Objawy suchego oka

• zaczerwienienie,
• pieczenie oka,
• uczucie obecności ciała obcego,
• uczucie wysuszenia spojówek, a czasem również błon śluzowych nosa i gardła,
• kujący ból oka,
• gromadzenie się ciągnącej wydzieliny w kącikach powiek,
• światłowstręt.

Przyczyny zespołu suchego oka

• niedostateczne wydzielanie łez na tle zapalnym, immunologicznym, farmakologicznym czy neuropochodnym. Powoduje złuszczenie się nabłonka rogówki i spojówki gałkowej, pozbawione nabłonka są bardziej narażone na wnikanie różnych mikroorganizmów i zakażenia . Dolegliwości nasilają się podczas przebywania w suchych albo klimatyzowanych pomieszczeniach,
• ryzyko zachorowania zwiększa się u ludzi starszych, u kobiet w okresie przekwitania, przyjmujących tabletki antykoncepcyjne, u osób cierpiących na choroby tarczycy, cukrzycę, reumatoidalne zapalenie stawów, trądzik różowaty, łojotok.

Powikłania

• zapalenie spojówki,
• zapalenie rogówki.

Profilaktyka

• zachowanie właściwej higieny,
• częste wietrzenie i prawidłowe nawilżanie pomieszczeń,
• co godzina kilkuminutowe przerwy w pracy przy komputerze,
• unikać pomieszczeń z dymem papierosowym i kurzem.

Objawy krwotoku

• blady kolor skóry,
• ogólne osłabienie,
• przyspieszone i ledwo wyczuwalne tętno (tętno nitkowate),
• zaczerwienienie skóry,
• spadek ciśnienia krwi,
• mroczki przed oczami,
• niepokój,
• szum w uszach,
• zimny pot,
• z czasem utrata przytomności.

Krwotok z nosa

Krwawienia z nosa mogą pojawiać się w przebiegu różnych stanów chorobowych. Mogą to być przyczyny natury ogólnej jak nadciśnienie tętnicze, schorzenia wątroby lub nerek czy zaburzeń krzepliwości krwi.
Również do krwawień mogą doprowadzać przyczyny miejscowe (czyli zlokalizowane w obrębie nosa) – takie jak stan zapalny śluzówek lub ich wysuszenie. Mogą też być przyczyny nieznane. Proponuje zmierzyć ciśnienie krwi oraz zastanowić się czy pomieszczenie w którym Pani przebywa ma odpowiednią wilgotność powietrza.

Przyczyny krwotoków

• nadciśnienie tętnicze,
• skazy krwotoczne wrodzone (hemofilia i pokrew­ne) lub nabyte (uszkodzenie wą­troby, małopłytkowość nabyta),
• skrzywienie przegrody nosowej, uraz okolicy nosa,
• nadmierne nasłonecznienie lub przegrzanie organizmu,
• choroby zakaźne przebiegające z gorączką,
• wysiłek fizyczny,
• wiele innych schorzeń (nowotwory, stany zapalne błony śluzowej, ciała obce, itd).

Pierwsza pomoc przy krwotoku z nosa

• posadź ratowanego z głową lekko pochyloną do przodu. (Nie odchylaj głowy do tyłu ponieważ powoduje to spływanie krwi do tchawicy lub gardła, poza tym przy nisko ułożonej głowie krwawienie się nasila),
• poinformować poszkodowanego aby oddychał ustami,
• polecamy poszkodowanemu oczyścić nos (wydmuchać zawartość nosa),
• uciskamy nos tuż poniżej części kostnej,
• Do czoła i karku przykładamy zimne okłady.

Jeżeli krwotok jest masywny, nie ustępuje po zastosowaniu wyżej wymienionych środków (trwa dłużej niż 30 minut), doszło do urazu głowy i/lub szyi lub gdy u ratowanego występują zaburzenia świadomości należy natychmiast skontaktować się z lekarzem

Nadmierne krwawienie miesiączkowe

Przyczyny nadmiernego krwawienia miesiączkowego

• cykle bez owulacji,
• stosowanie antykoncepcyjnych wkładek domacicznych,
• mięśniaki macicy,
• rak trzonu macicy,
• zaburzenia hormonalne.

Przyczyny pośrednie  krwawienia miesiączkowego

• stres,
• nadużywanie alkoholu,
• gwałtowna zmiana diety,
• męczące ćwiczenia fizyczne,
• nadużywanie kwasu acetylosalicylowego i innych leków zmniejszających krzepliwość krwi,
• przeziębienie.

Inne przyczyny nadmiernych krwawień miesiączkowych

• poronienie,
• ciąża pozamaciczna,
• endometrioza,
• nadciśnienie tętnicze,
• cukrzyca,
• choroby krwi.

Objawy  krwawienia miesiączkowego

• silne krwawienie miesięczne,
• kurczowe bóle podbrzusza.

Objawy towarzyszące

• osłabienie koncentracji,
• zaburzenia krążenia.

Gdy menstruacja co miesiąc jest za intensywna, szpik kostny może nie nadążyć z produkcją krwinek czerwonych.

Pękające naczynia krwionośne

Pękające naczynia pojawiają się najczęściej na twarzy  i nogach, a czasem na innych częściach ciała. Ich głównymi sprzymierzeńcami jest siedzący tryb pracy, stały wysiłek fizyczny, ale również elegancki nawyk trzymania nogi za nogę.

Zdrowe naczynia krwionośne są mocne i elastyczne, sprawnie kurczą się i rozkurczają, u niektórych osób bywają jednak bardzo kruche i nie wytrzymują ciśnienia krwi, rozszerzają się do tego stopnia , że staja się widoczne pod skórą.

Objawy pękających naczyń krwionośnych

• zaczerwienienie,
• Przyczyny pękających naczyń krwionośnych,
• zbyt silny peeling,
• gorące kąpiele,
• wizyty w saunie,
• lasery wysokoenergetyczne i biostymulujące,
• leki zawierające kortykosteroidy,
• emocje,
• długotrwały stres,
• u kobiet – działanie estrogenów na mięśnie naczyń włosowatych,
• leki hormonalne i sterydy,
• zwiększony wysiłek fizyczny.

Jak pielęgnować skórę naczynkową

Należy wybierać preparaty, które maja działanie wzmacniające oraz uszczelniające naczynia W walce z nadmierna kruchością naczyń pomaga witamina C

Czynniki zewnętrzne sprzyjające rozszerzaniu naczyń

• przewlekła ekspozycja na słońce,
• wiatr,
• duże wahania temperatur,
• duża wilgotność,
• zbyt częste korzystanie z solarium,
• stosowanie długotrwałe miejscowo sterydów, zwłaszcza na twarz i szyję i dekolt, u osób predysponowanych (cienki naskórek, jasna karnacja, dzieci),
• stosowanie laserów biostymulujacych (np. melonowo-neonowy).

Pielęgnacja skóry z rozszerzonymi naczynkami

• ochrona skóry przed UV (słońce, solarium, lasery biostymulujace),
• stosowanie preparatów z filtrami UVB. i UVA, a także z filtrem IR chroniącym przed podczerwienią,
• ochrona skóry przed zimnem i wilgocią – stosowanie ochronnych kremów w okresie jesienno-zimowym,
• unikanie przegrzania skóry twarzy w saunie, przed gorącym powietrzem,
• uzupełnienie niedoborów witaminowych głównie B2, PP, C,
• stosowanie odpowiednich kosmetyków/kosmeceutyków do skóry naczyniowej, które pomagają obkurczyć naczynia krwionośne.

Bardzo skutecznym składnikiem wzmacniającym ścianki naczyń krwionosnych jest witamina K.

Do najnowszej generacji substancji czynnych, które mają istotne właściowści w miejscowym leczeniu teleangiektazji zalicza się kwas laktobionowy oraz:

• rutyna – zmniejsza łamliwość, kruchość i przepuszczalność w naczynkach krwionośnych, stosuje się ją doustnie i miejscowo na skórę,
• ekstrakt z oczaru – hamamelis – o właściwościach łagodnie ściągających i przeciwzapalnych, działa kojąco na skórę z rozszerzonymi naczynkami,
• witamina K – przyspiesza gojenie, wpływa na proces regulacji krzepnięcia krwi, zapobiega krwotokom, likwiduje pajączki, wylewy podskórne,
• witamina PP – uszczelnia naczynka krwionośne, chroniąc je przed pękaniem,
• wyciąg z arniki górskiej i kasztanowca – poprawiają mikro krążenie, wzmacniają i uszczelniają naczynka krwionośne, działają przeciwzapalnie, przeciw obrzękowo, zmniejszają zaczerwienienia,
• wyciąg z kwiatów dzikiego mirtu – działa obkurczająco, wzmacniająco na naczynia, przeciwdziała ich pękaniu,
• witamina C – ma działanie uszczelniające, wzmacniające naczynka krwionośne i wspomaga ich regenerację,
• ekstrakt z miłorzębu japońskiego (Ginkgo biloba) – uelastycznia ściany naczyń, poprawia krążenie w drobnych naczyniach krwionośnych skóry.

Płacz rozpoczyna się zwykle wczesnym wieczorem, ale zdarza się również w innych porach dnia. Między okresami krzyku niemowlę cierpiące na kolkę zachowuje się zupełnie normalnie . Według jednej z aktualnych teorii zaburzenie to jest przejawem niedojrzałości układu nerwowego dziecka, który nie może wytłumić zbyt silnych dla niego bodźców. ta nadwrażliwość mija z reguły wraz z rozwojem psychicznym, kiedy reakcje na przeciążenie  bodźcami z otoczenia staja się prawidłowe

Przyczyny występowania kolki

Nie ma jednej przyczyny, która powoduje kolkę, jednak jest wiele czynników, które mogą sprzyjać jej pojawieniu się:

• rodzaj żywienia (alergia/nietolerancja białka krowiego lub często białka sojowego, przedwczesne wprowadzanie produktów stałych do diety dziecka, alergia na produkty spożywane przez karmiącą matkę: jajka, mleko, soja, dorsz, kukurydza, pomidor)
• karmienie(przekarmianie bądź niedokarmianie, pozycja karmienia i położenie do odbicia, typ smoczka i butelki, zbyt szybkie zmienianie piersi podczas karmienia)
• zaburzenia żołądkowo – jelitowe (połykanie powietrza czyli tzw. aerofagia powodująca wzdęcia, zdarza się w przypadku karmienia smoczkiem o zbyt dużym otworze, niedojrzałość przewodu pokarmowego, nadmierna perystaltyka jelitowa spowodowana kofeiną bądź nikotyną występującą w mleku od matki, uszkodzenie błony śluzowej jelit, nietolerancja laktozy)
• zaburzenia stężenia hormonów przewodu pokarmowego (motyliny i gastryny)
• niedojrzałość lub nadwrażliwość układu nerwowego
• czynniki psychologiczne ( stres, depresja i stany lękowe matki, konflikty między rodzicami)

Zajmowanie się niemowlęciem cierpiącym na kolkę stanowi stresującą odpowiedzialność. Najlepsze co może zrobić matka w tej sytuacji , jest poświęcenie odrobiny czasu , choćby kilku minut na pobyt w odosobnieniu lub przyjemne zajęcie. Przede wszystkim liczy się pacjent. Niemowlęta wyrastają z tej dolegliwości zwykle w 2 lub 3 miesiącu życia, a do tego czasu należy stosować wszelkie dostępne sposoby, by przynieść ulgę cierpiącemu dziecku;

• huśtaj dziecko w kołysce, na rękach lub siedząc z nim w bujaku
• kiedy jest to możliwe trzymaj dziecko blisko siebie, w szelkach albo nosidełku
• szepcz czułe słówka , mrucz łagodnie lub śpiewaj uspakajające kołysanki
• spróbuj wywozić dziecko na zewnątrz wózkiem albo samochodem, czasami skuteczne są krótkotrwale przejażdżki lub ruch
• przerywaj trwająca dłużej niż 3 godziny dzienna drzemkę dziecka , aby lepiej spało w nocy, obudź je i nakarm, zabawiaj chwilkę przed karmieniem wieczornym
• przygotuj dziecko do snu , po ciepłej kąpieli i delikatnym masażu, połóż dziecko do łóżka, ogranicz działanie wszystkich bodźców  zewnętrznych i zgas światło
• spróbuj owinąć dziecko szczelnie kocykiem, czasem to pomaga
• ustal stałe pory karmienia , kąpieli, spacerów i układania do snu i staraj się ich nie zmieniać, ogranicz do minimum , zwłaszcza wieczorem, sytuacje wzbudzające podniecenie : wizyty, hałas itp.

Inne przyczyny krzyku niemowlęcia:

W prawdzie kolka jest najczęstsza przyczyną przedłużającego się krzyku niemowlęcia , niemniej możliwymi  jego powodami są tez uzależnienie  matki w ciąży od narkotyków i alkoholu, uczulenie na pokarm kobiecy lub mieszanki mleczne, autyzm, zespoły złego wchłaniania i inne choroby jelit.

Śmiertelność w tym wieku sięga 1-2%. Po 7-14 dniach od zakażenia bakterią występują objawy przeciągającego się zaziębienia , połoączonego z kaszlem. Stan kataralny utrzymuje się przez 7-10 dni, po czym przechodzi w okres napadowy, charakteryzujący się zwiększonym  wytwarzaniem plwociny i częstymi napadami  gwałtownego kaszlu. Napad kończy się wysokim, zanoszącym się odgłosem, a podcas jego trwania dziecko z trudem chwyta powietrze . po napadzie następuje odksztuszanie gęstego śluzu i często również wymioty. To stadium choroby trwa 2-4 tygodni (ze stopniowym zmniejszaniem nasilenia kaszlu w okresie rekonwalescencji).

Całkowity powrót do zdrowia następuje po upływie  3-4 tygodni. Czasami choroba przeciąga się do 3 miesięcy. Napady kaszlu mogą nawracać miesiącami, zwłaszcza w okresach przeziębienia. Zachorowanie na krztusiec wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań, takich jak:

• zakażenie ucha
• zapalenie płuc
• drgawki

Dzieci starsze, u których choroba przebiega szczególnie ciężko oraz niemowlęta w pierwszym półroczu życia wymagają na ogół leczenia szpitalnego. Największym niebezpieczeństwem est groźba zadławienia; niemowlęta mogą wymagać odsysania nadmiaru śluzu, a niektóre nawet sztucznie wspomaganego oddechu. W niektórych przypadkach bywa również potrzebne nawadnianie dożylne. Zawsze wskazane jest leżenie w łóżku: wyjątek stanowią starsze dzieci, u których choroba ma przebieg łagodny. Antybiotyki podane we wczesnym okresie objawów kataralnych skracają przebieg choroby i obniżają zakaźność, ale w okresie napadowego kaszlu ich skuteczność jest znacznie mniejsza lub wręcz żadna . Powikłania, np. zapalenie uszu czy płuc, leczy się antybiotykami.

Dziecko leczone w warunkach domowych należy uważnie obserwować , zwłaszcza w okresie napadowego kaszlu. Powinno ono pozostawać w łóżku, w cichym przyciemnionym pokoju: zwiększona aktywność prowokuje kaszel. Dla rozrzedzenia wydzieliny śluzowej choremu należy podawać dużo płynów, m.in rosołu. Nie powinno się stosowac żadnych środków leczniczych bez porozumienia z lekarzem. W rozrzadzeniu plowociny pomaga również nawilżacz powietrza (zimny). Częste przyjmowanie posiłków w małej objętości pozwala uniknąć wymiotów.

W czasie napadu kaszlu niemowlęta i młodsze dzieci należy układać na brzuch z głową opuszczona i odwrócona na bok, ułatwia to odpływ wydzieliny z płuc. Bardzo  istotne sa uważne obserwacje  oraz pomoc w usuwaniu śluzu i wymiotów z jamy ustnej. Starsze dzieci łatwiej odkasłują w pozycji siedzącej, pochylając się do przodu. Należy porozumieć się z lekarzem w sprawie uodpornienia członków rodziny i innych osób, które, pozostały w kontakcie z chorym na krztusiec. Zwykle zaleca się profilaktyczne przyjmowanie erytromacyny. Dzieci można zaszczepić, a tym które były już szczepione , podać dawkę przypominająca szczepionki.

Inne przyczyny kaszlu

Wiele zakarzeń górnych dróg oddechowych, łącznie z przeziębieniem i grypą, zaczyna sie od podobnych objawów jak krztusiec. Przy zapaleniu oskrzeli może występować wydzielina  zagęszczonego śluzu, ale bez napadowegokaszlu. Krup przebiega ze szczekającym, suchym kaszlem

Ponieważ poza organizmem ludzkim krętek zachowuje żywotność bardzo krótko, kiła pierwotna jest prawie zawsze wynikiem bezpośredniego kontaktu seksualnego lub oralnego z osoba zakażoną. kiła wrodzona przenoszona jest przez zakażona matkę na płód. W Polsce w 1992 zarejestrowano 3136 zachorowań na kiłę, w tym 1048 stanowiło przypadki wczesnej, pierwotnej kiły objawowej. W 1996r. zarejestrowano natomiast odpowiednio 1512 i 529 przypadków. Kiła nieleczona przebiega zwykle w trzech stadiach:

• Kiła pierwotna charakteryzuje się pojawieniem jednego lub kilku bolesnych owrzodzeń, czyli objawu pierwotnego, w 2-3 tygodnie po zakażeniu. Objaw pierwotny rozwija się w miejscu po wtargnięciu bakterii – zwykle na członku, w pochwie, szyjce macicy, odbycie, ustach lub rękach. Po zeskrobaniu wrzód wydziela przeźroczysty płyn wydzielający liczne krętki blade . Okoliczne węzły chłonne mogą być powiększone i bolesne . Nawet bez leczenia objawy te znikają po 3-8 miesiącach. Kiła jest w tym okresie najbardziej zakaźna , ponieważ bakterie mogą bezpośrednio przechodzić z wrzodu na skórę lub błonę śluzową partnera seksualnego
• Kiła wtórna – rozwija się w ciągu 4-10 tygodni po zmianach pierwotnych i charakteryzuje się falami niebolesnej wysypki skórnej występującej na całym ciele, rzadziej wysypka ograniczona jest do wykwitów na dłoniach, stopach, narządach płciowych i błonach śluzowych. Mogą jej towarzyszyć łagodne objawy: ból gardła, gorączka, zmęczenie , powiększenie węzłów chłonnych i bóle głowy. niekiedy choroba może przybrać postać ostrą z objawami kiłowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, a nawet doprowadzić do głuchoty i innych zmian neurologicznych. Bez leczenia objawy te znikają najczęściej w ciągu 3-12 tygodni, ale w niektórych przypadkach w ciągu pierwszego roku mogą występować nawroty. W tym okresie choroba nie jest zakaźna jak kiła pierwotna , drobnoustrój może być jednak złuszczany ze zmian skórnych i przenoszony na partnera podczas stosunku płciowego
• Kiła utajona - niesie możliwość nawrotów wysypki i innych objawów. Mniej więcej u 1/3 chorych rozwijają się poważne powikłania kiły utajonej, które mogą dotyczyć skóry, kości, nerwów, mózgu i innych narządów wewnętrznych. W przeszłości w tej fazie choroby dochodziło do ślepoty, głuchoty, chorób serca, zaburzeń psychicznych i zgonu. kiła utajona rzadko jest zakaźna , ale nawracające powikłania powodują trwałe uszkodzenia. Mniej więcej w 25% przypadków kiły wrodzonej dochodzi do  obumierania płodu albo też noworodki umierają w ciągu kilku tygodni po urodzeniu. Nierozpoznana i nieleczona kiła wrodzona może być przyczyna głuchoty, niedokrwistości, zaburzeń wzrostu, jak również wielu innych powikłań.

Zapobieganie to jedyny sposób samoleczenia . Stosowanie prezerwatywy w czasie stosunku zmniejsza ale nie eliminuje ryzyka zakażenia . Obustronnie monogamiczne współżycie płciowe jest jedynym pewnym zabezpieczenniem przed tą chorobą . O wszystkich przypadkach zakażenia kiłą lekarz zobowiązany jest powiadomić odpowiedni zakład służby zdrowia

Inne choroby wywołujące podobne objawy

Objawy pierwotne oraz późniejsze wysypki niejednokrotnie bywają potraktowane jako inne choroby  skóry. Późniejsze powikłania kiły utajonej moga być mylnie rozpoznawane jako oznaki choroby serca , zaburzeń psychicznych, neurologicznych, choroby Alzheimera lub postępujcego otępienia lub postępującego otępienia.

Napad kaszlu może być również spowodowany przez pokarmy lub płyny, które dostały się do tchawicy. Regularnie występujący przerywany kaszel  bywa również objawem tiku nerwowego, lub też po prostu nieświadomą manifestacją znudzenia.

Przewlekle występujący kaszel może być również konsekwencja palenia papierosów. Leczenie kaszlu zawsze należy od przyczyny, która go wywołuje . Kaszel towarzyszący przeziębieniom lub grypie może być opanowany za pomocą samoleczenia. Jeżeli kaszel jest dokuczliwy w nocy, można przed położeniem się spać podać leki z kodeiną.

Jedynym sposobem leczenia kaszlu przez osobę paląca papierosy jest zrezygnowanie z nałogu. Kaszel związany z małą infekcją układu oddechowego zniknie, gdy organizm zwalczy wirusa. Kaszel może być objawem alergii, astmy, przewlekłego zapalenia oskrzeli, mukowiscydozy, rozedmy, raka płuc, zawodowych chorób płuc. Kaszel pojawia się również w przebiegu krupu, zapalenia gardła, zapalenia opłucnej i gruźlicy.

Jak sobie radzić

• Kaszel pomaga w usunięciu z dróg oddechowych zarówno drobnoustrojów, jak i substancji drażniących. Tak więc w stanach tych  kaszel spełnia funkcję obronną i nie powinien być zwalczany.
• Jeśli kaszel trwa długo, jest uciążliwy, pomocne może okazać się zwalczanie przyczyn (np. zaprzestanie palenia)

- pić gorące napoje (unikać zimnych)

-pić dużo płynów, aby rozrzedzić śluzową wydzielinę  i łatwiej ja wykrztusić

- stosować leki przeciwkaszlowe

można z powodzeniem stosować olejki eteryczne (np. w postaci gorących inhalacji, środki przeciwgrypowe do stosowania  zewnętrznego.

Kardiomiopatia (zwyrodnienie mięśnia sercowego ) należy do rzadkich  przewlekłych chorób serca. Najczęstszą postacią jest kardiomiopatia roztrzeniowa  (cztery na pięć przypadków) , rzadsza jest natomiast kardiomiopatia przerostowa  i restrykcyjna.

Kardiomiopatia roztrzeniowa

Cechuje się powiększeniem jednej lub kilku jam serca  (przedsionków lub komór), w skutek czego ich skurcz staje się mniej skuteczny. Może wystąpić w każdym wieku, zdarza się jednak najczęściej u mężczyzn po 45 roku życia. We wczesnej fazie życia następuje zmniejszenie tolerancji wysiłku, natomiast w rozwiniętej chorobie:

• duszność i uogólnione obrzęki spowodowane niewydolnością serca
• bóle w klatce piersiowej

Przyczyny:

Przyczyny nie są dokładnie znane, jednak w 25% przypadków możliwe jest tło genetyczne i występowanie rodzinne. U osób usposobionych do czynników przyśpieszających rozwój choroby zalicza się

• nadużywanie alkoholu
• chemioterapię
• zakażenie wirusowe, zwłaszcza wirusem Coxsackie

Czasem choroba rozwija się w przebiegu zespołu nabytego upośledzenia odporności AIDS. Kardiomiopatia przerostowa jest choroba genetyczną. U części pacjentów rozwija się bez uchwytnej przyczyny, na ogół jednak występuje rodzinnie, atakując połowę potomków osoby przenoszącej wadliwy gen.

Niedomykalność zastawki mitralnej

Czasem pogrubienie mięśnia sercowego zniekształca zastawkę mitralną , położona pomiędzy  lewym przedsionkiem a lewa komorą. Utrudnia to pełne jej zamykanie w czasie skurczu lewej komory, w skutek część krwi cofa się do lewego przedsionka. Staje się to przyczyną duszności i niewydolności serca.

Kardiomiopatia przerostowa

W tej odmianie choroby dochodzi do zgrubienia i zniekształcenia ścian serca , co zmniejsza siłę jego skurczów i zakłóca dowóz jego tlenu do wszystkich tkanek, zwłaszcza przy wysiłku fizycznym. Przerost i odkształcenie obejmuje wiele komórek mięśnia sercowego. Objawy zaczynają się już w dzieciństwie i w wieku młodzieńczym, polegają na:

• omdleniach
• bólu w klatce piersiowej przy wysiłku
• kołataniu serca
• braku powietrza  (duszności)
• Kardiomiopatia przerostowa powoduje  niewielkie dolegliwości, zdarza się jednak nagły zgon w skutek zaburzenia rytmu serca

Kardiomiopatia Restrykcyjna

Ściany serca naciekane są przez nieprawidłową tkankę. Powoduje to ich zesztywnienie i utrudnia normalne skurcze. Serce nie może sprostać potrzebowm organzimu , gdy nagle się zwiększają podczas wysiłku.

Objawy:

• duszność
• uczucie ciągłego zmęczenia
• w układzie krążenia mogą tworzyć się skrzepliny, co grozi zatorami

Konieczne jest odróżnienie kardiomiopatii od innych schorzeń serca, takich jak choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, wady wrodzone, wady zatokowe, czy zapalenie osierdzia. Rozpoznanie opiera się na badaniu kjnicznym, wywiadzie choroby i badaniach pomocniczych.

Zapobieganie

Przeżywalność chorych na kardiomiopatię zapewne można poprawić, wcześnie wykrywając chorobę i podejmując leczenie zagrożonych nią członków rodziny, u których nie występują jeszcze objawy. Pacjentom genetycznie zagrożonym kardiomiopatią doradza się rezygnację z prowadzenia lekkoatletyki i niepodejmowanie prac związanych z wysiłkiem fizycznym. Po rozpoznaniu kardiomiopatii roztrzeniowej pacjenci powinni unikać dużych wysiłków i zrezygnować z picia alkoholu. Zapobieganie kardiomiopatii restrykcyjnej oznacza zapobieganie i leczenie możliwych jej pierwotnych przyczyn.

To zakażenie grzybicze, które może być zlokalizowane w jamie ustnej, w przewodzie pokarmowym, na skórze, a także w obrębie sromu, pochwy i odbytu. Choroba występuje zarówno u dzieci, niemowląt jak i dorosłych, a charakter objawów zależy od umiejscowienia.

Grzyby Candida albicans należą do prawidłowej flory drobnoustrojowej jamy ustnej, pochwy, skóry, a także przewodu pokarmowego. Jednakże w pewnych okolicznościach jak cukrzyca lub osłabienie odporności , mogą się nadmiernie rozmnażać i nabierać cech chorobotwórczych (patogennych).

Objawy skórne kandydozy

• w wilgotnych i ciepłych okolicach skóry, np. u kobiet pod piersiami czy fałdach skóry osób otyłych, występują czerwone swędzące, płytkowe zmiany skóry osób otyłych, występują czerwone, swędzące, płytkowe zmiany
• ogniska choroby mogą też obejmować ręce i paznokcie osób, które muszą w pracy korzystać z gumowych rękawic ochronnych lub ciągle stykają się z wodą(np. przy zmywaniu naczyń), zmiany polegają na zgrubieniu skóry w okół łożyska paznokci.
• drożdżyca jest przyczyna pieluszkowego zapalenia skóry u niemowląt , bolesnej, uniesionej nad powierzchnią , skóry czerwonej wysypki, czasem z krostami, zlokalizowanej głównie w szczelinie pośladkowej i w okolicy sromu.

Objawy ustne kandydozy

• na wyściółce jamy ustnej i gardła pojawiają się białe plamy często o wyglądzie zwitków waty, czemu towarzyszy uogólniona bolesność. Czasem równocześnie dochodzi do zapalenia dziąseł w okół protez zębowych – rozlanego rumienia obejmującego podniebienie  i inne okolice błony śluzowej
• zapalenie kątów ust powodujące ich pękanie  i rozpadliny
• utrudnianie połykania  wskutek szerzenia się procesu zapalnego na przełyk, a w części przypadków także bolesność języka

Objawy genitalne kandydozy

• nadmierny rozwój C. albicans w pochwie wywołuje stan zapalny. Obok cech zapalenia pojawia się gęsta, biała, śmietankowata wydzielina  i dokuczliwy świąd, a także obrzęk i bolesność błony śluzowej  wyścielającej pochwę
• u mężczyzn po kontakcie seksualnym z zakażona osoba może się pojawić bolesność prącia.

Kandydoza jest zwykle wywołana przez gatunek grzyba Candida albicans. Strzępki nici różnych odmian tego grzyba wnikają w błonę śluzową, powodując powierzchniowe jej zapalenie .

Zapalenie może mieć tło jatrogenne (związane ze stosowanym leczeniem), np. występować po przyjmowaniu  pewnych leków. Niektóre z nich np. antybiotyki, zażywanie w inhalacjach steroidy bądź środki antykoncepcyjne, zaburzają równowagę w ustroju, co umożliwia mnożenie się grzybów. W części przypadków drożdżycy towarzyszą zaburzenia endokrynne gruczołów wydzielania wewnętrznego), jak choroba Addisona czy niedoczynność tarczyc.

Chorobę rozpoznaje się na podstawie wyglądu zmian, gdyż są one bardzo typowe, zwłaszcza gdy chodzi o jamę ustną, ale także o pochwę. W razie wątpliwości diagnostycznych można dokonać mikroskopowej identyfikacji Gram – dodatnich (barwiących się metodą Grama) komórek drożdży w wymazach pobranych  z ogniska choroby. Pod mikroskopem łatwo dostrzec  strzępki grzyba. Znacznie czulsza metoda jest posiew wydzieliny z pochwy.

Rozpoznanie drożdżycy przełyku polega na oglądaniu  endoskopowym i posiadaniu wyskrobin pobranych ze ścian przełyku bęź na badaniu mikroskopowym drobnego wycinka zmienionej śluzówki.

Kandydozę leczy się zwykle środkami przeciwgrzybicznymi, stosowanymi miejscowo na ogniska choroby. Kandydozę jamy ustnej skutecznie leczą środki w płynie, a w wypadku zmian skórnych najlepiej posłużyć się nystatyna w kremie lub tabletkach.

Zakażenia pochwy leczy się również lekami stosowanymi miejscowo: w obrębie sromu stosuje się kremy, pessaria lub globulki wprowadzane bezpośrednio do pochwy. Do leczenia zakażeń jelitowych służy nystatyna w tabletkach. U pacjentów  osłabieniem układu odpornościowego może dojść do kandydozy układowej, stanowiącej zagrożenie dla życia.

Jak sobie radzić

• Utrzymywać stopy w nienagannej czystości. Muszą być one suche, dotyczy to zwłaszcza  przestrzeni między palcami. Unikać stanów , które sprzyjają zmiękczaniu skóry stóp, na przykład po dłuższym  pływaniu, dobrze osuszyć  stopy.
• Codziennie zmieniać skarpety lub pończochy
• Nosić skarpetki wełniane  i bawełniane, gdyż są bardziej wsiąkliwe. Unikać syntetycznych
• nie nosić ciasnego obuwia ! Nosić sandały, a buty zmieniać również w ciągu dnia.
• Jeśli objawy grzybicy są wyraźne  i dolegliwości z nią związane  są bardzo nasilone, można zastosować leki przeciwgrzybicze . Należy stosować je przez dłuższy czas , nawet, wtedy, gdy zmiany skórne przestają być widoczne, gdyż zmiany powierzchowne  wprawdzie ustępują , ale grzyby dostają się w głąb  gruczołów  potowych i łojowych. Dlatego po zbyt krótkim okresie leczenia  wydobywają się ponownie na powierzchnię skóry i grzybica stóp powraca.
• Kiedy działania pozostają bez efektu. trzeba pamiętać, ze przeciągający się okres takich bezowocnych poczynań  sprzyja uodpornieniu się grzyba. Leczenie jest tym trudniejsze, im bardziej proces chorobowy jest zaniedbany

Wywołuje ją niedobór witaminy D3 i złe wchłanianie wapnia. Jej wynikiem jest zniekształcenie kości. Ponieważ witamina D3 jest syntetyzowana pod skórą pod wpływem działania promieni ultrafioletowych, czyli pod wpływem słońca, w naszym klimacie, szczególnie zimą, trzeba zadbać o jej uzupełnianie.

Najczęstsze objawy niedoboru witaminy D3 u niemowląt:

• pocenie się główki w czasie jedzenia (ssania),
• drażliwość dziecka,
• późne wyrzynanie się ząbków,
• późne zarastanie ciemiączka.

Krzywica może zostawić pamiątki na całe życie, najpowszechniejsze to:

• szpotawe lub koślawe kolana (krzywe nogi),

• płaskostopie,
• skrzywienie kręgosłupa,
• wady budowy klatki piersiowej.

Objawy krzywicy:

• przyśpieszony oddech
• utrata łaknienia
• niepokój
• wzmożone pocenie się
• zmniejszona ruchliwość
• rozmiękanie kości sklepienia czaszki
• w miejscu połączenia żeber z chrząstkami  tworzą się charakterystyczne zgrubienia, tzw. różaniec krzywiczy, a na klatce piersiowej powstaje poprzeczna bruzda, zwana bruzda Harrisona , lub inne zniekształcenia
• kręgosłup może ulec skrzywieniu
• miednica staje się płaska
• kości kończyn ulegają wygięciu, towarzyszy im płaskostopie
• układ mięśniowy wiotczeje
• zęby mleczne mogą wrzynać się nieprawidłowo
• w nieleczonej krzywicy obserwuje się nadłamanie kości długich

Powikłania krzywicy:

• przepuklina
• tężyczka
• niedokrwistość
• zapalenie dróg oddechowych

Krzywica może mieć przebieg:

• łagodny
• średnio ciężki
• ciężki

Witamina D

Witamina D jest wytwarzana przez organizm dzięki działaniu promieni słonecznych. Słońca w Polsce jest mało, więc często nasze dzieci nie mają wystarczającej jej ilości. Przyczyną niedoboru jest też to, że maluszki zbyt krótko przebywają na dworze przy jednoczesnej ochronie przez posmarowanie kremem ochronnym z filtrem. Skutkiem niedoboru witaminy D jest krzwica.

W ostatnim trymestrze ciąży kobiety powinny przyjmować 400 jednostek witaminy D dziennie. Jeśli kobiety przestrzegały odpowiedniej suplementacji wit. D to powinny podawać dziecku ta witaminę dopiero w 3 tygodniu (po uzgodnieniu z pediatrą). Naturalny pokarm zawiera niewiele witaminy D, dlatego maluszek powinien ją przyjmować w kroplekach, zalecana dawka to 400 jednostek czyli jedna kropla.

Jeśli karmisz maleństwo mlekiem modyfikowanym to nie podawaj dziecku dodatkowo witaminy D. Mieszanki mleczne już ją w sobie zawierają. Nie wolno zwiększać dawki tej witaminy ponieważ przedawkowanie jest groźniejsze niż jej niedobór.

Przyczynia się do zmian odczynu wydzieliny, do uszkodzenia struktury koloidów ochronnych, tworzących otoczki w okół cząsteczek składników wydzieliny i utrudniających wypadanie ich z roztworu, oraz do pojawiania się w wydzielinie ciał takich jak np. pasożyty, drobnoustroje, złuszczone nabłonki, które odgrywają rolę tzw.jąder kamieni, tj.ośrodków krystalizacji, w okół których wytrącają się składniki wydzieliny.

Powstające kamienie są często źródłem częstych bodźców bólowych, prowadzących do powstawania tzw. kolek, zwłaszcza w wypadku uwięźnięcia kamienia. wywołują one lub podtrzymują i pogłębiają stan zapalny danego przewodu. Mogą też utrudniać odpływ wydzieliny lub wydaliny, powodując np. żółtaczkę mechaniczną – bezmocz.

Kamica moczowa, występowanie złogów mineralnych różnej wielkości i kształtu w układzie moczowym. Złogi składają się najczęściej ze szczawianów wapnia, fosforanów, rzadziej są moczanowe, rzadko cystynowe i ksantynowe. Powstają wskutek zwiększenia  stężenia wymienionych substancji w moczu i braku koloidów ochronnych w następstwie wadliwej przemiany materii lub w skutek nadmiernego spożywania tych substancji w żywności.

Zatkanie dróg moczowych przez kamienie nerkowe powoduje  silny ból, kolkę, a długotrwałe ich zaleganie  – nawrotowe stany zapalne spowodowane  drażnieniem i zastojem moczu, rozszerzenie dróg moczowych  ponad przeszkodą, a niekiedy zanik miąższu nerki wskutek ucisku przez zalegający w miedniczce mocz.

Leczenie polega na podawaniu leków rozkurczających mięśnie gładkie  moczowodu i ułatwieniu w ten sposób wydalenia kamienia. Zabieg operacyjny koniczny jest w tedy, gdy kamień nie ma szans wyjścia , tzn. gdy nie mieści się w przekroju moczowodu. Zapobieganie nawrotom zmierza do zmniejszenia stężenia składników mineralnych w moczu przez odpowiednią dietę i przyjmowanie dużych ilości płynów.

Kamica ślinianek, wytrącanie się w kanalikach ślinianek złogów kwaśnego fosforanu wapnia, dotyczy zwykle ślinianki podżuchwowej, rzadziej przyusznicy. Prowadzi czasem do całkowitego zamknięcia przewodu wyprowadzającego  i następnie do ropnego zapalenia  gruczołu.

Charakterystycznym objawem w początkowym okresie  jest szybkie powiększenie się ślinianki z towarzyszącym uczuciem napięcia, które w czasie jedzenia narasta aż do bólu. Rozpoznanie udaje się niekiedy potwierdzić radiologicznie. Leczenie przeważnie operacyjne.

Kamica trzustkowa, obecność złogów, gł.złożonych z węglanu wapnia, w przewodach trzustki, zwykle kamica trzustkowa  występuje u osób z przewlekłymi zapaleniami trzustki. rozróżnia się kamicę trzustkową pierwotną – u osób z nadczynnością przytarczyc lub ze zmianami w ścianie przewodów trzustkowych w postaci zwapnień,

Wtórną – u osób z przewężeniami przewodu trzustkowego na tle zapalnym. Choroba powoduje przewlekłe bóle w nadbrzuszu. Leczenie operacyjne.

Kamica żółciowa, choroba związana z obecnością w pęcherzyku żółciowym lub w drogach żółciowych złogów w postaci kamieni, utworzonych z cholesterolu, barwników żółciowych lub zmieszanych z domieszką wapnia; niekiedy kamienie żółciowe, zwłaszcza pojedyncze cholesterolowe, nie sprawiają dolegliwości, najczęściej dołączają się zmiany  zapalne i objawy w postaci napadów bólowych; zatkanie dróg żółciowych kamieniem może wywołać żółtaczkę, choroba dotyczy najczęściej kobiet, które rodziły, chociaż nie jest żołądka i u mężczyzn.

Kamica żółciowa ma zwykle charakter  przewlekłej choroby przebiegającej z zaostrzeniami , najczęściej w postaci napadów bólów w nadbrzuszu, b. często po błędach dietetycznych w postaci spożycia tłustych pokarmów, bóle związane są z silnymi skurczami pęcherzyka żółciowego.