Zaburzenia łaknienia nierzadko występują u niemowląt urodzonych z niska masa ciała. U dzieci w okresie wzmożonej aktywności ruchowej i poznawczej , około drugiego roku życia, zdarza się brak łaknienia. Ujemny wpływ na apetyt mają relacje między dzieckiem a matką – zmuszająca go do jedzenia , nerwowa atmosfera, pośpiech, wykazywanie braku cierpliwości przez matkę w czasie karmienia nie zachęca dziecka do spożywania posiłków. Przy zaburzonym łaknieniu posiłki powinny być łatwo strawne , pełnowartościowe, smacznie przyrządzone, urozmaicone, podawanie dziecku apetycznie  iw mniejszych porcjach, należy uwzględnić w pożywieniu te potrawy, które dziecko lubi. Małe dzieci zazwyczaj niechętnie spożywają nowe potrawy.

Wskazane jest ograniczenie słodyczy na korzyść owoców i warzyw bogatych w cenne witaminy, sole mineralne, kwasy organiczne, które pobudzają czynność wydzielniczą żołądka. W przypadku uporczywego braku łaknienia , po wykluczeniu chorób somatycznych, dziecko powinno otrzymywać zlecone przez lekarza leki pobudzające apetyt.. Oprócz nieprawidłowych zachowań związanych z jedzeniem u dzieci młodszych, mogą występować zaburzenia  jedzenia pod postacią anoreksji, czyli jadłowstrętu. dotyczy to głównie dziewcząt  w okresie pokwitania. Okresy anoreksji mogą być przedzielone epizodami bulimii polegającymi na :

• gwałtownym objadaniu się, a następnie prowokowaniu wymiotów
• zażywaniu środków przeczyszczających, moczopędnych, zmniejszających apetyt
• poszczeniu, stosowaniu ścisłej diety
• wykonywaniu intensywnego wysiłku fizycznego w celu uniknięcia przyrostu masy ciała

Zaburzenia te prowadzą do powikłań ze strony układu krążenia, pracy przewodu pokarmowego, krwiotwórczego, zakłócają gospodarkę wodno elektrolitową, hormonalna, przemiany wapniowo-fosforanowe. Postępująca utrata masy ciała, pogarszający się stan psychiczny dziecka, jest wskazaniem do leczenia szpitalnego.

Bóle głowy są bardzo częste, z badań wynika, że każdego roku cierpi na nie 80% populacji. Choć na ogół nie pociągają za sobą poważniejszych skutków, są źródłem wielu nieprzyjemnych doznań

Występują u około 15% kobiet i 6% mężczyzn. Ten procent populacji cierpi na migrenę, stan związany z obkurczaniem lub nadmiernym rozszerzaniem niektórych tętnic mózgu, co objawia się pulsującym  bólem po jednej stronie głowy. Przeciętnie osoba cierpiąca na migrenę opuszcza w ciągu roku 6-9 dni roboczych.

Przyczyny bólu głowy

Wyróżnia się wiele przyczyn i rodzajów bólów głowy.

• Przykładowo ból głowy może towarzyszyć każdej infekcji wirusowej.
• Bóle głowy mogą mieć rozmaite przyczyny, od przemęczenia oczu lub zapalenia zatok przynosowych do stanów zagrożenia życia (zapalenie mózgu, guz mózgu, zapalenie opon mózgowych, tętniak w mózgu).
• Kiedy ból pojawia się jako skutek urazu głowy, przyczyna jest oczywista; jednak jego pochodzenie jest często bardziej ulotne. Niektórzy ludzie doświadczają bólów głowy, kiedy są głodni lub spragnieni.
• Ból głowy może być spowodowany przez zbyt częste korzystanie z komputera bądź telewizora.

Bakteria może żyć w nosie albo skórze osoby odpornej na chorobę bądź też zacząć rozwijać się w tych miejscach u osoby zarażonej.

W trakcie rozwoju infekcji maczugowiec błonicy przenosi się drogą kropelkową, podczas kaszlu czy kichania. Jeśli toksyna zostanie wprowadzona do układu krwionośnego, pojawiają się poważne komplikacje zdrowotne.

Nosicielem choroby może być człowiek, w którego nosie lub gardle znalazły schronienie bakterie, mimo że sprawia on wrażenie osoby całkowicie zdrowej.

Drobnoustroje potrafią przemieszczać się i atakować inne organizmy ludzkie drogą kropelkową albo przy bezpośrednim kontakcie. Nosiciela najczęściej charakteryzuje odporność na chorobę, nabyta podczas stosunkowo łagodniej infekcji przebytej w przeszłości.

Objawy błonicy

• obrzęk gardła,
• szczekający kaszel,
• powiększone gruczoły chłonne podżuchwowe,
• wzrost temperatury,
• pojawienie się gęstej żółtej wydzieliny z nosa,
• żółte plamy na skórze lub wrzody,
• w poważnych przypadkach błonicy może dojść do śmierci.

Objawy błonicy gardła

• umiarkowaną gorączką,
• bólami gardła,
• bladością twarzy,
• trudnościami w połykaniu,
• zaburzeniami mowy,
• obrzękiem węzłów chłonnych podżuchwowych,
• tworzenie się nalotów w gardle na obrzmiałych migdałkach, które powiększają się i łączą w jednolitą błonę o białoszarej barwie. Towarzyszy im powiększenie węzłów chłonnych i umiarkowane obrzmienia otaczającej je tkanki.
• W ciężkim przebiegu błonicy gardło jest na ogół mocno zaczerwienione. Może też dojść do ogólnego zatrucia organizmu, które objawia się przyspieszonym tętnem, zaburzeniem czynności akcji serca na skutek zmian martwiczo- zapalnych mięśnia sercowego i rozległym porażeniem mięśni.

Błonica krtani (krup)
Występuje przede wszystkim u małych dzieci. Na skutek obrzęku i pojawienia się nalotu na strunach głosowych dochodzi do zwężenia szpary głośni.

Objawy błonicy krtani

• duszność,
• szczekający kaszel,
• chrypka, przechodząca w końcowym stadium w bezgłos
• pojawiają się też objawy ogólnego zatrucia organizmu

Błonica nosa

Jest lekką postacią choroby, bez objawów zatrucia.

Objawy błonicy nosa:

• pojawiają się z jednostronne zmiany błony śluzowej nosa, którym towarzyszy krwisto- śluzowy lub ropno-krwisty wyciek, a czasem nadżerki nozdrzy i wargi górnej.

Błonica spojówek oka lub skóry występuje bardzo rzadko.

Borelioza

Kleszcze są pajęczakami  i występują praktycznie wszędzie zarówno w lasach, jak w parkach miejskich czy ogrodach
Kleszcze przenoszą boreliozę a oprócz niej około 20 innych chorób, określanych jako infekcje.

Uczucie kleszcza jest bardzo często bezbolesne ponieważ wytwarza on substancję znieczulającą skórę. Kleszcz w postaci dojrzałej ma kilka milimetrów długości, a w postaci larwalnej czy nimfy ma wielkość główki od szpilki. Zarówno postać dojrzała jak nimfa czy larwa kleszcza przenoszą boreliozę i inne choroby odkleszczowe zwane koinfekcjami.

W żołądkach kleszczy krętki boreliozy bytują w postaci skupisk  – tzw. grudek. kleszcze opija się krwi niektórych gryzoni , ssaków lub człowieka. Czyni to tak łapczywie, że część z tej krwi z krętkami wypluwana jest powrotem do organizmu żywiciela głównego. W ten sposób żywiciel główny zarażany jest boreliozą.

Krętki boreliozy stwierdza się w śliniankach  kleszczy. Aby doszło do zakażenia boreliozą , kleszcz musi przebywać w skórze człowieka dość długi czas, 12 -24 godzin

Rozpoznanie boreliozy jest niezwykle trudne. Większość naszego społeczeństwa jest przekonana, że jeżeli po ugryzieniu kleszcza nie wystąpił rumień, to wszystko jest w porządku. Niestety jest to wielkim błędem.

Rumień, czyli kilkucentymetrowa, czerwona zmiana skórna występuje zaledwie w 30% przypadków, podczas gdy choroba już się w nas rozwija. Pozostałe 70% chorych nie pamięta kleszcza i nie pamięta zaczerwienienia na skórze.

Jeśli natomiast rumień wystąpił, oznacza to, iż kleszcz zaraził nas boreliozą. W takiej sytuacji zbędne jest wykonywanie jakichkolwiek testów. Rumień po prostu oznacza boreliozę. A wtedy natychmiast powinniśmy udać się do lekarza, który powinien przepisać odpowiednią dawkę antybiotyków.

Objawy boreliozy

Nieleczona borelioza przebiega u człowieka w 3 etapach:

I. etap infekcji zlokalizowanej:

• erythema migrans – rumień wędrujący – w miejscu ukąszenia przez kleszcza pojawia się rumieniowa zmiana na skórze (często przemieszczająca się obwodowo); występuje nie we wszystkich przypadkach choroby.

II. etap infekcji rozproszonej:

• nawracające dolegliwości stawowe,
• objawy podrażnienia lub zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i nerwów obwodowych,
• zapalenie mięśnia sercowego.

III. etap infekcji przewlekłej:

• niedowład, porażenie nerwów obwodowych,
• zaburzenia czucia,
• zaburzenia psychiczne,
• zaburzenia pamięci,
• zanikowe zapalenie skóry,
• bóle mięśniowo-stawowe,
• przewlekłe zmęczenie.

Bolesnym miesiączkowaniem określa się silne bóle kurczowe podbrzusza i okolicy krzyżowej, niekiedy o charakterze bólów kolkowych. Dolegliwości te występują zazwyczaj tuż przed miesiączką oraz na początku krwawienia miesięcznego.

Bolesne miesiączki są dolegliwością bardzo wielu kobiet, niekiedy o tak dużym nasileniu, że zmuszają do pozostania w łóżku przez 1 – 3 dni. Bolesne miesiączkowanie może znacznie zaburzyć normalne życie kobiety, być przyczyną absencji chorobowej w szkole i pracy.

Typowe objawy bólowe miesiączki

Ból menstruacyjny objawia się skurczami i kolkami w dole brzucha i miednicy. Ból ten może też promieniować na całe podbrzusze i okolice lędźwiowe. Natężenie bólu jest bardzo różne u różnych kobiet, a nawet u tej samej kobiety może się zmieniać.

Czasem jest to zwykłe odczucie „ciężaru” w podbrzuszu, a niekiedy jest to nie do zniesienia dominujący, ciągły ból, który zmusza do położenia się do łóżka.

Indywidualne objawy towarzyszące bólom miesiączkowym
Niektóre kobiety odczuwają wyłącznie bóle skurczowe w podbrzuszu, natomiast u pozostałych miesiączce towarzyszą bóle głowy, bóle krzyża, wstręt do jedzenia, mdłości, wymioty, poczucie zmęczenia, depresja itp.

Mogą też pojawić się zaburzenia pokarmowe, kłopoty z oddawaniem stolca i biegunki. Mówimy wówczas o pełnoobjawowym zespole bolesnego miesiączkowania.

Około 40% dorosłych kobiet ma bóle miesiączkowe, z tego 10% z powodu nasilenia dolegliwości pozostaje w łóżku przez 1-3 dni, co miesiąc. Bolesne miesiączkowanie to najczęstsza pojedyncza przyczyna nieobecności młodych kobiet w pracy bądź w szkole.

Objawy bolesnej miesiączki:

• Lekkie dochodzące do silnych skurcze w dole brzucha
• Ból głowy
• Niekiedy biegunka
• Zaparcia
• Depresja
• Zawroty głowy, mdłości, wymioty, wstręt do jedzenia
• Tępy ból w krzyżu, biodrach lub udach
• Uczucie zmęczenia
• Uczucie zimna lub gorąca
• Niekiedy omdlenia

Przyczyny bolesnej miesiączki:

• Stres
• Zaburzenia hormonalne (niedoczynność, nadczynność tarczycy)
• Rak macicy
• Włókniaki
• Stosowane metody antykoncepcyjnych (spirala)
• Endometrioza
• Chroniczne zapalenia narządów rodnych (np. zapalne przydatków, jajowodów, jajników, więzadeł macicy)
• Wady budowy macicy, czasem infekcje macicy
• Mięśniaki

Zaburzenia hormonalne a miesiączka

Rola hormonów

Cykl miesiączkowy regulują kobiece hormony płciowe:

• estrogeny,
• progesteron i inne (FSH i LH).

Znaczący wpływ na przebieg cyklu ma aktywność hormonalna tarczycy, jak też burza hormonalna okresu dojrzewania. Od odpowiedniego wydzielania tych hormonów zależy nie tylko poprawne dojrzewanie komórek jajowych oraz uwalnianie ich z jajnika – ale pośrednio również przebieg i bolesność krwawienia miesiączkowego.

Nadmiar estrogenów przyczyną bólu

Najczęściej za przyczyną menstruacyjnych dolegliwości bólowych i innych objawów towarzyszących krwawieniu uważa się nadmierne wytwarzanie estrogenów w stosunku do progesteronu w drugiej połowie cyklu.

W czasie trwania cyklu miesiączkowego zmienia się u kobiety poziom hormonów żeńskich, co jest przyczyną wahań nastrojów, depresji, itp. Najmniej korzystnym pod tym względem okresem jest czas tuż przed miesiączką, kiedy poziom progesteronu jest najniższy.

Inną ważną przyczyną bólu (i różnych dolegliwości okołomiesiączkowych) jest nieprawidłowa reakcja układu nerwowego na zmienność poziomu hormonów w cyklu.

Hormonalne przyczyny bolesnych skurczów macicy

Udokumentowano, że u zdrowych kobiet z silnymi bólami menstruacyjnymi macica produkuje duże ilości hormonów tkankowych – prostaglandyn silnie wpływających na zachowanie mięśnia macicy.

Część tych prostaglandyn wywołuje skurcz i przekrwienie mięśniówki macicy – inne odwrotnie – jej rozkurcz. Ich wpływ jest bowiem często przeciwstawny.

Stwierdzono, że wysoki poziom prostaglandyn jest przyczyną tzw. wysokiego napięcia spoczynkowego mięśnia macicy, wysokiej amplitudy skurczów oraz dużej częstości skurczów mięśnia macicy. A to wszystko powoduje silny ból w trakcie krwawienia miesięcznego.

Prostaglandyny z grupy PGF

W ciele człowieka odkryto wiele różnorodnie działających grup prostaglandyn – zwanych hormonami tkankowymi. Hormony te wytwarzane są przez różne tkanki naszego ciała. Niektóre z nich (oznaczone symbolami PGF2, PGE2) wydają się być odpowiedzialne za bolesne miesiączki, a także za syndrom przedmiesiączkowy.

W przypadku bolesnych miesiączek koncentracja tych prostaglandyn we krwi miesiączkowej jest zdecydowanie większa niż zazwyczaj i stąd wiemy, że przyczyniają się do bolesnych skurczów macicy.

Prostaglandyny a ból menstruacyjny

Uważa się, że nadmiar bólotwórczych prostaglandyn z grupy PGF wywołany jest m.in. nadmiernym wzrostem stężenia żeńskiego hormonu płciowego estradiolu ( w stosunku do progesteronu) – w drugiej fazie cyklu miesiączkowego, co może powodować intensywne i częste skurcze mięśnia macicy wywołujące silny ból.

Również samemu krwawieniu miesiączkowemu towarzyszy obfite wytwarzanie się prostaglandyn, które mogą być przyczyną intensywnych skurczów macicy i mdłości.

Prostaglandyny zwiększają też wrażliwość na bodźce bólowe, co sprawia, że dolegliwości miesiączkowe są niekiedy trudne do zniesienia. Szczególną rolę bólotwórczą rolę odgrywa długotrwale działająca prostaglandyna oznaczona symbolem PGF 2.

Jak sobie radzić

• przyłóż termofor z ciepła wodą
• więcej wypoczywaj w okresie miesiączki
• odżywiaj się regularnie , dieta powinna byc urozmaicona i zawierać  właściwe proporcje białka (25%) przyswajalnych węglowodanów (65%) i tłuszczu 10-12%

Za biegunkę przyjmuje się więcej niż 3 luźne , wodniste stolce w ciągu doby o zwiększonej łącznej masie, bądź też jeden stolec dziennie, ale zawierający krew, śluz lub ropę.

Biegunka ostra trwa nie dłużej niż 48 h, biegunka przewlekająca się do czterech tygodni, biegunka przewlekła zaś utrzymuje się ponad 4 tygodnie.

Biegunce może towarzyszyć szereg innych objawów, takich jak wzrost ciepłoty ciała, bóle brzucha, wzmożenie perystaltyki, bolesne parcie na stolec, nierzadko wymioty oraz uczucie ogólnego rozbicia i osłabienia .

Ostre biegunki zdarzają się  średnio dwa razy w roku każdemu człowiekowi i są jedna z najczęstszych przyczyn wizyty u lekarza.

Ze względu na mechanizm wywołujący możemy biegunki podzielić na kilka grup:

• biegunki osmotyczne, które powstają na skutek nieprawidłowego wchłaniania substancji osmotycznie czynnych, np. węglowodany , co z kolei powoduje gromadzenie wody i sodu w jelitach.
• biegunki wydzielnicze , charakteryzujące się nadmiernym czynnym wydzielaniem wody i elektrolitów do światła jelita. Taki wzrost sekrecji może być spowodowany działaniem toksyn bakteryjnych (egzo i endogennych) lub zwiększonym wydzielaniem hormonów
• biegunki wysiękowe towarzyszom stanom zapalnym błony śluzowej jelita, gdy do światła przewodu pokarmowego przedostaje się śluz, białka osocza i elementy morfotyczne krwi
• biegunki motoryczne, które spowodowane są zaburzeniem czynności ruchowej jelit , przyśpieszeniem perystaltyki, wynikającej np. z miażdżycy i niedokrwienia jelit, bądź tez nadmiernego rozwoju flory bakteryjnej
• biegunki czynnościowe rozpoznaje się wówczas, gdy nie można ustalić żadnej przyczyny dolegliwości. Podstawową drogą transmisji zakażeń drobnoustrojami wywołującymi biegunki jest droga fekalno-oralna, związana przede wszystkimi z niskimi standardami higienicznymi . Do zakażenia dochodzi przez spożycie zakażonej wody czy żywności, lub przez kontakt bezpośredni z zakażonym człowiekiem.

Biegunki zakaźne dzielimy na:

• biegunki pochodzenia wirusowego. Wirusy sa najczęstsza przyczyną chorób biegunkowych, a u dzieci najczęściej rotawirusy, a w śród dorosłych przeważają zakażenia kalciwirusami  i astrowirusami.Zakażenia rotawirusami  najczęściej mają miejsce do 4 roku życia .

Biegunka wywoływana przez ratowirusy najczęściej ma ostry przebieg  i szybko może prowadzić do odwodnienia, które bywa nawet przyczyna śmierci dziecka.

Zakażenia ratowirusami szczególnie łatwo i szybko rozprzestrzeniają się w miejscach charakteryzujących się dużym przepełnieniem oraz niskim standardem  higieny, a ostre biegunki  rotawirusowe sa powszechnym zakażeniem szpitalnym zwłaszcza na oddziałach pediatryccznych.

• Biegunki pochodzenia bakteryjnego – zakażenia salmonellowe są najczęstsza przyczyna ostrej biegunki bakteryjnej . Źródłem zakażenia i rezerwuarem są chorzy  i nosiciele, a także wiele gatunków zwierząt domowych.

Drobnoustroje niszczą nabłonek jelita , indukując stan zapalny z jednej strony , zaś z drugiej wydzielają toksynę , która wzmaga sekrecję. Elementem jest biegunka z obecnością krwi  i śluzu w stolcu.

Zakażenia pałeczkami Shigella , wywołują czerwonkę bakteryjna , a decydujące znaczenie ma tutaj inwazja i zmiany zapalne w jelicie grubym .

Powszechnie występujące w jelicie grubym zdrowego człowieka bakterie z gatunku E. coli również są częstym czynnikiem sprawczym biegunki , chorobotwórcze są określone szczepy, wywołujące biegunki     o różnym patomechanizmie, niekiedy krwotoczne, o ciężkim przebiegu. Jest to także częsta przyczyna biegunek podróżnych.

Patogenem obecnie e Polsce niespotykanym jest przecinkowiec cholery, niemniej w krajach o ciepłym klimacie jest częstym czynnikiem etiologicznym biegunek sekrencyjnych.

• Biegunki toksyczne – biegunka może być wywołana nie tylko przez drobnoustroje, które namnożyły się w w pożywieniu , ale także przez egzotoksyny bakteryjne w nim obecne.

Wiele toksyn bakteryjnych charakteryzuje duża odporność na wysokie temperatury , dlatego obróbka cieplna poprzedzająca spożycie pokarmu nie zawsze chroni przed zatruciem . Dobrym przykładem tutaj są intoksykacje  powodowane przez toksyny gronkowca  złocistego. Źródłem zakażenia żywności często są osoby z gronkowcowymi chorobami skóry.

Zazwyczaj pierwsze objawy  intoksykacji  występują do 6 godzin po spożyciu pokarmu  i są to najczęściej wymioty oraz wysoka gorączka, rzadziej biegunka. Objawy kliniczne występują nagle, ale trwają dość krótko, do czasu wydalenia toksyny z organizmu.

• Biegunka pochodzenia pasożytniczego – zakażenia pasożytnicze są w zasadzie przyczyną biegunek przewlekłych, a najczęstsze czynniki sprawcze to Entamoeba histolytica. Giardia lamblia. Biegunka może również wystąpić w przebiegu tasiemczycy, glistnicy, włosogłówczycy, schistosomiazy.

Pełzakowica jelitowa wywoływana jest przez inwazję Entamoeba histolityca, dochodzi w niej do naruszenia ciągłości błony śluzowej  i owrzodzenia ścian jelita. Biegunka ma charakter śluzowo-ropno-krwiotoczny.

Jakim chorobom towarzyszy biegunka

Według Roberta Hegglina biegunki obserwuje się w następujących schorzeniach:

1. Zakażenia znanym zarazkiem (bakterie, wirusy i choroby zakaźne przenoszące się drogą zakażenia jelitowego).
2. Choroby jelit – rozlane zmiany anatomiczne ściany jelita, w których nie znamy wywołującego je zarazka (nieżyt jelit cienkich, nieżyt jelita grubego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego).
3. Ograniczone zmiany ściany jelita (gruźlica, rak, odcinkowe zapalenie jelita krętego czyli choroba Leśniowskiego-Crohna, kiła, promienica, rzeżączka).
4. Niestrawność fermentacyjna i gnilna.
5. Biegunki pochodzenia żołądkowego.
6. Sprue (postać pierwotna i wtórna).
7. Choroby trzustki.
8. Lipodystrofia jelitowa (choroba Whipple’a).
9. Zaburzenia wydzielania wewnętrznego [nadczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy (choroba Addisona), niewydolność przytarczyc, cukrzyca.
10. Biegunki pochodzenia uczuleniowego.
11. Biegunki pochodzenia nerwowego (czyli postać biegunkowa zespołu jelita nadwrażliwego).
12. Zmiany jelit na tle toksycznym (mocznica, ciężkie ogólne schorzenia zakaźne, zatrucie rtęcią, arsenem).
13. Zakażenia pasożytami jelitowymi.

Bezsenność jest objawem, podobnie jak ból. Sygnałem, że dzieje się coś niepokojącego. Gdy trwa dłużej niż 3 tygodnie, określa się ją mianem przewlekłej i klasyfikuje jako chorobę. Przyczyn bezsenności jest bardzo wiele, również jej obraz jest zróżnicowany. Wśród objawów wyróżnia się: trudności w zasypianiu, kłopoty z utrzymaniem ciągłości snu (częste budzenie się) i zbyt krótki sen.

Objawy bezsenności

• Zasypianie dopiero po zażyciu tabletek nasennych lub po wypiciu alkoholu
• Budzenie się w nocy
• Bezpośrednio po wybudzeniu poczucie zmęczenia
• Zbyt wczesne budzenie się i niemożność ponownego zaśnięcia
• Zmęczenie w ciągu dnia
• Bóle głowy
• Trudności w koncentracji

Przyczyny bezsenności

• Nadmierne obciążenie emocjonalne w wyniku przewlekłych sytuacji konfliktowych
• Przeciążenie obowiązkami
• Reakcja na silne urazy psychiczne
• Skłonność do nadmiernego „przejmowania się”
• Koncentrowanie uwagi na własnych doznaniach
• Nadużywanie alkoholu, kawy, mocnej herbaty czy narkotyków, a także niektórych leków
• Różnego typu choroby, a zwłaszcza choroby umysłowe
• Hipoglikemia
• Bóle mięśniowe
• Niestrawność
• Trudności w oddychaniu
• Depresja
• Stres
• Zaburzenia psychiczne
• Nnadmierne spożycie kofeiny lub innych substancji oraz lekarstw, na przykład leku zmniej­szającego przekrwienie o nazwie pseudoefedryna (bardzo często stosowanego na przeziębienia i aler­gie), leków obniżających apetyt, przeciwdepresyjnych, beta-blokerów (stosowane w przypadku nadciśnienia i chorób serca), leku przeciwpadaczkowego o nazwie phenytoin, a także leków stosowanych w terapii hormonalnej zastępczej hormonu
• Brak pewnych czynników odżywczych, jak wapń i magnez także może powodować budzenie się w środku nocy i niemożność ponownego zaśnięcia
• Chroniczne schorzenia takich organów, jak płuca, wątroba, serce, nerki, trzustka oraz układu pokar­mowego, wewnątrzwydzielniczego i mózgu mogą za­kłócać prawidłowy sen
• Złe na­wyki żywieniowe i spożywanie posiłków bezpośred­nio przed snem
• Siedzący tryb życia

Problemy z bezsennością:

• Częściej problemy z bezsennością mają kobiety niż mężczyźni
• Szczególnie cierpią kobiety, które zbliżają się do menopauzy
• Kobiety mają płytszy sen niż mężczyźni i częściej budzą się w nocy
• Starsi są bardziej narażeni na bezsenność niż młodsi
• Palacze sypiają gorzej niż niepalący
• Osoby zestresowane i przepracowane oraz bardzo nerwowe mają większe kłopoty z zasypianiem niż osoby spokojne

Jak sobie radzić

• Utrzymać swój własny rytm snu, nie zmieniać go
• Należy być aktywnym  w ciągu dnia, na tyle , aby zmęczyć swój organizm. Pomoże ci to zasnąć i spać mocno
• Unikać przed snem stanów  podniecenia , konfliktów, spożywania ciężko strawnych i wzdymających potraw.
• Pomieszczenie w którym się śpi , powinno zapewnić spokój  i nie może być w nim zbytnio ciepło. Przed snem pokój należy wywietrzyć. Łóżko powinno być wygodne.
• Nie spać w ciągu dnia
• Nie pić kawy, ani herbaty przed snem
• Przed udaniem się do łóżka  dobrze czasami robi  wypicie herbatki uspokajającej, w ostateczności zażycie leku nasennego

Jest to choroba o podłożu psychicznym, a chorzy na nią zwykle czują się głodni nawet bezpośrednio po jedzeniu. Czasami po wymiotach odczuwają tak wielką ulgę, że przejadają się po to by ponownie je wywołać. Większość pacjentów dotkniętych bulimią to kobiety.

Dzielą one dni na „dobre”, gdy nie odczuwają przymusu objadania się, i „złe” kiedy nie mogą powstrzymać łaknienia. Są świadome tego, że niepokój, nuda, stres i uczucie przykrości mogą wyzwalać okresy obżarstwa.

Typy bulimii:

• typ „przeczyszczający się” czyli taki w którym po napadzie żarłoczności następuje prowokowanie wymiotów oraz używanie środków przeczyszczających,
• a drugi w którym zamiast przeczyszczania się środkami farmakologicznymi i wymuszania wymiotów, osoby ograniczają ilość spożywanych pokarmów do minimum – często prowadząc do głodówek.

Na podstawie objawów diagnozuje się chorobę, ale nim rozpocznie się stosowanie jakiejkolwiek terapii, należy wykluczyć schizofrenię oraz uszkodzenie mózgu, które także mogą być przyczynami nadmiernego łaknienia.

Zmiany fizyczne i psychiczne u osób cierpiących na bulimię

• zmęczenie,
• ospałość,
• zły nastrój,
• niepokój,
• zaparcia,
• dyskomfort w jamie brzusznej,
• nieregularne miesiączki, albo ich brak,
• sucha skóra,
• zgrubienia skóry palców (od prowokowania wymiotów),
• uszkodzenie szkliwa zębów,
• opuchlizna twarzy i policzków,
• awitaminoza,
• rozciągnięcie żołądka do znacznych rozmiarów,
• osłabienie serca, wątroby i układu pokarmowego,
• niechęć do samej siebie,
• stany depresyjne,
• napięcie,
• poczucie wstydu i upokorzenia,
• psychiczne uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających.

Objawy bulimii

• napady pochłaniania ogromnych ilości  jedzenia w krótkim czasie,
• przeciwdziałanie  tuczącym efektom przejedzenia – prowokowanie wymiotów, okresowe głodówki, stosowanie leków tłumiących głód, środków przeczyszczających,
• chorobliwa obawa przed otyłością.

Przyczyny bulimii

Nie do końca poznane.

• cechy dziedziczne,
• zaburzenia psychiczne w rodzinie,
• depresje,
• uzależnienia,
• zaburzenia osobowości,
• impulsywność,
• niestałość emocjonalna,
• problemy w relacjach z innymi,
• niska samoocena,
• nieprawidłowości w funkcjonowaniu rodziny,
• molestowanie seksualne w dzieciństwie,
• stres.

Ryzyko zachorowania na bulimię

Jest 30 razy wyższe u kobiet niż u mężczyzn, objawy pojawiają się zwykle między 18 – 25 rokiem zycia.

Diagnostyka bulimii

Chorobę podejrzewa się, jeśli epizody objadania się i nieprawidłowego zachowania zapobiegające tyciu występują o średnio co najmniej raz w tygodniu przez trzy miesiące.

Powikłania bulimii

• próchnica zębów,
• zaburzenia rytmu serca,
• choroby ślinianek,
• zapalenie przełyku,
• powiększenie żołądka,
• śmierć.

Leczenie bulimii

Leczenie polega m.in na psychoterapii, monitorowaniu ogólnego stanu zdrowia i leczeniu ewentualnych powikłań: uporządkowaniu trybu życia, ustaleniu planu żywienia. Duże znaczenie ma leczenie farmakologiczne, przede wszystkim inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Rokowanie jest niepewne, schorzenie ma przebieg nowotworowy.

Choroba zwykle rozpoczyna się po okresie dojrzewania pojawianiem się na skórze odbarwionych plam o różnej wielkości, ostro odgraniczonych od skóry zdrowej.

Pierwsze zmiany często pojawiają się na skórze dystalnych części kończyn np. na dłoniach oraz twarzy (szczególnie w obrębie powiek).

W niektórych przypadkach powstawanie nowych zmian chorobowych może zostać sprowokowane urazem np. w okolicy stawów skokowych.

W zależności od nasilenia zmian (ich liczby oraz wielkości), a także lokalizacji może dojść do repigmentacji (powrotu barwnika) lub wręcz przeciwnie – nasilania się zmian.

Jest to choroba o nieznanej przyczynie. Rozważane są hipotezy immunologiczne, neurologiczne i metaboliczne. Żadna z tych teorii pojedynczo nie wyjaśnia przyczyny choroby.

Dane z wywiadu często wskazują na silny stres, oparzenie słoneczne, powtarzający się uraz.  Są to ostro ograniczone białe plamy na skórze o brzegach mających często ciemne zabarwienie. Plamy te szczególnie rzucają się w oczy na skórze śniadej. Zwykle wykazują skłonność do rozprzestrzeniania się.

Plamy są wprawdzie nieszkodliwe i niezaraźliwe, jeżeli jednak szpecą, mogą stać się dla osób nimi dotkniętych poważnym problemem. Odbarwione miejsca są narażone na szkodliwe działanie promieni słonecznych.

Najpoważniejszym problemem, z jakim borykają się osoby dotknięte bielactwem, jest wybitna nadwrażliwość na światło słoneczne. Melanina, bowiem stanowi jeden z ważniejszych mechanizmów ochrony skóry przed szkodliwym działaniem słońca. Skóra pozbawiona tej ochrony jest narażona na oparzenia.

Łatwo więc mogą tworzyć się rumienie, pęcherze, nadżerki oraz nadmierne rogowacenie. Aby temu zapobiec skórę powinno zabezpieczać się preparatami z filtrami o wysokim wskaźniku ochrony.

Białaczka

Ostre białaczki są nowotworowym rozrostem niskozróżnicowanych prekursorów poszczególnych szeregów hematopoetycznych w szpiku, tzw. komórek blastycznych. We wczesnej fazie choroby komórki białaczkowe występują tylko w szpiku, ale ze względu na dużą dynamikę rozrostu szybko zajmują krew i naciekają różne narządy.

Częstość występowania ostrych białaczek wynosi 2, 3 na 100 000 osób w ciągu roku  i jest nieco większa u mężczyzn niż u kobiet.

Przyczyny rozwoju ostrych białaczek nie zostały dotychczas w pełni poznane. Uważa się, że u podstaw powstania klonu komórek białaczkowych leży mutacja w obrębie materiału genetycznego prekursorów hematopoezy.

Działanie mutagenne wywierają: promieniowanie jonizujące, środki chemiczne  (benzen i jego pochodnie), leki  (cytostatyki alkalizujące, podofilotoksyny), wirusy, zwłaszcza typ C-RNA (retowirusy).

Istotne znaczenie mają także wrodzone predyspozycje genetyczne takie jak brak aktywności  „przeciwnowotworowego” białka p 53. Zmiany w DNA komórek prekursorowych prowadzą do uaktywnienia genów onkogennych, kodujących syntezę białek  receptorowych, regulujących wzrost komórek i przekaźników sygnałów.

Najczęstsze objawy białaczki to

• nienaturalne osłabienie, ospałość i bladość,
• długotrwała infekcja z następującymi po sobie zapaleniami gardła, ucha, oskrzeli czy płuc, pomimo stosowania antybiotyków,
• gorączka niewiadomego pochodzenia,
• siniaki lub ciemnoczerwone wybroczyny, pojawiające się bez wyraźnych przyczyn,
• częste krwawienia z nosa,
• krwawienia dziąseł przy myciu zębów,
• utykanie albo niechęć do wstawania lub chodzenia z powodu bólu stawów i mięśni,
• powiększone węzły chłonne na karku, pod pachami i w pachwinach,
• powiększenie wątroby i śledziony,
• gól głowy,
• zaburzenie widzenia,
• utrata masy ciała.

Białaczka limfatyczna (PBL)

Przewlekła białaczka limfatyczna jest najczęstsza białaczką występująca w Europie  i Ameryce Północnej. Dotyczy to głównie ludzi starszych, szczyt zachorowalność i przypada pomiędzy 6 a 8 dekadą życia. W Przebiegu PBL dochodzi do akumulacji  dojrzałych limfocytów B  wskutek ich wydłużonego czasu przeżycia  związanego ze zmniejszona wrażliwością na apopotozę.