Zadaniem układu immunologicznego (odpornościowego) jest organizowanie i kierowanie obroną złożonego organizmu żywego przed agresją różnych czynników, na których chorobotwórcze działanie jest on stale narażony.

Nasz układ odpornościowy stanowi sieć niezwykle skomplikowanych zależności pomiędzy komórkami wchodzącymi w jego skład. Główną funkcją układu odpornościowego jest odróżnianie „obcych” od „swoich” oraz organizacja „sił obronnych” skierowanych przeciwko obcym substancjom i mikroorganizmom.

Pierwszą linią obrony są naturalne bariery, takie jak skóra czy błony śluzowe, których zadaniem jest uniemożliwienie potencjalnym agresorom wtargnięcia w głąb ciała. Błony śluzowe wyściełają jamę ustną, nosową, cały układ oddechowy, moczowo-płciowy oraz pokarmowy. Łzy, ślina, pot, sok żołądkowy ze względu właściwości bakteriobójcze dodatkowo wspomagają układ immunologiczny. Barierę ochronną mogą nawet stanowić bakterie naturalnie zasiedlające nasze ciało.

Mechanizmy, które wykorzystuje nasz układ odpornościowy możemy podzielić na dwie grupy.

• Odporność wrodzona polega na zwalczaniu agresorów wg. podobnego schematu, bez względu na występujące między nimi różnice. Podstawową „siłą bojową” w tym typie odporności są komórki zwane fagocytami, ze względu na ich zdolność do fagocytozy, czyli pochłaniania obcych substancji i komórek. Wśród fagocytów wyróżnia się granulocyty i monocyty (należące do białych ciałek krwi) oraz makrofagi.

Substancje wytwarzane w miejscu zapalenia zwabiają monocyty, które po dotarciu na miejsce przekształcają się w makrofagi, czyli w „wielkich pożeraczy”. Makrofagi pochłaniają bakterie poprzez zamknięcie ich w pęcherzykach cytoplazmy zwanych wakuolami. Wakuole łączą się (ulegają fuzji) z wyspecjalizowanymi błoniastymi strukturami komórki, zawierającymi enzymy oraz inne toksyczne substancje, dzięki którym pochłonięte bakterie są zabijane i trawione. Innym narzędziem wykorzystywanym przez makrofagi do niszczenia pochłoniętych bakterii są niezwykle reaktywne wolne rodniki.

Zaburzenia w systemie immunologicznym mogą wywoływać choroby. Niedobór odporności występuje, kiedy system immunologiczny jest mniej aktywny niż normalnie, wskutek powracających na nowo i zagrażających życiu infekcji. Niedobór odpornościowy może być także wynikiem choroby genetycznej,takiej jak ciężki złożony niedobór odporności, może być spowodowany środkami farmaceutycznymi, albo zakażeniem, np. zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS), powodowany retrowirusem HIV. W przeciwieństwie do chorób autoimmunologicznych, wynikających z hiperaktywności układu odpornościowego, atakującego własne, normalne tkanki, jakby byłe one obcymi organizmami. Powszechne choroby autoimmunologiczne obejmują reumatoidalne zapalenie stawów, cukrzycę typu 1, toczeń rumieniowaty
układowy.

Narządami układu immunologicznego, w których znajdują się komórki są

• grasica,
• szpik kostny,
• śledziona,
• węzły chłonne,
• migdałki, kępki Peyera,
• wyrostek robaczkowy w przewodzie pokarmowym.

Ludzki układ immunologicznego ma zdolność rozpowszechniania ogromnej liczby różnych bakterii i wirusów i innych patologicznych czynników zakłócających codziennie ciało. Wszystkie części układu immunologicznego pracują razem aby pomóc ludzkiemu ciału. Układ immunologiczny jest niczym olbrzymi koncern, kiedy nasze ciało upada lub zagraża mu niebezpieczeństwo z powodu inwazji wirusów, bakterii, jak również z powodu trujących substancji chemicznych i innych zanieczyszczeń środowiska.

To czy jesteśmy chorzy czy zdrowi wynika również z naszych nawyków żywieniowych.

Musimy jeść to co oferuje nam nasz klimat, musimy zadbać o ilość i regularność posiłków. Jeżeli jemy regularnie to możemy utrzymać równowagę.

Nie należy zapominać o witaminach i składnikach mineralnych. Również umysł i system nerwowy. Studenci maja zaliczenia, egzaminy i wszyscy, którzy pracują umysłowo intensywnie potrzebują tego umysłu na co dzień, a zima koncentracja jest niższa, krótszy dzień, nie ma słońca, poziom energii się obniża, często nastrój się obniża i dlatego os oby, które pracują umysłowo również odczuwają pewien spadek formy i pewne problemy z koncentracją, a da rzeszy studentów ważny jest umysł w czasie sesji w tedy kiedy wiedzę trzeba dobrze przyswoić ale również dobrze ja sprzedać.

Odporność, system  nerwowy,skóra i śluzówki to są takie trzy kierunki, które dotyczą zupełnie zdrowych ludzi. Układ odpornościowy jest no najbardziej złożony, fascynujący i nie do końca jeszcze poznany o niesamowitych możliwościach i warto się do niego odwołać a nie do antybiotyków.

System odporny chroni nas przed wirusami, bakteriami, grzybami, pasożytami. Jest w gotowości obronnej 24 godziny na dobę, nie musimy szukać pomocy, gdzieś poza naszym organizmem jeśli ten system jest wytrenowany. Jest w gotowości ochronnej 24 na dobę. Nie musimy szukać gdzieś indziej pomocy za naszym organizmem jeśli ten system jest wyćwiczony wytrenowany.

Wyróżniamy odporność wrodzoną i nabytą

• Odporność wrodzona (przekazywana w genach przez naszych przodków).
• Odporność nabyta (działa troszkę wolniej , skierowana jest przeciwko bakteriom , wirusom itp. po rozpoznaniu antygenów, które je wyróżnają).

W okresie zimowym spada znacznie odporność organizmu człowieka, staje się on bardziej podatny na różne bakterie, wirusy, infekcje. W wielkich miastach nie ma możliwości uniknięcia infekcji wirusowych szczególnie kiedy ludzie kichają i kaszlą.

Jak wzmacniać odporność organizmu

Aby nasz system odpornościowy działał prawidłowo, musimy dostarczyć z diety wszystkich składników mineralnych i witamin. Najłatwiej je znaleźć w świeżej organicznej żywności, ale w okresie jesienno zimowym, kiedy my naprawdę potrzebujemy tych witamin – stymulantów odpornościowych, to ich właśnie nie ma bo w polskim klimacie o tej porze roku żadnych naturalnych zbiorów poza sztucznymi uprawami nie ma i nie dojrzewają warzywa ani owoce w warunkach naturalnych upraw.

Jeśli jest okres niedoborów to należy wzbogać organizm suplementami, ponieważ bardzo szybko może dojść do niedoborów w organizmie witamin i minerałów, a wtedy spada nasza odporność.

Regularna aktywność fizyczna, kontrola stresu. Przewlekły stres powoduje poważne problemy zdrowotne właśnie dlatego, że odporność człowieka się obniża, szczególnie odporność komórkowa.

Zdrowy sen, ponieważ sen jest niezwykle ważny w regeneracji organizmu i w pierwszej fazie snu odtruwamy się z toksyn, w drugiej fazie regenerujemy komórki, które się zużył, które muszą zostać zastąpione nowymi pokoleniami komórek. i m.in komórki układu immunologicznego, które są w szybkim obrocie. Białe krwinki żyją max 14 dni, powstają ciągle nowe pokolenia, które rodzą się w szpiku kostnym, ale tylko w głębokiej fazie snu one dojrzewają do pełnej zdolności immunologicznej. Nabierają pełnej kompetencji immunologicznej.

Ten kto nie dosypia jest w grupie ryzyka zachorowań na infekcje i muszą się wspomagać. Najważniejsze dwa miejsca, które są potencjalnym źródłem wychłodzenia organizmu są stopy i głowa. W stopach jest ponad 60 receptorów i jeśli się przeziębi stopy to jest to jeden z czynników, który usposabia do zachorowania , ponieważ na pewien czas, na kilka godzin nasza odporność się bardzo obniża. I również wychłodzenie głowy. Głowa jest miejscem utraty  przynajmniej 3/4 ciepła. Wychłodzenie ciała, wyziębienie to czynnik, który powoduje że nasza odporność spada.

Wystarczy kilka godzin aby wirus  znajdujące się na śluzówce nosa wniknęły do naszego organizmu. Składniki, które pochodzą z diety, których brakuje zimą a są to witaminy i minerały są bardzo niezbędne dla wzmocnienia organizmu. Są to witamina C, witamina A, beta karoten, witamina E, witaminy z grupy B, magnez, cynk, wapń, mangan, selen, żelazo.

Witamina c jest silną stymulacją układu odpornościowego, ludzie żyjący w dużych miastach, żyjących w stresie, palący papierosy, szybko tracą tą witaminę.

Witamina A w postaci beta karotenu jest bezpieczniejsza. Bierze udział w postaci regeneracji komórek, wpływa na wzrok, wpływa na skórę, antyutleniacz, ma korzystny wpływ na odporność.

Witamina E – ochrona błon komórkowych i odnowa naczyń.

Witamina B6 – niezbędna w produkcji przeciwciał, ma również udział w przemianach aminokwasów, białka, jest niezbędna do tego aby homocysteina przekształcała się w nieszkodliwe składniki.

W wyniku procesów mrożenia są ogromne straty w witaminie B6, również w wyniku przemiału zbóż następuje duża utrata wit. B6.

Magnez bierze udział w procesie obronnych organizmów, niedobory wapnia sięgają 45%, Kawa i stres powoduje bardzo szybkie wypłukiwanie magnezu.

Słodycze sprzyjają zakwaszeniu organizmu i powodują, ze bakterie i wirusy szybciej wpływają do naszego organizmu.

Czosnek to naturalny antybiotyk, który nie niszczy naturalnej flory bakteryjnej jelit, i niszczy bakterie i wirusy.

Co to są toksyny

Toksyna to trucizna, która po wniknięciu do organizmu powoduje zaburzenie jego funkcji a nawet śmierć. Trucizna niekoniecznie musi pochodzić z zewnątrz. Wiele substancji toksycznych wytwarzanych jest przez otyły, osłabiony i niewłaściwie funkcjonujący organizm, powodując jego samozatrucie. Trucizny chociaż trudne do zauważenia (brak smaku i zapachu), obecne są wszędzie. Nasycone jest nimi powietrze (spaliny), woda (pestycydy, środki ochrony roślin), a także żywność (konserwanty, barwniki, antybiotyki). Dostarczamy ich naszemu organizmowi również wraz z przyjmowanymi lekami, niewłaściwym pokarmem (tłuszcze, białe pieczywo, cukier) oraz używkami (kawa, papierosy, alkohol). Substancje te gromadzone są przez całe lata.

Z czasem, osłabiony organizm przestaje sobie radzić z ich usuwaniem i zaczynamy odczuwać pierwsze dolegliwości. Zależnie od stanu zdrowia, wieku i stopnia zatrucia wyróżnia się 7 stopni zanieczyszczenia organizmu:

1. Pierwszy stopień – mimo zdrowego wyglądu pacjent odczuwa częste zmęczenie.
2. Drugi stopień – do zmęczenia dochodzi łamanie w kościach lub bóle głowy.
3. Trzeci stopień – pojawiają się alergie, wysypki, egzemy.
4. Czwarty stopień – gromadzenie się piasku, kamieni, guzów, torbieli oraz nadwaga.
5. Piąty stopień – pojawiają się zwyrodnienia kości i stawów oraz bóle pleców.
6. Szósty stopień – choroby układu nerwowego.
7. Siódmy stopień – degeneracja komórek i organów powodująca tworzenie się nowotworów.

Kto powinien poddać się oczyszczaniu?
Odpowiedź jest prosta: KAŻDY! Każdy bowiem gromadzi w sobie ogromne ilości toksyn i tylko od wieku i wytrzymałości organizmu zależy, kiedy nastąpi eksplozja tej ukrytej, tykającej bomby. Reagować należy już po pojawieniu się pierwszych symptomów, nie czekając na wystąpienie choroby.

Wątroba

to największy narząd w naszym organizmie, który pełni szereg kluczowych funkcji w naszym organizmie, od dobrze funkcjonującej wątroby zależy nasze życie. Niestety zbyt często narażamy wątrobę  do nadmiernego wysiłku, jedząc obfite i ciężkostrawne posiłki, dodatkowo obciążamy ją nadmiernym spożyciem alkoholu, oraz niepożądanym działaniem leków.

Czego nie lubi nasza wątroba

• tłustych, ciężkostrawnych posiłków, fast foodów, pasztetów, konserw mięsnych,
• ostrych przypraw (ocet, chrzan, pieprz, musztarda),
• niewskazane są warzywa tj. : cebula, por, kapusta, brukselka, kalarepa, kukurydza, kalafior, papryka, rzodkiew,
• kwaśne i niedojrzałe owoce tj. wiśnie, porzeczki, agrest,
• wystrzegaj się tłustych ciast, tortów, kremów, świeżych ciastek francuskich i drożdżowych, bitej śmietany i czekoladek, kakao,
• zrezygnuj z napojów gazowanych, mocnej herbaty, kawy, zimnych lub gorących napojów,
• szybkiego jedzenia posiłków,
• groźne są dla wątroby również produkty skrobiowe (biała mąka), cukier rafinowany, tłuszcze nasycone, zanieczyszczenia występujące w żywności tj.: zanieczyszczenia chemiczne, metale ciężkie, pestycydy, azotany i azotyny,
• dodatkowym zagrożeniem dla wątroby są zakażenia wirusowe.

Kumulacja toksyn w organizmie obciąża wątrobę, która w końcu nie jest w stanie skutecznie sprostać potrzebom codziennej detoksykacji. Dodatkowym zagrożeniem dla wątroby są powszechnie występujące zakażenia wirusowe. Mogą one znacznie ograniczyć wydolność tego narządu, co w sposób bezpośredni przekłada się na sprawny przebieg procesów detoksykacji organizmu.

W oczyszczaniu wątroby istotne znaczenie ma wiek. U ludzi starszych procesy te przebiegają mniej sprawnie niż u młodych. Między innymi dlatego niepożądane objawy zażywanych leków w tej grupie wiekowej zdarzają się najczęściej. Biochemiczne pozbycie się toksyn, czyli detoksykacja, jest jedynie pierwszym etapem procesu odtruwania. Niezmiernie ważne jest także sprawne wydalenie z organizmu niepotrzebnych substancji.

W naszym ciele funkcjonuje klika kanałów, którymi organizm wydala szkodliwe substancje i w każdym z tych kanałów może dojść do zaburzeń, które zakłócają ten proces. Najistotniejsze znaczenie mają cztery z nich: jelita, drogi moczowe, skóra i płuca.

Jelita

Zdrowe jelita skolonizowane są przez bakterie, które między innymi wspomagają trawienie i przyswajanie pokarmów oraz produkcję prawidłowego stolca. Z kałem pozbywamy się nie tylko niestrawionych resztek pokarmowych, ale wielu niepotrzebnych substancji – toksyn i ich nieczynnych biologicznie metabolitów.

Jest to jedyny kanał wydalania związków nierozpuszczalnych w wodzie, a rozpuszczalnych w tłuszczach i dlatego zaparcia, niezależnie od wieku chorego, są zjawiskiem niepożądanym.

Prawidłowa perystaltyka jelit zależy od obecności w nich naturalnej mikroflory i jeżeli zostanie ona zniszczona bądź zmieniona, to pojawiają się trudności w oddawaniu stolca. Dochodzi do tzw. intoksykacji organizmu. Wywołuje to wtórnie zmiany zarówno czynnościowe, jak i morfologiczne w rozmaitych tkankach, zwłaszcza w tkance tłuszczowej i może prowadzić do rozwoju rozmaitych schorzeń, między innymi otyłości i zespołu metabolicznego.

Drogi moczowe

Mocz jest ważnym elementem wydalania substancji odpadowych, szczególnie tych o drobnej cząsteczce, powstałych w wyniku biochemicznych przemian detoksykacyjnych, które krążą w organizmie razem z krwią. Rola układu moczowego polega na zbieraniu ubocznych i ostatecznych produktów pochodzących z przemian biochemicznych i metabolicznych.

Jego głównymi narządami są nerki, które wytwarzają mocz jako produkt filtracji krwi. Zaburzenia przesączania w kłębkach nerkowych oraz wydalania i wchłaniania w cewkach nerkowych odbijają się w sposób istotny na sprawności i wydolności czynnościowej całego organizmu człowieka.

Do najczęstszych schorzeń powodujących upośledzenie funkcjonowania tego układu należą zakażenia spowodowane przede wszystkim przez bakterie (głównie pałeczka okrężnicy – escherichia coli).
Odrębnym czynnikiem ryzyka jest także niewłaściwy sposób odżywiania, który polega na spożywaniu dużych ilości białka zwierzęcego i nabiału oraz ograniczaniu dobowej ilości płynów. Wydalany wówczas mocz jest bardzo stężony i kwaśny, co sprzyja krystalizacji kamieni w drogach moczowych, które nie tylko utrudniają odpływ moczu, ale mogą stać się miejscem namnażania bakterii. Oba czynniki znacznie upośledzają funkcje oczyszczające układu.

Skóra

Przez liczne gruczoły potowe odbywa się eliminacja wielu toksyn. Od dawna wiadomo, że obfite poty pojawiające się podczas choroby zwiastują zdrowienie. Z tego samego powodu również w okresie rekonwalescencji obserwujemy wzmożona potliwość i jest to zjawisko ze wszech miar korzystne.

Pot zdrowego człowieka ma naturalny, przyjemny zapach. Pot ludzi chorych bywa niejednokrotnie wręcz cuchnący. Skład potu zależy bowiem od aktualnej kondycji fizycznej człowieka. W żadnym wypadku nie należy ograniczać potliwości. Stosowanie wszelkich kosmetyków przeciwpotnych jest wręcz szkodliwe.

Leczenie

Procesy odtruwania zachodzą w naszym organizmie stale, niezależnie od tego, czy stosujemy jakiekolwiek odtruwające terapie czy też nie. Stanowią one bowiem jeden z podstawowych mechanizmów adaptacji do środowiska.

Procesy detoksykacji na poziomie komórkowym i molekularnym odbywają się w wielu tkankach, jednakże centralnym narządem jest wątroba. To właśnie tam w toku przemian biochemicznych większość toksyn zamieniana jest w cząsteczki mniej szkodliwe, które nasz organizm łatwo może wydalić.

Leczenie powinno odbywać się dwutorowo. Z jednej strony wspomagamy procesy detoksykacji, z drugiej przyspieszamy wydalanie unieszkodliwionych już toksyn. Nie mamy bezpośredniego wpływu na przebieg procesów detoksykacji.

Możemy jednak pośrednio wpływać na nie przez wspomaganie czynności komórek wątroby i przywracanie prawidłowej równowagi w mikroflorze jelit. W celu regeneracji komórek wątroby możemy zastosować kurację sylimaryną. Jest to aktywna biologicznie substancja zawarta w ostropeście plamistym. Zawiera ją m.in. preparat Sylimarol, dostępny w aptekach bez recept. Można też pić codziennie szklankę soku z czarnej rzepy, a najlepiej połączyć obie terapie.

Osoby te są uzależnione od pożywienia, jedzenie jest ich nałogiem. Dodatkowo, część osób otyłych oszukuje się, nie dopuszczając do świadomości, że są otyłe. Tymczasem, powinniśmy wiedzieć, że otyłość prowadzi do rozwoju wielu chorób:

• nadciśnienia tętniczego,
• miażdżycy,
• cukrzycy typu 2,
• zmian zwyrodnieniowych stawów,
• kamicy pęcherzyka żółciowego,
• zwiększa ryzyko pojawienia się nowotworów,
• przyspiesza proces starzenia się.

Jak łatwo jest przytyć?

Co jeść, żeby szybko przybrać na wadze?

• tłuszcze: smalec, majonez, masło, śmietanę,
• tłuste mięso, wędliny i ryby,
• cukier, słodycze, słodkie płyny,
• napoje alkoholowe,
• chipsy, orzeszki, pestki słonecznika,
• fast-food: hot-dogi, hamburgery, frytki.

Ponad połowa Polaków ma nadwagę, a co piąty jest otyły i powinni się odchudzić. Zbyt często jednak próbują to robić na własną rękę, sięgając po niewłaściwe diety, bądź stosując rygorystyczne głodówki. Należy pamiętać, że właściwa dieta musi być odpowiednio zbilansowana i dobrana indywidualnie.

Najważniejsze jest jednak to, aby dieta nie była krótkotrwałym zrywem, pełnym wyrzeczeń, ale mądrze przemyślaną, długoterminową terapią. Kuracja odchudzająca to nie zestaw niskokalorycznych przepisów, ale plan zmiany stylu życia, który należy wdrażać małymi kroczkami, powoli dążąc do celu – prawidłowej masy ciała i lepszego stanu zdrowia.

Właściwa dieta połączona z aktywnością fizyczną oraz stała opieka lekarza to skuteczna droga do sukcesu.

Bezpieczny i skuteczny program odchudzania to przede wszystkim

1. zdrowa dieta, czyli taka, która zawiera wszystkie niezbędne składniki – węglowodany, białka, tłuszcze, witaminy i minerały, o odpowiednio zmniejszonej kaloryczności,
2. trwała zmiana nawyków żywieniowych,
3. zwiększenie aktywności fizycznej,
4. umiarkowane, równomierne tempo chudnięcia: 0.5 kg – 1 kg tygodniowo. Jeżeli chcemy schudnąć powyżej 5 kg, przed rozpoczęciem programu powinniśmy zasięgnąć porady lekarskiej.Jest to szczególnie ważne przy problemach zdrowotnych lub regularnym zażywaniu leków,
5. program uwzględniający nie tylko schudnięcie, ale również plan utrzymania obniżonej masy ciała.

Kuracja odchudzająca to długi proces – wymaga wytrwałości, silnej woli i motywacji. Czasem do podjęcia decyzji o jej rozpoczęciu wystarczy presja rodziny, niezadowolenie z wyglądu, zbyt ciasne ubrania, albo planowany urlop i chęć wystąpienia w kostiumie kąpielowym, czy perspektywa zbliżającej się uroczystości np. ślubu i spotkania dawno niewidzianych znajomych. Ale warto jest też zwrócić uwagę na korzyści wynikające z utraty nadmiernej masy ciała:

• poprawa zdrowia i wydolności fizycznej,
• zgrabniejsza figura,
• możliwość atrakcyjniejszego ubrania się.

Dla najskuteczniejszego i bezpiecznego odchudzania warto jest korzystać ze wsparcia całego zespołu specjalistów: lekarza, dietetyka, rehabilitanta oraz psychoterapeuty.

Podstawowe rady dla chcących schudnąć

1. Jeżeli masz skłonność do tycia lub już jesteś otyła, musisz sobie uświadomić, że konieczna jest dożywotnia regularna kontrola masy ciała – ważenie się co najmniej raz na tydzień.
2. Popełniane błędy w żywieniu najlepiej sobie uświadomisz i skorygujesz prowadząc dzienniczek, w którym codziennie zapisujesz zjedzone potrawy i liczbę kalorii spożytych w ciągu doby.
3. Sprawdź, czy nie popełniasz wymienionych poniżej błędów w żywieniu, których trzeba unikać:

• nieregularne jedzenie,
• nie jedzenie śniadań, a zbyt obfita i późno spożywana obiado-kolacja,
• szybkie jedzenie,
• dojadanie i dokładanie,
• nieświadome jedzenie w czasie oglądania telewizji lub czytania,
• uspokajanie się jedzeniem,
• spożywanie zbyt małej ilości warzyw i płynów,
• potrawy tłuste, smażone i słodycze.

4. Więcej się ruszaj, np. poprzez zwiększenie chodzenia (codziennie 30 minut dla utrzymania masy ciała oraz następne 30 minut dla odchudzania). Zaplanuj sobie regularną rekreacyjną aktywność fizyczną.
5. Zasięgnij specjalistycznej porady lekarskiej, zwłaszcza jeżeli:

• poza otyłością jesteś chora na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, chorobę serca lub inne choroby,
• masz problemy ginekologiczne (kłopoty z zajściem w ciążę, zaburzenia miesiączek, stosujesz leki antykoncepcyjne lub hormonalną terapię zastępczą),
• masz zalecone szybkie schudnięcie, np. przed zabiegiem operacyjnym,
• planujesz rzucenie palenia tytoniu,
• odejmowane próby odchudzania nie dały efektu,
• wielokrotnie chudłaś i tyłaś, czyli był efekt jo-jo,
• tyjesz mimo, że jesz mało.

6. Poprawę efektów odchudzania można uzyskać przez dodanie leków do stosowania diety niskokalorycznej i zwiększonej aktywności fizycznej. Tylko leki wpływające na odczucie sytości i głodu, które zapisywane są na receptę przez lekarza, mają sprawdzoną skuteczność.

Nieustannie pojawiają się coraz to nowe „diety cud”, jednak w cuda, które one głoszą nie należy wierzyć. Jednostronne diety, czyli takie które zalecają wybrane produkty, np. dieta kapuściana, ryżowa, cechuje niedobór wielu potrzebnych składników pokarmowych, dlatego mogą być stosowane przez krótki okres, ale nie nadają się do ciągłego stosowania. Chudnięcie w sposób bezpieczny oznacza również, że musi to być proces wolny i dłuższy niż byśmy tego zapewne chcieli. Dlatego w diecie powinny być uwzględnione wszystkie niezbędne dla organizmu składniki, tylko w zmniejszonej ilości.

Skłonność do tycia niestety pozostaje. O niezdrowych nawykach żywieniowych musimy zapomnieć na dobre, także po zakończeniu kuracji odchudzającej.

Jak sobie radzić

• Odchudzić się przez zastosowanie racjonalnej diety. Przede wszystkim trzeba mniej jeść. Ograniczyć spożycie tłuszczów i węglowodanów (np. ciast, tortów, słodyczy, pieczywa, ziemniaków), lemoniady, Coca-Coli i Pepsi-Coli).
• Dieta powinna uwzględniać  różne składniki pokarmowe. Przy diecie jednostronnej mogą wystąpić objawy niedoborowe
• Jeśli sam nie możesz poradzić sobie z otyłością , czy nadwagą, szukaj pomocy w grupie samopomocowej
• W żadnym wypadku nie stosować głodówki dłużej niż dwa trzy dni. Może to być szkodliwe
• Nie wierz w cudowne diety, nie dają one trwałych efektów
• Nie zaleca się leków zmniejszających apetyt na dłuższą metę ponieważ wpływają one niekorzystnie na ośrodkowy układ nerwowy
• Nie podjadać między posiłkami
• Przestrzegać rygorystycznie przerw między posiłkami
• być aktywnym fizycznie
• kontrolować wagę ciała
• zażywać chrom, ponieważ zmniejsza łaknienie na słodycze

Otyłość jest problemem, z którym boryka się ogromna ilość ludzi na świecie. Liczebność osób otyłych zwiększa się z roku na rok w bardzo dużym tempie. Problem pogłębia to, że często osoby te nawet nie zdają sobie sprawy jakie niebezpieczeństwa niesie zwiększona waga ciała.

Otyłość jest przewlekłą chorobą spowodowana nadmierną podażą energii zawartej w pokarmach w stosunku do zapotrzebowania organizmu, skutkiem czego jest magazynowanie nadmiaru w postaci tkanki tłuszczowej.

Problem otyłości występuje już nie tylko w krajach rozwiniętych, ale również coraz częściej pojawia się w miejscach, gdzie problemem był dotychczas głód. Potwierdzeniem tego jest fakt, iż w niektórych państwach afrykańskich liczba ludzi mających problemy z nadwagą sięga już 20% (RPA). Ponadto, choroby będące najczęściej wynikiem otyłości tj.:

• nowotwory,
• cukrzyca,
• choroby serca i nadciśnienie są najczęstszą przyczyną zgonów nie tylko w krajach bogatych, ale także w tych biedniejszych.

W Polsce, niestety, jest podobnie: co czwarty Polak i co piąta Polka są otyli. Znaczenie problemu otyłości potęguje dodatkowo fakt, że dotyczy ona coraz to młodszych ludzi, w tym także dzieci, np.: w Polsce liczba ‘puszystych’ dzieciaków wzrosła o co najmniej kilkanaście procent. Główna przyczyna otyłości leży w dodatnim bilansie energetycznym, czyli nadmiernym dowozie pokarmu i dotyczy 90% wszystkich przypadków otyłości. Przyczyną tego jest nieodpowiedni tryb życia propagujący niską aktywność fizyczną połączoną z nadmiernym i nieracjonalnym sposobem spożywania pokarmów.

Otyłość typu jabłka i gruszki

Różnice częstości występowania powyższych typów otyłości, w zależności od płci, wynikają z różnego rozmieszczenia tkanki tłuszczowej uwarunkowanego czynnikami hormonalnymi i genetycznymi.

W otyłości typu „jabłka” występuje większe ryzyko chorób towarzyszących. Częściej pojawiają się zaburzenia metaboliczne, prowadzące do nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, cukrzycy i innych chorób układu krążenia.

U kobiet w okresie pomenopauzalnym ryzyko wystąpienia otyłości brzusznej staje się podobne jak w grupie mężczyzn w związku z ustaniem produkcji żeńskich hormonów płciowych przez jajniki .

Przyczyny otyłości

• Świat opanowany przez fast-foody,
• wszelkiego rodzaju udogodnienia życiowe,
• brak aktywności fizyczne,
• brak czasu na przyrządzenie i spożycie tradycyjnych zdrowych posiłków jest główną przyczyną pogłębiania się problemu.

Do pozostałych przyczyn należą

1. zaburzenia hormonalne
2. rzadkie genetyczne zespoły
3. schorzeniach metaboliczne:

• niedoczynność tarczycy,
• niewydolność przysadki i jajników,
• zespół i choroba Cushinga i inne.

Miarą niebezpieczeństwa jakie niesie za sobą otyłość jest podwyższone ryzyko wystąpienia wielu chorób, które u osób szczupłych występują znacznie rzadziej.

Ryzyko wystąpienia poszczególnych chorób u ludzi otyłych w porównaniu z ludźmi szczupłymi

3-krotny wzrost ryzyka

• cukrzyca typ 2,
• nadciśnienie tętnicze,
• dyslipidemia,
• insulinodporność,
• kamica pęcherzyka żółciowego,
• zadyszka,
• zespół bezdechu sennego.

2-3-krotny wzrost ryzyka

• choroba niedokrwienna serca,
• choroba zwyrodnieniowa stawów,
• hiperurikemia,
• dna moczanowa.

1-2-krotny wzrost ryzyka

• nowotwory piersi, okrężnicy,
• zaburzenia hormonów płciowych,
• upośledzenie płodności,
• bóle krzyża,
• nieprawidłowości płodu.

Otyłość – problem XXI wieku

U ponad 90% przyczyną otyłości osób jest dodatni bilans energetyczny wynikający z nadmiernego dostarczania pokarmu w stosunku do potrzeb organizmu. Dowóz energii w postaci spożywanego pokarmu zużytkowany jest na podstawową przemianę materii (około 60%), wydatek energetyczny związany z aktywnością fizyczną (około 20%) i termogenezę, czyli produkcję energii cieplnej – nadmiar energii jest magazynowany w tkance tłuszczowej.

Pobór pokarmu i bilans energetyczny zależy od regulacji na poziomie środkowego układu nerwowego w podwzgórzu. Istnieją tam neuroprzekźniki regulujące pobór pokarmu (tzn. jego zwiększenie lub zmniejszenie).

• należy do nich neuropeptyd Y (NPY) zwiększający łaknienie na słodycze,
• galanina sprzyja jedzeniu pokarmów tłustych,
• serotonina zwiększa zasycenie, co jest wykorzystywane w zastosowaniu substancji działających serotoninergicznie, jako leków anorektycznych

Pozostałe 10% osób z problemem otyłości, to osoby z tzw. otyłością wtórną występującą w zaburzeniach endokrynologicznych, chorobach organicznych podwzgórza, rzadkich zespołach uwarunkowanych genetycznie oraz z powodów jatrogennych, np. po stosowaniu leków sprzyjających tyciu.

Przyczyny otyłości wtórnej

Choroby podwzgórza

• guzy,
• stany zapalne,
• nadciśnienie wewnątrzczaszkowe,
• zaburzenia neurologiczne.

Endokrynopatie

• niedoczynność tarczycy (wzrost stężenia TSH),
• choroba i zespół Cushinga,
• niedobór hormonów wzrostu,
• rzekoma niedoczynność przytarczyc,
• hipogonadyzm

Rzadkie zespoły uwarunkowane genetycznie

• zespół Turnera,
• zespół Klinefeltera,
• zespół Padera Williego,
• zespół Lawrenc’a Moona-Bidela,
• choroba Dercuma.

Leki sprzyjające tyciu

• neuroleptyki,
• przeciwdepresyjne,
• przeciwpadaczkowe,
• steroidy i glikokortykosteroidy,
• przeciwcukrzycowe.

Jest wywołana przez wirusa opryszczki. Objawy pojawiają się zwykle po 2- 10 dniach od pierwszego zetknięcia z wirusem, choć czasem okres ten jest dłuższy. Mogą utrzymywać się przez wiele tygodni. Pierwszy epizod może przebiegać bardzo łagodnie , czasem objawy bywają jednak bardzo dokuczliwe. Po bezpośrednim kontakcie ze źródłem zakażenia:

• wirus zaczyna rozmnażać się w komórkach skóry,
• skóra ulega zaczerwienieniu, staje się wrażliwa i pojawia się pieczenie, swędzenie, mrowienie pojawiają się pęcherzyki, które pękają i wydzielają płyn zawierający wirus,
• miejsce pęcherzyków zajmują wrzodziejące ranki, po wygojeniu nie pozostawiają blizny,
• owrzodzenia mogą być bolesne, zwłaszcza jeśli są zlokalizowane przy ujściu cewki moczowej.

Znamy dwa typy opryszczki zwykłej: typ 1 (HSV1) i typ 2  (HSV2). Typ pierwszy częściej powoduje zmiany powyżej pasa , z ten drugi typ powoduje zmiany poniżej pasa. Zakażenie wokół jamy ustnej zwie się opryszczką  zwykłą, a zlokalizowane w obrębie narządów płciowych genitalną. Gdy minie ostry okres choroby, wirus przemieszcza się wzdłuż zaopatrujących pewne okolice skóry nerwów czuciowych i tą drogą dociera do komórek nerwowych w rdzeniu kręgowym, a zakażenie przechodzi w fazę utajoną.
Układ odpornościowy w zasadzie nie dopuszcza do nawrotów, gdy jednak siły jego słabną, np. w skutek stresu lub innych zakażeń, wirus może się znów wynikać spod kontroli.

Opryszczka szerzy się przez bezpośredni kontakt z zakażona skórą, np. przy pocałunku. Największe jest ryzyko zakażenia w okresie występowania zmian owrzodzeniowych, ale wirus może się również przenosić, gdy nie ma czynnych ognisk choroby.

Najbardziej niepokojąca jest opryszczka narządów płciowych, tak ze względu na rodzące się podejrzenia o zdradę małżeńską, jak i z powodu następstw dla dalszego współżycia. Większość osób stykających się z ta odmiana opryszczki po raz pierwszy powinna zasięgnąć rady wenerologa.

Gojenie zmian opryszczkowych przyśpieszają ciepłe kąpiele, z dodatkiem soli Epsom, pomaga również noszenie luźnej bielizny.

Powikłania opryszczki

 Opryszczka może pociągać wiele powikłań, a w śród nich:

Nawroty opryszczki

W trakcie pierwszego epizodu choroby powstają w organizmie przeciwciała, co łagodzi przebieg nawrotów, ale im nie zapobiega. Dzięki nim może powstawać jednak mniej zmian, a ich gojenie przebiega szybciej. Nawroty wiążą się już ze zmniejszonymi dolegliwościami. HSV2 jest zazwyczaj bardziej agresywnej częściej powoduje nawroty  niż HSV1.

Zapobieganie

Zrzeszotnienie kości, uogólniony zanik kości objawiający się zmniejszeniem gęstości utkania kostnego, ubytkiem korowej warstwy kości, zatarciem ich struktury beleczkowej. Najczęściej występuje u osób starszych, zwłaszcza kobiet po przekwitaniu.

Przyczyny osteoporozy

• zaburzenia w wydzielaniu hormonów  płciowych i kory nadnerczy,
• niedobór białka,
• ujemny bilans wapniowy,

W osteoporozie kości stają się łamliwe, dochodzi do zniekształceń trzonów kręgowych, które robią się niższe i dwuwklęsłe, pojawiają się uporczywe dolegliwości bólowe. Leczenie polega na podawaniu witaminy D, preparatów hormonalnych, soli wapnia.

Przyczyny osteoporozy

Do przyczyn wystąpienia osteoporozy pierwotnej należą:

• menopauza (zwłaszcza wczesna),
• zaawansowany wiek.

Czynniki ryzyka wystąpienia osteoporozy

• uwarunkowania genetyczne,
• picie alkoholu, zwłaszcza w młodym wieku,
• palenie papierosów,
• niedobór hormonów sprzyja rozwojowi choroby, u kobiet estrogen, u mężczyzn testosteron,
• przyjmowanie leków: kortykosteroidów, nasennych, hormonów tarczycy,
• inne choroby: cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów, kamica nerkowa,
• niedobór witaminy D,
• szczupła budowa ciała lub nadwaga (obciążenie),
• nieprawidłowa dieta (ubogobiałkowa oraz ubogowapniowa),
• długotrwałe unieruchomienie, które może spowodować zmiany osteoporotyczne nawet u młodych osób,
• niektóre leki, np. heparyna, fenytoina, barbiturany.

Objawy osteoporozy

• bóle kości długich pod wpływem obciążenia,
• obniżenie wzrostu (złamania kompresyjne kręgów),
• ból kręgosłupa,
• powstanie nadmiernej kifozy piersiowej (garb starczy),
• złamania kości przy niewielkich urazach (szczególnie niebezpieczne są złamania szyjki kości udowej, ale często łamie się kość ramienna – bliższy odcinek i dalszy k. promieniowej).

Ludziom cierpiących na osteoporozę korzyść może przynieść

• wystrzeganie się nadwagi i jak największy zakres aktywności fizycznej, lecz bez długotrwałego  i wyczerpującego obciążenia układu kostno-stawowego, brak aktywności ruchowej pogarsza stan pacjenta,
• fizyko i hydro-terapia, w tym stosowanie ciepła lub głębokiego krótkotrwałego oziębienia, co nosi nazwę krioterapii, a także miejscowe usztywnienie zapobiegające nieprawidłowym ruchom w stawach,
• używanie neutralizujących wstrząsy wkładek do butów,
• pewne metody jak akupunktura,
• uzupełnienie podaży wapnia i witaminy D,
• rezygnacja z palenia tytoniu,
• ograniczenie spożycia alkoholu,

Osteoporoza jest najczęstszą chorobą kości u ludzi, charakteryzującą się zmniejszeniem masy kostnej i zmianami jej mikroarchitektury, co prowadzi do zwiększenia ryzyka złamań. W związku z wydłużeniem życia populacji problem osteoporozy nabiera szczególnego znaczenia zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Jedna na trzy kobiety i jeden na ośmiu mężczyzn chorują na osteoporozę. Choroba nie ma objawów ostrzegawczych  w wielu przypadkach pierwszym objawem jest złamanie. Upadki i inne urazy powodują często złamania kości osteoporotycznych, chociaż niekiedy niektóre z tych kości (trzony kręgów) są tak kruche, że łamią się bez urazu. Jedna na pięć kobiet chorych na osteoporozę doznaje złamania nadgarstka, jedna na cztery kobiety złamania kręgosłupa oraz jedna na sześć chorych kobiet rasy białej doznaje złamania szyjki kości udowej. U mężczyzn ryzyko złamania szyjki kości udowej jest około 3krotnie mniejsze. Osteoporoza może być pierwotna i wtórna. Pierwotna może występować u obu płci w każdym wieku, ale w większości przypadków występuje u kobiet po menopauzie, a częstość występowania tej choroby jest proporcjonalna do wieku. Osteoporoza wtórna może być spowodowana rozlicznymi i bardzo zróżnicowanymi zaburzeniami, takimi jak choroby układu wewnątrzwydzielniczego, niepożądane działanie leków (np. glikokortykosteroidy), unieruchomienie, choroby przewodu pokarmowego i dróg żółciowych, choroby nerek i nowotwory złośliwe.

Nieinwazyjne metody wykorzystywane w diagnostyce osteoporozy to pomiar masy kostnej oraz ocena wskaźników przebudowy tkanki kostnej. Dwuenergetyczna densytometria rentgenowska stała się metodą z wyboru i złotym standardem w pomiarach gęstości kośćca. Badanie jest bezpieczne dla pacjenta. Badanie masy kostnej powinno być wykonane obligatoryjnie : u kobiet powyżej 65. roku życia bez względu na obecność czynników ryzyka i u mężczyzn z czynnikami ryzyka osteoporozy, u kobiet po menopauzie z jednym lub więcej czynnikami ryzyka, u wszystkich kobiet po menopauzie i u mężczyzn ze złamaniem po niewielkim urazie.

Przyczyny osteoporozy
Przedstawione poniżej czynniki ryzyka wystąpienia osteoporozy są jednocześnie (poza genetycznymi) wskazówką jej zapobiegania :

a) czynniki genetyczne :
- płeć żeńska,
- rasa biała lub żółta,
- obciążające wywiady rodzinne w kierunku osteoporozy,
- niska masa ciała (drobna budowa ciała),
- wczesna menopauza,
b) tryb życia :
- mała aktywność ruchowa,
- palenie tytoniu,
- bezdzietność,
- zmniejszona ekspozycja na promienie słoneczne,
- nadmierny wysiłek fizyczny kobiet prowadzący do zaprzestania miesiączkowania,
c) czynniki dietetyczne :
- nietolerancja mleka,
- wieloletnia niska zawartość wapnia w pokarmie,
- dieta wegetariańska,
- dieta wysokobiałkowa,
- nadmierne spożywanie kawy i alkoholu,
- niedobór witamin D i K,
d) inne :
- podeszły wiek.

Układ kostny
Układ kostny jest odpowiedzialny za wiele różnorodnych procesów zachodzących w naszym organizmie. Bierze udział w metabolizmie ustroju, stanowi rezerwuar soli mineralnych, wiążąc i uwalniając niektóre minerały. W szpiku wystę­pującym w komorach kości długich powstają i rozwijają się komórki krwi : erytrocyty, płytki krwi i leuko­cyty. Jednak główną funkcją kośćca jest zapewnienie podpory dla na­rządów oraz mięśni. Niestety, wraz z wiekiem dynamiczna równowaga wiązania i uwalniania minerałów zostaje zachwiana i przeważają procesy zmniejszające masę kostną. Po 35. roku życia osłabieniu ulega aktywność komórek budujących szkielet, maleje gęstość kości, ilość wapnia w tkance łącznej, kość staje się porowata, a jej masa zmniejsza się o 5-10% w ciągu 10 lat. Jeżeli zmiany te występują w dużym na­sileniu, prowadzą do osteoporozy. Schorzenie to zagraża około 4 min mężczyzn i 5 min kobiet w Polsce, a najczęstsze powikłania z nim zwią­zane to złamania szyjki kości udowej oraz kości nadgarstka. Uszkodzenia te dotyczą głównie osób starszych, u których procesy kościogubne są zaawansowane, co również wpływa na przebieg gojenia złamań. W leczeniu osteoporozy stosuje się szereg preparatów spowalniających ten proces, między innymi : hormo­ny, kalcytoninę, bifosfoniany, prepa­raty zawierające wapń, witaminę D3 i inne. Bardzo ważna jest również profilaktyka tego schorzenia. Obej­muje ona kilka aspektów.

Aktywność fizyczna i dieta
Systematyczne dostarczanie organi­zmowi dawki umiarkowanego wysił­ku fizycznego zapewnia sprawność mięśni, ścięgien, wiązadeł, wzmac­nia cały układ motoryczny, a co za tym idzie – zmniejsza ryzyko ura­zów kośćca, czyli zapobieganie osteoporozie. Wskazane są tutaj sporty, takie jak pływanie, jazda na rowerze, spacery oraz biegi dostosowane do możliwości organizmu. Unikać powinno się przetrenowania oraz ćwiczeń nadmiernie obciąża­jących organizm, a zwłaszcza kości i stawy, czyli między innymi : podnoszenia ciężarów, wyczerpujących, długodystansowych biegów i podobnych sportów, które za bardzo obciążają organizm.

Posiłki natomiast powinny zawierać dużo pełnowartościowego białka, witamin i minerałów, a w szczególności wapnia. Bogatym źródłem tych składników odżywczych jest mleko, którego jednak wiele osób nie toleru­je. W zamian z powodzeniem można stosować jego przetwory, nabiał pod każdą postacią zawiera duże ilości białka i wapnia. Pierwiastek ten obecny w przetworach mlecznych przyswajalny jest w około 30%, a zawarty w produktach roślinnych jedynie w około 10%. Ponadto należy zwiększyć procent ryb w jadłospisie, a w szczególności sardynek. Mięso ryb zawiera nie tylko łatwo przy­swajalne białko, ale także duże ilości witaminy D3. Ilość warzyw spoży­wanych w różnej postaci powinna także ulec zwiększeniu. Wskazane są : rośliny strączkowe (groch, faso­la, soja), warzywa zielone (brokuły, szpinak, natka pietruszki), a także kapusta, koper i migdały. Wska­zane jest ograniczenie spożywania warzyw, które zawierają szczawia­ny np. : szczaw, rabarbar, rzodkiew, buraki. Niepożądane są również napoje wypłukujące wapń, takie jak : coca-cola, pepsi-cola, kawa, mocna herbata, alkohol. Podobnie nadmiar soli kuchennej (powyżej 6 g na dobę) wzmaga utratę wapnia.

Wapń i witamina D3
Wapń – podawanie preparatów zawiera­jących wapń ma na celu uzupełnie­nie tego pierwiastka, niezbędnego w leczeniu chorób związanych z jego utratą. Najlepszą przyswajalnością cechują się preparaty zawierające sole węglanowe i cytrynianowe. Korzystne jest łączenie wapnia z wi­taminą D3. Należy jednak pamiętać, że sole wapnia mogą powodować za­parcia, wchodzą w interakcje z gliko­zydami nasercowymi oraz nasilają kamicę nerkową.

Witamina D3 – niedobór tej substancji powoduje zaburzenia metabolizmu i wchła­niania wapnia z jelit. Aktywna witamina D3 powstaje w skórze na skutek ekspozycji na światło słoneczne. W związku z tym zaleca się minimum 15 minut dziennie przebywać na słońcu. W okresie gdy jest to utrudnione (jesień, zima) osoby z predyspozycjami do osteoporozy powinny przyjmować tę witaminę. Podawanie witaminy D3 w przypadku jej niedoboru zwiększa wchłanianie wapnia i fosforanów z jelit, pobudza syntezę składników kości, zmniejsza o 20-50% ryzyko osteoporotycznych złamań, a nawet, poprzez stymulację różnicowania komórek kościotwórczych, powo­duje wzrost gęstości masy kostnej. Dawkowanie witaminy D3 ustala lekarz, a przestrzeganie zaleconego dawkowania zapobiega kumulacji i przedawkowaniu leku.

Leczenie osteoporozy ruchem

Do lat osiemdziesiątych osteopenia i osteoporoza traktowane były jako stan fizjologiczny związany z okresem menopauzy. Od czasu gdy przypadłość ta została przez WHO zakwalifikowana do chorób, nastąpił dynamiczny rozwój badań i działań profilaktycznych i zwalczających tę dotychczas mało poznaną dolegliwość kobiet. Wchodząc w analizę diagnostyki można obecnie przyjąć, że wczesne rozpoznanie zagrożenia i samej choroby oparte głównie na wnikliwym wywiadzie jest najskuteczniejszym, najbardziej uzasadnionym i najdokładniejszym podkładem do działań zapobiegawczych i leczniczych. Właśnie zmieniające się podstawy badań pozwoliły wprowadzić odmienne i bardziej skuteczne działania zwalczające zmniejszanie się gęstości kości nawet wybiórczo, w miejscach największego zagrożenia. Dotychczasowa dyskusja nad rolą ruchu w profilaktyce i leczeniu osteopenii i osteoporozy preferowała spokojną i bezpieczną aktywność fizyczną. Ograniczenie to zwiększały strach przed urazowością osób dotkniętych problemem oraz ostrożność lekarzy, którzy nie mając pozytywnego stosunku do skuteczności wysiłku fizycznego – a być może, także z braku potwierdzonych wiadomości na ten temat – zalecali wysoką ostrożność w tym zakresie. Boom upowszechnienie badań oraz osiągane efekty zdrowotne i profilaktyczne dają już lawinowo informacje o decydującej roli wybranych form ruchowych uprawianych w sposób systematyczny. Spokojne spacery, ograniczenie gimnastyki do ćwiczeń rozciągających, tai chi bądź relaksacji oddechowej zostały zastąpione zajęciami bardzo intensywnymi, dynamicznymi oraz z obciążeniem. Pokutujące w potocznej opinii pojęcie spokojnej starości może i bywa bezpieczne, lecz co stwierdzono w setkach badań, nie zapobiega poza tym niczemu, na pewno nie zapobiega i nie leczy osteopenii. Badane porównywalne grupy zagrożone osteoporoza wspomagane tymi samymi preparatami osiągają bez porównania lepsze wyniki uprawiając systematycznie wzmożony wysiłek z obciążeniami, ostrym marszobiegiem, a także zajęciami na „estepach”. Przy złożoności wpływu wagi i ilości tkanki tłuszczowej w zagrożonym organizmie zwracamy uwagę na banał przewagi silnego organizmu nad słabszym. Mocne mięśnie to mocne kości, mocne mięśnie to bezpieczeństwo w życiu codziennym i większa ruchliwość, co oznacza większą i lepszą pracę wszystkich układów ludzkiego ciała.

Zdrowa starość
Starzeć się z godnością nie oznacza nie dbać o siebie, nie oznacza nie być w dalszym ciągu silnym i aktywnym. A przecież choroba ta nie zaczyna się z niczego i nie dotyczy tylko wieku starszego, tak jak nie dotyczy tylko kobiet. Zagrożenie i sama choroba są efektem uwarunkowań genetycznych, ale jakże często są zwielokrotnione i przyspieszone grzechem zaniedbania, w tym, w bardzo znacznym stopniu, grzechem zaniedbania fizycznego. Chociaż osteoporoza i osteopenia są do uchwycenia już we wcześniejszym okresie, to w grupach ponad 40 i 60  letnich widać najwyraźniej zbawienne oddziaływanie na cały organizm dynamicznych, siłowych i różnorodnych ćwiczeń. W grupach tzw. Gimnastyki Trzeciego Wieku, a także „Po czterdziestce”, prowadzonych w coraz większym zakresie w klubach fitness, efekty systematycznych i coraz cięższych ćwiczeń są zaskakujące dla ćwiczących i ich lekarzy. Pomijając zdecydowanie większą pewność poruszania się i ogólnie lepsze samopoczucie, stwierdza się nie tylko zahamowanie osłabienia kości, ale często bardzo wyraźną poprawę gęstości tkanki kostnej. Postępowanie w okresie menopauzy i po menopauzie jest o tyle trudne, że czas ten wiąże się z dużymi zawirowaniami emocjonalnymi. W propozycjach Centrum Fitness obok szerokiej gamy ćwiczeń relaksujących, mających na celu zmniejszenie skutków katastrofy, jaką stwarzają nakładające się w tym okresie stresy, dla tej grupy ludzi znajdujemy coraz więcej zajęć o charakterze siłowym i natężeniu wysiłku niemalże sportowym. Coraz szybsza i pełniejsza informacja o nowościach, roli profilaktyki, samokontroli i wyższości jednych poczynań nad innymi wymusza zmianę programów i zajęć w ośrodkach aktywności ruchowej oraz pełniejszą i bardziej skuteczną współpracę z lekarzami i pacjentami. Niedopuszczenie do osłabienia i utraty sprawności organizmu w okresie wcześniejszym pozwala przeciwstawić się nawet genetycznie skazanym na osteoporozę. Systematyczna i dynamiczna aktywność pod okiem przygotowanych specjalistów pomaga w bardzo znacznym stopniu ograniczyć zagrożenie i przedłużyć dłużyć młodość i radość życia na długo ponad osiemdziesiatkę.

Objawy osteoporozy
Według WHO osteoporoza to choroba metaboliczna kości, charakteryzująca się małą masą kostną, upośledzoną mikroarchitekturą tkanki kostnej, która powoduje jej większą łamliwość i podatność na złamania. Osteoporoza początkowo przebiega bez żadnych charakterystycznych objawów. W późniejszej fazie choro­by pojawiają się bóle osteoporotyczne, dotyczące zwykle okolicy kręgo­słupa, dość uciążliwe, o charakterze przewlekłym, trudne do uśmierze­nia. Nierzadko pierwszym objawem osteoporozy, uchwytnym dla pacjen­ta, jest złamanie żeber, kości przed­ramienia, złamanie kręgosłupa czy szyjki kości udowej, poprzedzone niewielkim urazem. Ubytek masy kostnej najprecyzyjniej można określić metodą densy­tometru techniką DEXA, oceniając gęstość kostną kręgosłupa lędźwio­wego lub szyjki kości udowej.

Osoby zagrożone osteoporozą
Na skutki osteoporozy najczęściej narażone są kobiety szczupłej budo­wy ciała, zwłaszcza w wieku powyżej 65. roku życia, nadużywające kawy, palące papierosy, unikające w diecie produktów mlecznych, stroniące od aktywności fizycznej. Mężczyźni zwykle chorują rzadziej i w później­szym wieku. Skłonność do osteoporozy często występuje rodzinnie, co zarówno wiąże się z podobną budową ciała, jak i podobnymi nawykami żywie­niowymi i aktywnością fizyczną. Wy­stępowanie złamań po niewielkich urazach u rodzeństwa czy rodziców powinno skłaniać do zwrócenia baczniejszej uwagi na stan naszego szkieletu kostnego. Wczesna menopauza czy utrzymu­jące się zaburzenia miesiączkowania w każdym wieku kobiety są czynni­kami ryzyka osteoporozy. Osteoporozie sprzyjają również niektóre choroby, jak też przewle­kłe stosowanie niektórych leków, nieodzownych w leczeniu pacjentów. Długotrwałe leżenie i brak aktywno­ści ruchowej znacznie nasilają zmia­ny tkanki kostnej.

Mimo to wirus nadal funkcjonuje  dzięki zdolności do szybkiego rozprzestrzeniania się  oraz przenoszenia na duże odległości z najmniejszymi drobinami powietrza  – jedno kichnięcie  chorego na pokładzie  samolotu może spowodować  zakażenie wszystkich nieuodpornionych pasażerów.

Najbardziej zagrożone odra są niemowlęta i małe dzieci. Wielu dorosłych przebyło odrę  w dzieciństwie, zyskując odporność na całe życie.

Objawy odry rozwijają się zwykle po 8-14 dniach od pierwszego zakażenia

Wyróżnia się dwie fazy choroby

• zakaźna faza kataralna przed wystąpieniem wysypki,
• niezakaźna faza osutkowa (wysypkowa).

OBJAWY ODRY

Faza osutkowa

Po 1-5 dniach od pierwszych objawów pojawia się wysypka, najpierw obejmująca głowę  i szyję, a potem szerząca się na całe ciało. Początkowo wysoka ma zabarwienie czerwone  i występuje w wyraźnych skupiskach. Mniej więcej po tygodniu plamki zlewają się w większe obszary, które przed całkowitym ustąpieniem bledną, przybierając kolor brązowy. Wkrótce po pojawieniu się wysypki gorączka ustępuje  i w ciągu 4-5 dni dochodzi na ogół do wyzdrowienia.

Faza kataralna

Trwa 1-2 dni i cechuje się kaszlem , wyciekiem z nosa , zapaleniem spojówek i wysoką gorączką. Na błonach śluzowych jamy ustnej  pojawiaja się małe czerwone plamki o białym punkcie w środku, zwane plamkami Koplika.

Częste powikłania odry

• ostre zapalenie ucha  środkowego w skutek dołączenia się zakażenia bakteryjnego – u 5% pacjentów,
• bakteryjne zapalenie płuc – zagnieżdżenie się bakterii w pęcherzykach płucnych – u 4% pacjentów,
• zapalenie spojówek,
• zapalenie oskrzeli,
• zmiany zapalne w przewodzie pokarmowym,
• krup, czyli zapalenie krtani, tchawicy i oskrzeli – najbardziej zagrożone są dzieci między  6 miesiącem a 3 rokiem życia.

Powikłania odry występujące rzadko

• zapalenie mięśnia sercowego,
• zapalenie wątroby,
• wirusowe zapalenie mózgu, które objawia się sennością, nasilonym bólem głowy, wymiotami, zaburzeniami mówienia i utratą słuchu.

Odra jest chorobą bardzo poważną , która w krajach rozwijających się wciąż atakuje i zabija wiele dzieci. Na świecie corocznie ginie  na świecie z jej powodu  milion dzieci.

Wczesne rozpoznanie bywa trudne, gdyż wstępne objawy łatwo mylnie uznać za początkową fazę grypy. Wysoka, występująca falami gorączka  poprzedza 0 1-3 dni pojawienie się wysypki.

W większości przypadków odra kończy się pełnym powrotem do zdrowia w ciągu 2-4 tygodni. Choroba stanowi największe zagrożenie  u osób z obniżoną odpornością w skutek innych chorób.

Jak sobie radzić

• Dziecko powinno samo zdecydować, czy chce leżeć w łóżku czy nie . Aktywność fizyczna powinna jednak  ulec ograniczeniu. Nie wolno jeździć na rowerze, uprawiać sportów
• Pic dużo aby uzupełniać straty  wody powstałe w wyniku pocenia się
• Jeśli wystąpi brak apetytu nie zmuszać chorego do jedzenia
• W okresie gorączki przyjmować trzy do  do czterech razy dziennie leki przeciwgorączkowe
• Jeśli kaszel  jest męczący, pic gorące napoje  i stosować leki na kaszel
• Nie dopuszczać do kontaktów chorego dziecka z osobami, które jeszcze nie przechodziły odry.
• Przy uporczywych mdłościach i wymiotach udać się do lekarza

Ospa wietrzna jest powodowana przez wirusa ospy wietrznej  i półpaśca, odpowiedzialnego za dwie różne choroby: ospę wietrzna i półpasiec. Szerzy się drogą kropelkową, a chorą osobę uznaje się za zakażającą, do puki nie odpadną ze skóry wszystkie strupy. Półpasiec zdarza się częściej u dorosłych i jest spowodowany przez reaktywację wirusa , który w stanie utajenia przetrwał w komórkach nerwowych rdzenia kręgowego, następującą w chwili spadku odporności. U dorosłych wysypka może być szczególnie nasilona . zakażenia towarzyszące wymagają intensywnego leczenia.

Objawy ospy wietrznej u dzieci

• wysypka,
• niewielka gorączka.

Objawy ospy wietrznej u dorosłych

• gorączka,
• złe samopoczucie,
• ból głowy,
• wysypka rumieniowata.

Prawdziwa wysypka ospowa , jednakowa u dorosłych i u dzieci ma wygląd różowoczerwonych niewielkich uniesionych plamek, które przemieniają się w pęcherzyki. Plamki mają owalny zarys i w nieregularnych odstępach czasu pojawiają się grupami w ciągu kilku dni.

Zmiany przechodzą pewien cykl: różowa plamka – pęcherzyk strupek. Po pewnym czasie strupy odpadają , odkrywając niezmieniona skórę. W pełni rozwinięta ospa wietrzna cechuje się równoczesnym występowaniem zmian w różnych fazach rozwoju.

Typowa wysypka rozprzestrzenia się ku centralnym obszarom ciała na tułowiu, twarzy, owłosionej części głowy i na kończynach górnych. W ciężkich przypadkach zmiany mogą obejmować  całe ciało, ale wtedy i najgęściej szerzą się ku środkowi.

Pęcherzyki tworzą się też na błonach śluzowych jamy ustnej, gardła, nosa oraz na spojówkach oczu. Może to być przyczyną dolegliwości, takich jak ból gardła, kaszel, czy łzawienie, które ustępują w miarę  gojenia się zmian.
Osoby chore zakażają do chwili wyschnięcia strupów, oddzielenia się ich od skóry i odpadnięcia.

Mniej więcej po dwóch tygodniach od zakażenia swędzące czerwone plamki przybierają postać  pęcherzyków. Mazidło z kalamina przyśpiesza ich wysychanie i łagodzi świąd.

choroba występuje u większości dzieci we wczesnych latach. Przebywa ja około 90% ludzi . Korzystniejsze jest zachorowanie w dzieciństwie, gdyż rozwija się wówczas odporność na wirusa tego typu, co chroni przed wystąpieniem ospy wietrznej  w okresie dojrzałości, gdy przebiega ona ciężej.

Nie jest znane leczenie przyczynowe, z reguły wystarcza zastosowanie leków łagodzących świąd lub mazidło z kalaminą lub talk. W razie wtórnych zakażeń skóry korzysta się z antybiotyków w postaci kremów lub w tabletkach. W ciężkich postaciach choroby , np. u pacjentów otrzymujących leki immunosupresyjne (np. po oparzeniach), można doustnie lub  we wstrzyknięciach zastosować lek przeciwwirusowy acyklowir.

Podanie w ciągu 48 godzin od kontaktu ze źródłem zakażenia immunogluboliny skierowanej przeciwko wirusowy ospy wietrznej – półpaśca, może zmienić przebieg choroby lub jej zapobiec . Acyklowir stosuje się profilaktycznie  u narażonych pacjentów  o osłabionej odporności.

Trzeba nakłaniać pacjentów by mimo dość intensywnego świądu skóry powstrzymywali się od drapania, gdyż mogą pozostać blizny. Drapanie staje się tez powodem wtórnych zakażeń bakteryjnych, zwykle paciorkowcami lub gronkowcami. Zazwyczaj choroba ustępuje po 14-21 dni. Zaleca się by dzieci nie chodziły do szkoły przez 14 dni.

Powikłania ospy wietrznej

Powikłania u dzieci są dość rzadkie u dzieci, częściej występują u dorosłych

• wtórne zakażenia skóry, które należą do najczęstszych powikłań u dzieci,
• zapalenie płuc może może na nie wskazywać przyśpieszenie oddychania. W obrazie rentgenowskim zapalenie płuc objawia się występowaniem w miąższu płucnym bardzo drobnych guzków, które w okresie zdrowienia wapnieją i są już stale widoczne na kolejnych zdjęciach,
• krwotoczna postać ospy wietrznej (wylew krwi do wnętrza pęcherzyków,
• zapalenie mózgu w połączeniu z zapaleniem płuc i powikłaniami krwotocznymi, co zdarza się zwykle tylko u osób bardzo starych lub z obniżoną odpornością.

U dzieci z reguły dochodzi do pewnego wyzdrowienia. U osób dorosłych choroba może przebiegać dużo ciężej. Powikłania w rodzaju zapalenia płuc czy zapalenia mózgu, a także postać krwotoczna , nadają jej toksyczny i ciężki przebieg, jednak i w tedy normą jest całkowity powrót do zdrowia.

Zagrożenie dla życia ospa wietrzna może stanowić u osób z obniżona odpornością , staja się w tedy konieczne szczególne sposoby postępowania. Stan takich pacjentów poprawia stosowanie immunoglobuliny i acyklowiru. Nawroty ospy wietrznej zdarzają się bardzo rzadko.

unikanie kontaktu z osoba zagrożona zwykle wystarczy, by zapobiec  chorobie, jednak wg obecnych poglądów nie należy chronić dzieci przed tym zakażeniem, gdyż we wczesnej fazie życia przebiega ono znacznie łagodniej niż później.

Jak sobie radzić

• Jeśli zmiany skórne są bardzo swędzące:

-mozna zastosować miksturę cytrynową

nie używać kortyzony i w ogóle preparatów zawierających kortykosteroidy. Zewnętrznie można stosować środki przeciwświądowe i przeciwalergiczne

• Nie rozdrapywać pęcherzyków, nie zdrapywać strupków, grozi to wtórną infekcją  i powstaniem szpecących blizn
• Gdy wystąpi gorączka i ogólne złe samopoczucie  przyjmować odpowiednie lekarstwa
• Dzieci chore na ospę nie muszą koniecznie leżeć w łóżku  przez czas choroby, chyba, ze bardzo źle się czują