Choroba zwykle rozpoczyna się po okresie dojrzewania pojawianiem się na skórze odbarwionych plam o różnej wielkości, ostro odgraniczonych od skóry zdrowej.

Pierwsze zmiany często pojawiają się na skórze dystalnych części kończyn np. na dłoniach oraz twarzy (szczególnie w obrębie powiek).

W niektórych przypadkach powstawanie nowych zmian chorobowych może zostać sprowokowane urazem np. w okolicy stawów skokowych.

W zależności od nasilenia zmian (ich liczby oraz wielkości), a także lokalizacji może dojść do repigmentacji (powrotu barwnika) lub wręcz przeciwnie – nasilania się zmian.

Jest to choroba o nieznanej przyczynie. Rozważane są hipotezy immunologiczne, neurologiczne i metaboliczne. Żadna z tych teorii pojedynczo nie wyjaśnia przyczyny choroby.

Dane z wywiadu często wskazują na silny stres, oparzenie słoneczne, powtarzający się uraz.  Są to ostro ograniczone białe plamy na skórze o brzegach mających często ciemne zabarwienie. Plamy te szczególnie rzucają się w oczy na skórze śniadej. Zwykle wykazują skłonność do rozprzestrzeniania się.

Plamy są wprawdzie nieszkodliwe i niezaraźliwe, jeżeli jednak szpecą, mogą stać się dla osób nimi dotkniętych poważnym problemem. Odbarwione miejsca są narażone na szkodliwe działanie promieni słonecznych.

Najpoważniejszym problemem, z jakim borykają się osoby dotknięte bielactwem, jest wybitna nadwrażliwość na światło słoneczne. Melanina, bowiem stanowi jeden z ważniejszych mechanizmów ochrony skóry przed szkodliwym działaniem słońca. Skóra pozbawiona tej ochrony jest narażona na oparzenia.

Łatwo więc mogą tworzyć się rumienie, pęcherze, nadżerki oraz nadmierne rogowacenie. Aby temu zapobiec skórę powinno zabezpieczać się preparatami z filtrami o wysokim wskaźniku ochrony.