Jak można zarazić się mononukleozą?

Przyczyną zakażenia jest bezpośredni kontakt ze śliną osoby zakażonej wirusem EBV, na przykład w czasie pocałunku, przez używanie tych samych butelek z napojami, wkładanie przez dzieci w przedszkolach różnych przedmiotów do buzi, czy też np. jedzenie tej samej kanapki.

Mononukleoza zakaźna jest chorobą wywołaną przez wirus Epsteina i Barr. Jest to choroba nagła, łagodna, która ustępuje samoistnie. Atakuje zwykle osoby w wieku młodzieńczym i z reguły jest przekazywana wraz ze śliną i wydzieliną z nosa. Czasami nazywana jest „chorobą pocałunku”

Objawy mononukleozy

• wysoka gorączka, do 40°C, która może utrzymywać się nawet dwa tygodnie;
• powiększone węzły chłonne na szyi, pod żuchwą, w pachwinach i pod pachami (są duże, przesuwalne, bolesne);
• silny ból gardła; migdałki często są bardzo powiększone i widać na nich szary nalot;
• nieprzyjemny, mdły zapach z ust;
• obfity katar;
• pobolewania brzucha – wynikają z powiększenia wątroby i śledziony, zaatakowanych przez wirus;
• czasami pojawia się opuchlizna na powiekach, nasadzie nosa lub łukach brwiowych;
• u niektórych dzieci występuje wysypka (u tych, które otrzymały ampicylinę – prawie zawsze).

Poważnym objawem jest spotykane u 50% chorych powiększenie śledziony, gruczołu położonego w górnej części jamy brzusznej po lewej stronie. Należy wtedy zachować dużą ostrożność, aby nie doprowadzić do jej pęknięcia. W 20% przypadków powiększona jest również wątroba. Do rzadziej spotykanych objawów należą trudności w przełykaniu, krwawienie z dziąseł, żółtaczka i jedno- lub dwudniowa wysypka.

U małych dzieci i starszych dorosłych (powyżej 35 lat) typowe objawy mononukleozy, a szczególnie klasyczna trójka, mogą nie występować, dlatego choroba jest wtedy trudniejsza do zdiagnozowania. Jednak w przypadku wysokiej gorączki trwającej przynajmniej tydzień, powiększonej wątroby, nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych sprawdzających czynność tego narządu lub przy objawach neurologicznych pojawiających się u dorosłego pacjenta lekarz powinien podejrzewać mononukleozę. U dzieci mononukleoza kończy się zwykle lekkim pobolewaniem gardła, rzadziej zapaleniem migdałków, a najczęściej nie ma żadnych objawów.

Najpoważniejszym zagrażającym życiu jest pęknięcie śledziony. Często obserwuje się utrudnienie oddychania (duszność ze stridorem).

• powikłania hemolityczne: ostra małopłytkowość, anemia hemolityczna, agranulocytoza, pancytopenia.
• powikłania ze strony OUN – porażenia nerwów czaszkowych (najczęściej nerwu twarzowego), padaczka, psychozy, zespół Guillaina-Barrego, zapalenie mózgu, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego

Rzadko występuje zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zapalenie jąder. Mononukleoza upośledza odporność, dlatego chory narażony jest w późniejszym czasie na liczne infekcje oraz wnikanie patogenów (np. gronkowca złocistego).

Jak sobie radzić

• Przy gorączce dużo pić, aby uzupełnić niedobór wody wywołany przez obfite poty.
• Przyjmować leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe
• Gardło płukać ciepłym roztworem soli kuchennej. Przy silnych bólach gardła stosować leki zalecane przy bólach gardła i w stanach zapalnych jamy ustnej.

Migrena

Prawie co drugi człowiek na świecie cierpi na bóle głowy. Około 10-12 % ludzi cierpi na migrenę przy czym kobiety chorują trzy razy częściej niż mężczyźni. Zazwyczaj rozpoczyna się u osób młodych, często też u dzieci. Migrena jest chorobą przewlekłą z której nie można chorego wyleczyć ale można ją skutecznie leczyć. Celem leczenia migreny jest poprawa jakości życia cierpiących na nią ludzi. Nowoczesne leczenie przyczynia się także do zmniejszenia społecznych kosztów tej choroby. Do dziś nie wyjaśniono jednoznacznie jak powstaje migrena.

Co to jest migrena ?

Migrena jest chorobą której dominującym objawem jest napadowy ból głowy. Napady bólu trwają od kilku do kilkudziesięciu godzin, a nawet kilka dni. W typowych przypadkach ból ma charakter jednostronny, zwykle umiejscowiony jest za gałką oczną, w czole i skroni. Niekiedy bywa obustronny lub naprzemienny. W niektórych przypadkach ból może być zlokalizowany w tyle głowy. Ból o dużym natężeniu najczęściej określany jest jako pulsujący, tętniący. Bywa też łagodny lub tak silny że wyłącza całkowicie chorego z życia. W rzadkich przypadkach napad migreny może przebiegać bez bólu. Charakterystyczną cechą migreny jest obecność objawów towarzyszących jak nudności, wymioty zawroty głowy, nadwrażliwość na światło i dźwięk a także na inne bodźce np. zapach. Oprócz objawów towarzyszących u ok. 20% chorych na migrenę może wystąpić tzw. aura pod postacią objawów wzrokowych ( mroczki , zygzaki), czuciowych, zaburzeń mowy czy nawet porażenia. Inną charakterystyczną cechą migreny jest nasilanie się bólu w czasie wysiłku fizycznego.

Przyczyny migreny

• brak lub nadmiar snu
• brak jedzenia – powoduje spadek glukozy we krwi,
• różnego rodzaju lęki,
• stres i odprężenie po nim,
• zmęczenie,
• zmiany ciśnienia atmosferycznego i pogody,
• ekspozycja na światło,
• zaburzenia hormonalne u kobiet,
• doustne środki antykoncepcyjne,
• nadużywanie alkoholu,
• wysiłek fizyczny i niektóre ćwiczenia ( kręcenie głową, skłony),
• intensywne zapachy ( perfumy, spaliny, dym, farby i inne środki chemiczne),
• leki rozszerzające naczynia krwionośne i leki przeciwzapalne,
• artykuły spożywcze zawierające tyraminę i fenyloetyloaminę.

Możemy wyróżnić kilka rodzajów migren

• Migrena oczna (klasyczna) zwykle zaczyna się aurą , potem pojawia się silny, tępy, głęboki ból przeważnie po jednej stronie w okolicy oczodołu, który następnie narasta. Pojawiają się nudności, wymioty, nadwrażliwość na światło i hałas oraz zaburzenia wzroku.

• Migrena zwykła – występuje u 75 – 80% chorych. Ból nie jest poprzedzony okresem ostrzegawczym. Różne jest jego umiejscowienie – z przodu, po obu stronach głowy lub wędrować z jednej na drugą. Towarzyszą mu nudności, wymioty, światłowstręt. Na ten typ migreny cierpią czasem dzieci.

Choroby stercza

Stercz (gruczoł krokowy) stanowi część męskiego układu rozrodczego. Otacza górny odcinek cewki moczowej (przewodu wyprowadzającego mocz z pęcherza na zewnątrz).

Do częstych zmian stercza należy:

• niezłośliwe jego powiększenie (łagodny rozrost stercza)
• rak stercza
• zapalenie stercza

Zaburzenia oddawania moczu

Schorzenia stercza zwykle objawiają się zaburzeniami oddawania moczu, takimi jak:

• częste oddawanie moczu
• nocne oddawanie moczu
• nadmierne parcie moczu
• utrudnione rozpoczynanie oddawania moczu
• słaby strumień moczu
• ból przy oddawaniu moczu
• krwiomocz
• retencja moczu
• nietrzymanie

inne objawy to : bóle kostne, bóle w dole pleców – często jest to pierwszy objaw raka stercza, niestety bywa to również objaw przerzutu raka stercza do innych okolic ciała
gorączka i ból w okolicy stercza – przemawia za zapaleniem

Przyczyny dolegliwości męskich

Łagodny rozrost stercza

Polega na powiększeniu tej części stercza, która leży w okół cewki moczowej, co może utrudniać przepływ moczu . Proces ten zwykle rozpoczyna się w średnim wieku i ma związek z wpływem na stercz męskich hormonów płciowych, istotna rolę mogą odgrywać również czynniki genetyczne

Rak stercza

Rak rozwija się z gruczołowych komórek stercza. Do czynników ryzyka zalicza się:

• wiek – większość
• przypadków dotyczy mężczyzn po 65 roku życia
• czynniki genetyczne – w około 9% przypadków można stwierdzić rolę czynników genetycznych
• rasa – mężczyźni czarnoskórzy są zagrożeni bardziej niż inni
• sposób odżywiania – zagrożenie jest być może większe u osób spożywających dużo czerwonego mięsa, tłuszczów i przetworów mleczarskich. Świeże owoce i warzywa mają pewne działanie ochronne
• czynniki środowiskowe – większe ryzyko ponoszą ludzie narażeni na pewne zanieczyszczenia przemysłowe, a także pracownicy elektrowni jądrowych, mężczyźni, których jądra nie funkcjonują lub ich są pozbawieni przed okresem dojrzewania, są zagrożeni w mniejszym stopniu niż inni

Zapalenie stercza

• Ostre zapalenie stercza – zwykle jest spowodowane infekcja bakteryjną, np. przez pałeczkę okrężnicy lub przez Chlamydia.
• Przewlekłe zapalenie stercza – czasem jest pochodzenia bakteryjnego, często jednak bez uchwytnej przyczyny

Objawy łagodnego rozrostu stercza występują u około 43% mężczyzn po 65 roku życia. Rak stercza zajmuje drugie miejsce po raku płuca wśród onkologicznych przyczyn zgonów mężczyzn. Zapalenie stercza jest zjawiskiem częstym u mężczyzn młodych i w średnim wieku. Istotne znaczenie ma zebranie dokładnego wywiadu. Lekarz wykona też badanie per rectum, wprowadzając palec do odbytu, by zbadać stercz przez ścianę odbytnicy. Gładka powierzchnia powiększonego stercza przemawia za jego łagodnym rozrostem, twarde i nieregularne guzki sugerują nowotwór złośliwy, bolesność, przy uciskaniu na stan zapalny

Zapobieganie chorobom stercza

Pewien udział w zapobieganiu chorobom stercza może mieć eliminowanie czynników ryzyka. Właściwości ochronne przypisuje się też sposobowi żywienia. Mężczyznom, w których rodzinie pojawiły się schorzenia stercza , należy doradzić regularne wizyty u lekarza.

w łagodnym rozroście stercza często okauja się skuteczne właściwe dobrane leki, jednak u znanego odsetka pacjentów w pewnym momencie staje się konieczna przezcewkowa resekcja stercza . Po operacji dochodzi do tzw.wstecznej ejukacji, czyli przychodzenia nasienia do pęcherza zamiast jego normalnego wytrysku, czasem też występuje impotencja. Gdy nowotwór jest ograniczony do samego gruczołu, radykalna prostatektomia lub radioterapia dają szansę pełnego wyleczenia, zawsze jednak istnieje ryzyko  pojawienia się impotencji i nietrzymania moczu.

Jak sobie radzić

• Skrupulatnie przestrzegać zasad higieny osobistej
• Przy podejrzeniu zapalenia cewki moczowej zaniechać stosunków płciowych, do czasu ustąpienia dolegliwości
• W przypadku krwiomoczu leczenie się we własnym zakresie nie wchodzi w rachubę

Menopauza jest naturalnym procesem biologicznym, podczas którego w wyniku osłabienia funkcji hormonalnej jajników dochodzi do ustania menstruacji. Jest okresem przejściowym od okresu rozrodczego do okresu starości.

Menopauza wiąże się również ze zmianami w kośćcu, a co za tym idzie ze zwiększonym ryzykiem zapadalności na osteoporozę. Główną przyczyną zapadalności na tą chorobę w okresie okołomenopauzalnym jest brak wydzielania hormonów jajnikowych, w szczególności estrogenów.
Okres przedmenopauzalny (premenopauza) – to okres kilku lat poprzedzający wystąpienie ostatniej miesiączki, podczas którego pojawiają się pierwsze hormonalne zmiany niewydolności jajników
Okres pomenopauzalny (peimenopauza) – to okres kilku lat po menopauzie
Okres okołomenopauzalny (perimenopauza) – czyli okres przekwitania (klimakterium) – to okres kilku lat poprzedzających menopauzę i okres kilku lat po menopauzie.
Menopauza samoistna - samoczynne wygaśnięcie czynności jajników.
Menopauza sztuczna - wygaśnięcie czynności jajników albo po chirurgicznym ich usunięciu, albo w wyniku stosowania chemioterapii lub radioterapii
Menopauza przedwczesna – przedwczesne wygaśnięcie czynności jajników. Występuje ono wtedy, kiedy do zaburzeń czynności jajników dochodzi dochodzi przed 40 rokiem życia.

Średni wiek występowania ostatniej miesiączki w Polsce wynosi około 49 lat. Zależy on od liczby pęcherzyków w jajnikowych. Największa ich liczba występuje w wieku płodowym i maleje w miarę upływu lat. Polki wchodzą w okres przekwitania dwa lata wcześniej niż kobiety krajów wysoko uprzemysłowionych. Zauważono, ze płodność kobiety zaczyna zmniejszać się wraz  z wiekiem około 35 roku życia. To wynik powolnego wygasania jajników.

Zaburzenia miesiączkowania kobiety w tym okresie są spowodowane zmianami hormonalnymi, ale mogą być również skutkiem chorób ogólnoustrojowych. Do najważniejszych czynników wpływających na czas wystąpienia ostatniej miesiączki nalezą wiek, w którym wystąpiła ona u matki danej kobiety, oraz palenie papierosów.

Najczęstsze objawy związane z menopauzą i wiekiem okołomenopauzalnym:

• uderzenia gorąca,
• zaburzenia snu,
• nocne poty, na które cierpi 40% kobiet po 40  roku życia  i 80% kobiet w okresie okołomenopauzalnym, (najlepiej eliminować prowadząc regularny tryb życia, eliminować używki, wietrzyć pomieszczenia przed snem, łagodzić zdenerwowania, pomóc wprowadzić się w lepszy nastrój)
• nieregularne miesiączki,
• częste zmiany nastroju, zaburzenia w układzie moczowo-płciowym, w tym nietrzymanie moczu  – zwłaszcza wysiłkowe, zmiana wyglądu skóry i siwizna wynikają ze zmian hormonalnych w organizmie kobiety
• należy pamiętać, że największe czynniki ryzyka rozwoju miażdżycy  to zaburzenia lipidowe , nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, palenie tytoniu, otyłość, brak aktywności fizycznej. Dlatego zaleca siei wykonywanie regularnych badań diagnostycznych oraz regularne wizyty u lekarza
• wszystkie poradniki i periodyki na temat zdrowia i urody apelują do kobiet o dbałość o właściwe uwapniane kości. Od tego zależy podatność na złamania kostne, od tego uzależnione jest m.in. występowanie osteoporozy lub uchronienie się przed ta chorobą. Ćwiczenia fizyczne, odpowiednia ilość ruchu sprawiają, że kości stają się grubsze i odporniejsze na złamania . Dlatego warto wygospodarować czas na codzienna dawką aktywności fizycznej, która nie tylko uchroni przed zrzeszotnieniem kości.
• Kobiety w wieku okołomenopauzalnym sa szczególnie narażone na zaburzenia czynności tarczycy. Choroby tego gruczołu występują 5-8 razy częściej niż u mężczyzn, a przed menopauzą ich ryzyko ich występowania jeszcze się zwiększa. Jest to związane ze zmianami hormonalnymi w zakresie jajników, tj. wygasaniem ich czynności. Zdaniem lekarzy każda kobieta powinna w tym czasie powinna mieć wykonane badania diagnostyczne oceniające czynność tarczycy, ponieważ często objawy zaburzeń okołomenopauzalnych  mogą byc mylone z niektórymi z objawami niektórych zaburzeń czynności gruczołu tarczowego.
• Okres okołomenopauzalny niesie też zagrożenie zachorowaniem na typowe nowotwory występujące u kobiet. Jest to związane ze stylem życia. Odpowiednia dieta, aktywność fizyczna, unikanie alkoholu, palenia papierosów oraz utrzymywanie odpowiedniej masy ciała przyczyniają się do obniżenia czystości występowania chorób nowotworowych . Ważnym elementem profilaktyki, a także zachowania atrakcyjności jest dbałość o regularne badania piersi. Wykonywanie mamografii i cotygodniowe samobadanie piersi to podstawa sukces i przejaw właściwego podejścia do profilaktyki. Należy pamiętać, że nawet rak jest wyleczalny, pod warunkiem, że zostanie wcześniej wykryty.
• W okresie przekwitania zmienia się nastawienie kobiety do swojej kobiecości. Dbałość o zdrowy styl życia i wykonywanie profilaktycznych badań są podstawą zachowania zdrowia. Kobieta w omawianym okresie życia może czuć się lepiej, a tym samym – wyglądać atrakcyjnie niż niejedna 30-latka. Wymaga to jednak trochę wysiłku i pracy, ale na pewno się opłaca.
• W okresie menopauzy bardzo istotny jest sposób odżywiania się. Nieprawidłowa dieta powoduje otyłość, a co za tym idzie zwiększone ryzyko zachorowalności na nadciśnienie tętnicze oraz choroby nowotworowe, niszczenie kości, czyli problemy z osteoporozą.

Jak sobie radzić

• Należy się oszczędzać
• Unikaj za wszelką cenę dyskutowania na temat spraw konfliktowych w szerszym kręgu rodzinnym
• Staraj sobie zapewnić wsparcie i pomoc najbliższych członków  rodziny
• Jeśli pochwa jest bardzo sucha  i w związku z tym stosunek przykry , a nawet żywo bolesny, używaj odpowiednich maści
• Jeśli stosowałaś leki antykoncepcyjne, stosuj je nadal przynajmniej przez okres  jednego roku od ostatniej miesiączki
• Bądź aktywna fizycznie

Objawy miażdżycy

Miażdżyca często nie daje objawów, ale może być przyczyna :

• bólu w klatce piersiowej, zwężenie jednej z tętnic wieńcowych, powoduje ból przy wysiłku, ustępujący po odpoczynku (dusznica bolesna), a zamknięcie prowadzi do zawału serc,
• bólu nóg – przyczyna bywa zablokowanie aorty, dużych tętnic  w obrębie miednicy lub w samych kończynach dolnych,
• bólu brzucha – zablokowanie przepływu krwi w naczyniach zaopatrujących jelita może być przyczyną przewlekłego bólu po posiłkach, biegunki i wymiotów,
• udaru mózgu (osłabienie mięśni twarzy, porażenie kończyn po jednej stronie, utrudnianie połykania , mówienia, ból głowy, wymioty,
• dotkliwego bólu pleców na skutek przesączenia się krwi przez osłabioną tętniakiem ścianę aorty.

Przyczyny miażdżycy

Płytki miażdżycowe są zbudowane z lipidów , otorbionych włóknista tkanką łączna . powstają tam, gdzie lokalne ciśnienie krwi jest wyższe , np. w rozwidleniu naczyń  lub w miejscu ich przechodzenia  przez ciasny kanał

Czynniki ryzyka miażdżycy

• naturalne procesy starzenia  – choć pewne zmiany mogą powstać w dzieciństwie, objawy na ogół rozwijają się w wieku średnim,
• płeć męska- mężczyźni w średnim wieku  są 3-4 razy bardziej zagrożeni niż kobiety w tym samym wieku, choć różnice zacierają się w okresie przekwitania kobiet,
• nadciśnienie tętnicze – wzrost ciśnienia skurczowego o ponad 20 mm Hg u mężczyzn  w średnim wieku zwiększa się o 60% ryzyko zgonu z przyczyn naczyniowych,
• palenie tytoniu jest to jeden z najważniejszych czynników ryzyka miażdżycy, jak i choroby wieńcowej, ryzyko tej ostatniej jest wprost proporcjonalne do liczby wypalanych papierosów,
• wysokie stężenie tłuszczów we krwi  – cholesterol  występuje we krwi w różnych postaciach , a jego wysokie stężenie  zwiększa ryzyko,
• czynniki genetyczne  – u ludzi z genetycznie uwarunkowana rodzinną hipercholesterolemią zmiany miażdżycowe mogą się pojawiać już w młodym wieku,
• nadwaga otyłość – typu brzusznego ma związek z częstością choroby wieńcowej,
• cukrzyca – często towarzyszy jej  wysokie stężenie  cholesterolu we krwi,
• odżywianie  – niska zawartość  w diecie błonnika  a duża czerwonego mięsa zwiększa ryzyko choroby wieńcowej,
• niekorzystne warunki we wczesnej fazie życia  – spowolnienie wzrostu w dzieciństwie  nasila ryzyko choroby wieńcowe,j
• niechęć do wysiłku fizycznego, który chroni przed choroba wieńcową,
• spożywanie alkoholu w nadmiarze,
• niski poziom społeczno-ekonomiczny,
• woda  – picie miękkiej wody ma związek z wyższą umieralnością z powodu choroby wieńcowej.

Zapobieganie miażdżycy

Najważniejszym czynnikiem w procesie zapobiegania i leczenia miażdżycy jest zmiana sposoby życia.

• zmiany w diecie polegające na zwiększeniu ilości świeżych owoców , jarzyn  i tłustych ryb, a zmniejszeniu tłuszczów zwierzęcych,
• zwiększenie aktywności fizycznej,
• pozbycie się nadwagi,
• rzucenie palenia ograniczenie ilości spożywanego alkoholu.

Miażdżyca jest przyczyna pogorszenia stanu zdrowia społeczeństwa i wielu zgonów. Jest w głównej mierze odpowiedzialna za niedokrwienna chorobę serca. Istotny wpływ na rozwój miażdżycy maja czynniki środowiskowe.

Leczenie w znacznym stopniu poprawia szanse przeżycia . Skuteczne leczenie nadciśnienia zmniejsza o około 14% ryzyko choroby wieńcowej, ryzyko zawału serca zmniejszają środki obniżające poziom lipidów we krwi. Wielce korzystne jest rzucenie palenia.

Większość pacjentów cierpiących na tzw. chromanie przestankowe  (kurczowe bóle łydek przy chodzeniu) zyskuje na rzuceniu palenia , zmianie sposobu życia i zwiększeniu aktywności fizycznej.

Osoby cierpiące na cukrzycę są bardziej zagrożone utratą kończyny  z powodu upośledzenia  krążenia  i zmian w tętnicach. Ogromne znaczenie ma więc rygorystyczne  utrzymywanie właściwego poziomu cukru we krwi oraz regularne wizyty u lekarza, by w pore wykryć narastające zagrożenia.

Malaria (ziarnica) jest wywoływana przez grupę  spokrewnionych pasożytów, jednokomórkowych pierwotniaków. Są one przenoszone głównie przez samice komara widliszka, ale mogą również trafić do człowieka w wyniku przetoczenia skażonej krwi.

Wyróżnia się cztery gatunki pasożytów: występujące w Afryce zarodziec owalny i zarodziec pasmowy, zarodziec ruchliwy – na subkontynencie indyjskim, w Azji Płd.-Wsch. oraz w Ameryce Środkowej i Płd;zarodziec sierpowaty, spotykany w Afryce , na wyspach Oceanu Spokojnego, w Azji Płd.-Wschodniej i w Ameryce Płd.

Większość ciężkich , zagrażających życiu przypadków zimnicy jest wywoływana przez zarodźca sierpowatego. Pozostałe gatunki  powodują chorobę o łagodniejszym przebiegu.Okres wylęgania trwa 12-28 dni, lecz zdarza się, że objawy choroby występują nawet po 5 latach od chwili zarażenia, gdyz pasożyt może tak długo przetrwać w wątrobie, nie wywołując choroby.

Rozpoznanie malarii

Zarażenie zarodźcem sierpowatym jest przyczyna ciężkiej choroby, która atakuje ważne  narządy ustroju

Powikłania malarii:

• powikłania mózgowe wiodące do napadów drgawkowych lub okresowej utraty przytomności,
• hipoglikemię
• niewydolność nerek
• hemoglobinurię
• obrzęk płuc
• skaza krwotoczna
• ciężka niedokrwistość
• pęknięcie śledziony
• ostra niewydolność oddechowa
• wstrząs
• chłoniak Burkitta
• zwłóknienie wsierdzia
• nadreaktywny zespół malaryczny z hipersplenizmem (zespół splenomegalii tropikalnej)
• zespół nerczycowy

Objawy malarii  spowodowane są niszczeniem przez pierwotniaka erytrocytów i w mniejszym stopniu odczuwalne, uszkadzaniem hepatocytów. Efektem rozpadu erytrocytów jest:

• niedokrwistość hemolityczna,
• żółtaczka
• hemoglobinuria

Inne objawy malarii to:

• bóle mięśniowe,
• bóle kręgosłupa,
• zaburzenia świadomości,
• objawy neurologiczne,
• kaszel i duszność

Cykl życiowy zarodźca malarii i jego przenoszenie

Pasożyt wywołując zimnicę przechodzi skomplikowany cykl życiowy obejmując kilka stadiów:

1. Stadium inwazyjne to tzw. sporozoit; występuje w ślinie zarażonego komara  i przedostaje się do organizmu, gdy komar żywi się krwią człowieka
2. Sporozoity trafiają do wątroby, gdzie przechodzą proces dojrzewania  i mnożą się, przekształcając się w schizonty
3. Dojrzałe Schizonty  uwalniają do krwi wiele merozoitów, z których każdy zakaża jedną krwinkę czerwoną, w której kończy swój proces dojrzewania i się rozmnaża
4. Merozoit wytwarza w każdej krwince schizonty lub gametocyty.
5. Gdy powstaje schizont, uwalnia on kolejne merozoity, a te zakażają kolejna generację krwinek czerwonych
6. Gametocyty stanowią płciowe stadium pasożyta, krążą we krwi i zarażają komary  ssące krew nosiciela
7. W ciele komara gametocyty znów znów przekształcają się w gamety męskie  i żeńskie, zdolne do zarażania kolejnych ofiar

Zapobieganie malarii

Stosowanie leków przeciwzimniczych, jak chlorochina i proguanil, zmniejsza ryzyko choroby. podrużującym do obszarów , w których wtstępuja zarodźce  oporne na chlorochinę, jak Afryka, Azja Płd. – Wsch., zaleca się stosowanie meflochiny.

Przyjmowanie leków przeciwzimnicznych nie zapewnia 100% ochrony, trzeba pamiętac o

• apobieganiu ukłuciom komarów: noszeniu ubrań zakrywających całe ciało, korzystaniu ze środków odstraszających i chronieniu się na noc za nasączoną takimi środkami  moskiteierią
• pilnym stosowaniu leków przeciwzimnicznych
• zwracaniu się o pomoc lekarską i niezwłocznym podejmowaniu leczenia, gdy tylko występują pierwsze objawy choroby. podróżującym po obszarach zagrożonych zimnicą doradza się by nie zwlekali  z poszukiwaniem fachowej pomocy, gdy po powrocie poczuja się źle , nawet jeśli zapobiegawczo przyjmowali leki.

Zimnica jest jedną z najczęstszych chorób na świecie, zapada na nią rocznie 300 milionów osób, a dwa miliony co roku umiera z jej powodu. Jest to wciąż największe zagrożenie dla ludzi podróżujących, gdyż w samej Wielkiej Brytanii w ciągu roku notowanych jest 2500 przypadków i około 10 zgonów z powodu zimnicy u ludzi, którzy powrócili z podróży w zagrożone rejony świata.

Zimnica występuje endemicznie w wielu częściach Afryki i w Ameryce Środkowej i Południowej, w Południowo-Wschodniej Azji, na subkontynencie  ibdyjskim i na wyspach Oceany Spokojnego. Zapobieganie zimnicy jest ważne dla osób zagrożonych, a zwłaszcza odwiedzających okolice, gdzie choroba występuje endemicznie.