Jest to choroba o podłożu psychicznym, a chorzy na nią zwykle czują się głodni nawet bezpośrednio po jedzeniu. Czasami po wymiotach odczuwają tak wielką ulgę, że przejadają się po to by ponownie je wywołać. Większość pacjentów dotkniętych bulimią to kobiety.

Dzielą one dni na „dobre”, gdy nie odczuwają przymusu objadania się, i „złe” kiedy nie mogą powstrzymać łaknienia. Są świadome tego, że niepokój, nuda, stres i uczucie przykrości mogą wyzwalać okresy obżarstwa.

Typy bulimii:

• typ „przeczyszczający się” czyli taki w którym po napadzie żarłoczności następuje prowokowanie wymiotów oraz używanie środków przeczyszczających,
• a drugi w którym zamiast przeczyszczania się środkami farmakologicznymi i wymuszania wymiotów, osoby ograniczają ilość spożywanych pokarmów do minimum – często prowadząc do głodówek.

Na podstawie objawów diagnozuje się chorobę, ale nim rozpocznie się stosowanie jakiejkolwiek terapii, należy wykluczyć schizofrenię oraz uszkodzenie mózgu, które także mogą być przyczynami nadmiernego łaknienia.

Zmiany fizyczne i psychiczne u osób cierpiących na bulimię

• zmęczenie,
• ospałość,
• zły nastrój,
• niepokój,
• zaparcia,
• dyskomfort w jamie brzusznej,
• nieregularne miesiączki, albo ich brak,
• sucha skóra,
• zgrubienia skóry palców (od prowokowania wymiotów),
• uszkodzenie szkliwa zębów,
• opuchlizna twarzy i policzków,
• awitaminoza,
• rozciągnięcie żołądka do znacznych rozmiarów,
• osłabienie serca, wątroby i układu pokarmowego,
• niechęć do samej siebie,
• stany depresyjne,
• napięcie,
• poczucie wstydu i upokorzenia,
• psychiczne uzależnienie od środków przeczyszczających i odwadniających.

Objawy bulimii

• napady pochłaniania ogromnych ilości  jedzenia w krótkim czasie,
• przeciwdziałanie  tuczącym efektom przejedzenia – prowokowanie wymiotów, okresowe głodówki, stosowanie leków tłumiących głód, środków przeczyszczających,
• chorobliwa obawa przed otyłością.

Przyczyny bulimii

Nie do końca poznane.

• cechy dziedziczne,
• zaburzenia psychiczne w rodzinie,
• depresje,
• uzależnienia,
• zaburzenia osobowości,
• impulsywność,
• niestałość emocjonalna,
• problemy w relacjach z innymi,
• niska samoocena,
• nieprawidłowości w funkcjonowaniu rodziny,
• molestowanie seksualne w dzieciństwie,
• stres.

Ryzyko zachorowania na bulimię

Jest 30 razy wyższe u kobiet niż u mężczyzn, objawy pojawiają się zwykle między 18 – 25 rokiem zycia.

Diagnostyka bulimii

Chorobę podejrzewa się, jeśli epizody objadania się i nieprawidłowego zachowania zapobiegające tyciu występują o średnio co najmniej raz w tygodniu przez trzy miesiące.

Powikłania bulimii

• próchnica zębów,
• zaburzenia rytmu serca,
• choroby ślinianek,
• zapalenie przełyku,
• powiększenie żołądka,
• śmierć.

Leczenie bulimii

Leczenie polega m.in na psychoterapii, monitorowaniu ogólnego stanu zdrowia i leczeniu ewentualnych powikłań: uporządkowaniu trybu życia, ustaleniu planu żywienia. Duże znaczenie ma leczenie farmakologiczne, przede wszystkim inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Rokowanie jest niepewne, schorzenie ma przebieg nowotworowy.