przyczynowo
• nie wolno drapać się, gdyż istnieje niebezpieczeństwo wtórnej infekcji
• miejscowo stosować leki uśmierzające ból (np. miksturę  cytrynową)
• stosować środki przeciwbólowe
• nie stosować żadnych  preparatów kortyzonu

Przeziębienie  jest w krajach rozwiniętych najczęstszą choroba zakaźną. Jest ona spowodowana przez grupę wirusów zakaźnych, które wywołują różne objawy ze strony górnych dróg oddechowych, całość tych objawów określa się łącznie jako przeziębienie lub katar.

Okres wylęgania trwa 1-4 dni, objawy często rozpoczynają się od określonego miejsca np.gardła, ale w ciągu następnych 48 godzin szerzą się na przyległe okolice i wtedy rozpoznanie nie przedstawia trudności. Dolegliwości są spowodowane przez stan zapalny i obrzęk błony śluzowej wyścielającej nos. Jeśli nie dojdzie do powikłań, objawy utrzymują się  tylko przez  2-6 dni i polegają na:

• wodnistej wydzielinie z nosa,
• kichaniu,
• zatkaniu przewodów nosowych.

Rozpoznanie przeziębienia

Przeziębienie polega głównie na zakażeniu górnych dróg oddechowych, poczynając od nosa i oczu, przez gardło do drzewa oskrzelowego, objawia się to zapalnymi zmianami na łukach podniebiennych, bólem i dokuczliwym kaszlem wskutek zapalenia tchawicy lub nawet zapaleniem oskrzeli.

W wydzielinie nosa można wykryć różne  typy rinowirusów. W  większości przypadków choroba przebiega bez powikłań i sama ustępuje. Czasem jednak dochodzi do wtórnego zakażenia bakteryjnego, a to grozi zapaleniem zatok bocznych nosa, zapaleniem ucha środkowego lub przewlekłym zakażeniem dolnych dróg oddechowych (tchawicy, oskrzeli, płuc).

W jaki sposób organizm zwalcza przeziębienie?

Wirus szerzy się drogą kropelkową i wnika do błony śluzowej wyścielającej gardło i nos, gdzie się namnaża.  Drogą naczyń krwionośnych docierają tu białe krwinki, co staje się powodem obrzęku i wydzielania surowiczego płynu.

Układ odpornościowy reaguje na zakażenia  w dwojaki sposób. Wytwarza przeciwciała, które neutralizują cząsteczki wirusa. Inne rodzaje krwinek białych rozpoznają i niszczą zakażone komórki i produkty ich rozpadu. Wkrótce doprowadza to do wygaśnięcia zakażenia.

Katar i przeziębienia przebiegające z gorączką mogą być wywoływane przez przedstawicieli którejś z dużych grup wirusów, a mianowicie:

• rinowirusów,
• adenowirusów,
• koronawirusów,
• wirusów paragrypy,
• echowirusówwirusów oskrzelowych,
• wirusów Coxackie A,
• wirusów grypy A i B.

Zakażenie szerzy się głównie przez kropelki zakażonej wydzieliny z nosa i gardła, ale może także następować, przez kontakt ze skórą. Zakażenie łatwo dochodzi w obecności kichającego i smarkającego, a także bezpośredniego kontaktu z nim.

Odporność po przebyciu przeziębienia utrzymuje się bardzo krótko, gdyz wirusy na ogół nie wnikaja do krwi i nie pojawia się większa ilość antygenów, które wzbudziłyby reakcję odpornościową organizmu.

Przeziębienie – zapobieganie

Przeziębienie jest tak często, że trudno go uniknąć. Medycyna alternatywna propaguje co prawda są pewne metody chronienia się przed zakażeniem, ale nie potwierdzono wartości żadnego z nich. Zaleca się zażywanie regularne  witaminy C. Częstość przeziębień z wiekiem zmniejsza się, występują one znacznie częściej u dzieci i niemowląt.

U dzieci nawracające przeziębienia zwiększają groźbę zapalenia ucha środkowego.

Przeziębienie przebiega łagodnie, a dolegliwości trwają 2-6 dni . Przedłużanie się choroby oznacza wtórne zakażenie bakteryjne. Dolegliwości w postaci bólu gardła , kaszlu i bólów w klatce piersiowej zwykle mijają samoistnie.

Dzieci, które przeziębiają się sześc razy do roku lub częściej , mają skłonnosć do zakażeń wtórnych, np. zakażenie ucha środkowego. Z reguły przeziębienie  ustępuje samo samo, bez stosowania konkretnych leków. Antybiotyki wykorzystuje się tylko w razie zakażenia wtórnego, nie należy ich natomiast stosować profilaktycznie.

Choroba Parkinsona – powoli postępująca, samoistna, zwyrodnieniowa choroba ośrodkowego układu nerwowego. Choroba Parkinsona to schorzenie ludzi w starszym wieku, którego przyczyną są zmiany zwyrodnieniowe w układzie nerwowym, a szczególnie w obszarze mózgu zawiadującym aparatem ruchu.

Objawy Parkinsona

• drżenie, zwykle dotyczy rak i palców, które wykonują ruch przypominający liczenie pieniędzy. Objawy zmniejszają się, gdy chory jest aktywny, zwiększają, kiedy pozostaje w spoczynku,
• spowolnienie ruchów,
• sztywność i zwiększenie napięcia mięśni,
• upośledzenie równowagi  i zaburzeń postawy ciała,
• obniżenie nastroju,
• depresja,
• zaburzenia snu,
• spadki ciśnienia,
• zesłabnięcia,
• nieruchomość mięśni twarzy, która zaczyna tracić zdolność wyrażania emocji i przybiera wygląd maski,
• uporczywe zaparcia,
• problemy z potencja,
• problemy z pęcherzem,
• szurający chód,
• nadmierne ślinienie się,
• kłopoty z połykaniem.

Na ta chorobę zwykle zapadają osoby w wieku 55-65 lat, ale 15% chorych to osoby, które nie przekroczyły 50 roku życia. coraz częściej spotyka się pacjentów między 30 a 40 rokiem życia dotkniętych ta chorobą.

Zdarzają się zachorowania nawet przed 20 rokiem życia. mówi się wówczas o Parkinsonie młodzieńczym, uznawanym za odrębna jednostkę chorobową. Im młodsi pacjenci, tym bardziej narażeni są na komplikacje  ze względu na dłuższy czas trwania choroby. Najłagodniej przebiega ona u osób, u których pierwsze objawy pojawią się dopiero po siedemdziesiątce. Choroba Parkinsona jest jak rozwód mózgu i ciała. umysł przestaje mieć pełną kontrolę nad koordynacja ruchów.

Przyczyny choroby Parkinsona

Do tej pory nie wiadomo, co inicjuje proces niszczenia komórek mózgu. Na liście podejrzanych są

• wolne rodniki,
• substancje toksyczne,
• zaburzenia w mitochondriach (struktury komórek z własnym DNA, które są centrami energetycznymi  i biorą udział w przemianie materii), a także defekty genetyczne.

mimo badań, naukowcom nie udało się jednoznacznie wskazać winowajcy. Nie odkryto żadnych dowodów na to, że jakiś rodzaj diety czy typ zachowań sprzyja  zachorowaniu. Z tego powodu trudno mówić o jakiejkolwiek profilaktyce. Lekarze zgadzają się , że stres może przyśpieszyć wystąpienie pierwszych sygnałów choroby Parkinsona, ale dodają zarazem, ze nie jest on jej przyczyną.

Objawy choroby Parkinsona wywołane są zmianami zwyrodnieniowymi komórek nerwowych znajdujących się w pewnych rejonach mózgu zwanych jądrami podstawy, które to jądra odgrywają ważną rolę w kontroli czynności ruchowych.

W jednym z tych jąder, a mianowicie w istocie czarnej znajdują się barwnikonośne komórki nerwowe (neurony), które wytwarzają bardzo ważny chemiczny neuroprzekaźnik zwany dopaminą.

Dopamina powstaje z prekursorowego związku chemicznego zwanego lewodopą i jest ona odpowiedzialna za koordynację czynności ruchowych. W chorobie Parkinsona te komórki wytwarzające dopaminę obumierają i w ten sposób zostaje zaburzony, a nawet przerwany system wewnątrzmózgowych połączeń komunikacyjnych.

Ponieważ mózg ma znaczne zdolności kompensacyjne, kliniczne objawy parkinsonowskie pojawiają się dopiero wówczas, gdy obumrze ok. 80 % komórek wytwarzających dopaminę. Mimo, iż choroba Parkinsona jest znana i badana już od początków XIX wieku, przyczyna obumierania komórek dopaminowych ciągle nie jest jeszcze poznana.