Anoreksja Nervosa (jadłowstręt psychiczny)

Anoreksja stała się problemem międzynarodowym. W niektórych państwach ustawowo zakazuje się pracy modelkom o zbyt niskim współczynniku  wagi ciała do wzrostu.
W ciągu ostatnich 40 lat psychiatrzy obserwują wzrost zachorowań na anoreksję.

Objawy anoreksji

• brak apetytu i niepohamowany wstręt do jedzenia,
• nieprawidłowa ocena wagi własnego ciała,
• lekceważenie skutków nagłego spadku wagi,
• BMI jest równy lub mniejszy od 17,5,
• skrajnie szczupłe ciało, zaostrzają się rysy twarzy, łuszczenie, suchość i mała elastyczność skóry określanej mianem „brudnej”,
• pojawienie się meszku na ciele,
• wypadanie włosów pod pachami,
• kruchość i łamliwość włosów,
• ogólne osłabienie,
• silny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością,
• odwodnienie,
• czasem dolegliwości ze strony układu krążenia,
• zanik mięśnia sercowego, pojawienie się szmeru sercowego, zawroty głowy, obniżenia tętniczego krwi, omdlenia,
• zanik tkanki tłuszczowej i masy mięśniowej,
• zredukowany metabolizm hormonów tarczycy,
• nietolerancja chłodu i trudności w utrzymaniu podstawowej temperatury ciała, obniżenie temperatury ciała poniżej 36 C, zasinienie stóp, obrzęki,
• zaburzenia układu trawiennego, zaburzenia motoryki opróżnienia żołądka, uczucie nadmiernej pełności w śródbrzuszu, bóle brzucha, wzdęcia i zaparcia,
• u kobiet często następuje zatrzymanie miesiączki lub różne inne zaburzenia cyklu menstruacyjnego, zmiany wielkości jajników, macicy i cech śluzówki pochwy,
• uszkodzeniem struktur pnia mózgu, wyniszczeniem korowym, poszerzeniem komór mózgu,
• zmiany w układzie kostnym, osteoporoza,
• głównym tematem do rozmowy z osobą chorą to jedzenie, kalorie, zawartość tłuszczu w produktach i diety,
• spożywanie posiłków w samotności (wstyd przed innymi), gotowanie dla innych tzw. „zdrowych posiłków”, kłamstwa o ilości zjedzonych posiłków,
• nadmiernie intensywne ćwiczenia fizyczne mające poprawić figurę,
• wraz z rozwojem choroby charakterystyczna jest coraz większa drażliwość, trudno jest porozmawiać z osobą chorą,
• odsuwanie się od innych, tracenie przyjaciół.

Psychiczne objawy anoreksji

• Spowolnienie psychoruchowe,
• Potrzeba izolacji,
• Nadwrażliwość na bodźce,
• Powrót do dziecięcych zachowań / wtórny infantylizm .

Przyczyny anoreksji

• Zaburzone postrzeganie obrazu własnego ciała – chorzy nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo są wyniszczeni, nie widzą swojej chudości.
• Negatywny stosunek do dojrzewania – dziewczęta cierpiące na anoreksję unikają kontaktu z innymi osobami, zwłaszcza z chłopcami. Zaprzeczają własnej seksualności. Często towarzyszy temu poczucie niepewności własnej atrakcyjności.
• Lęk przed “dorosłością” – część kobiet cierpiących z powodu anoreksji boi się dojrzałości fizycznej i psychicznej. W wyniku unikania jedzenia sylwetka pozostaje podobna do dziecka przed okresem pokwitania, miesiączka nie pojawia się lub zanika.
• Niska samoocena i brak wiary w siebie – osoby chore są solidne, koncentrują się na nauce, cechuje je duża potrzeba sukcesu, ale także niepewność, lęk przed niepowodzeniami, nadmierny krytycyzm wobec siebie.
• Niezadowolenie z figury – prowadzi do obsesyjnego myślenia o jedzeniu i strachu przed przybraniem na wadze, co powoduje stosowanie diet odchudzających zwiększających ryzyko zaburzeń jedzenia.
• Przekonanie, że szczupła sylwetka jest pomocą w życiu – wiele nastolatek jest przekonanych, że ładna figura pomoże im zdobyć dobrą pracę, znaleźć chłopaka, zapewni sympatię rówieśników oraz pozycję w rodzinie.

Ryzyko zachorowania na anoreksję

Objawy jadłowstrętu pojawiają się zwykle między 14 a 18 rokiem życia. Ryzyko jest znacznie wyższe u kobiet – zapadają na anoreksje około 20 razy częściej niż mężczyźni, skłaniają do tego  takie cechy jak:  perfekcjonalizm, wysoki poziom tłumionej agresji.

Powikłania anoreksji

• zaburzenia krążenia,
• zaburzenia hormonalne,
• śmierć.

W leczeniu anemii niedoborowej warto do swojej diety włączyć wartościowe produkty, jak i również uzupełnić ją suplementami.

Obok podawania bogato energetycznej diety, równolegle prowadzona jest psychoterapia mająca doprowadzić do współpracy chorego w zwalczaniu jadłowstrętu i uświadomieniu mu przyczyn tego zaburzenia. Konieczna jest przy tym wnikliwa ocena sytuacji rodzinnej dziecka.